Jan Paweł II
HISTORYCZNY MOMENT ODRODZENIA INSTYTUTU. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY SIÓSTR NAUCZYCIELEK NASZEJ PANI Z KALOCSY
Rzym, 03 listopada 1989 r.
Drogie Siostry Nauczycielki Naszej Pani z Kalocsy!
1. Jest dla mnie wielką radością móc dziś przyjąć was na specjalnej audiencji, na zakończenie kapituły generalnej waszego zasłużonego zgromadzenia.
Kieruję moje najserdeczniejsze pozdrowienia do nowej Matki Generalnej oraz do was, sióstr kapitulnych. Moje pozdrowienie kieruję także do waszych współsióstr, które — pomniejszone przymusowo z tysięcy do około dwustu — pełnią swój apostolat na Węgrzech, we Włoszech, w Niemczech i w Australii.
Wasza kapituła generalna, zakończona w tych dniach, podkreśla historyczne znaczenie obecnego momentu dla waszego zgromadzenia. Istotnie, dziś, po około czterdziestu latach przymusowej diaspory, podczas której Siostry Nauczycielki Naszej Pani musiały ponieść wiele ofiar, aby pozostać wierne charyzmatowi swojego założenia — i osiągnęły ten cel dzięki pomocy Pana — instytut założony w 1860 r. na Węgrzech może być wreszcie zorganizowany na nowo.
Jest to znak Opatrzności, która towarzyszy tym, którzy angażują się razem z Kościołem, aby szerzyć ludzką i chrześcijańską koncepcję wśród narodów, zdolną prowadzić je ku światłu Ewangelii. Jest to jednak zadanie trudne, które z jednej strony napełnia serca nowym entuzjazmem, ale z drugiej przypomina, że jesteście wezwane, by troszczyć się o ewangeliczne ziarno w sposób nowy i decydujący dla tej tak cennej ziemi, świadcząc swoim życiem o absolutnym pierwszeństwie wartości chrześcijańskich, które tak długo były tłumione.
2. Wasza kapituła generalna musiała się zająć między innymi problemem reintegracji i reorganizacji waszego instytutu na Węgrzech. Perspektywy są zachęcające i pełne nadziei zarówno dla waszej kongregacji, jak i ogólnie dla Kościoła węgierskiego. Myślę o nowej wiośnie powołań do kapłaństwa i do życia zakonnego, które się narodzą, jak również o wolności wyznawania wiary.
Dlatego modlimy się, aby wasz instytut miał na względzie potrzeby Kościoła węgierskiego przy wyborze priorytetów i był gotowy współpracować w harmonii z hierarchią kościelną, tak aby siły dynamiczne, które mogłybyście zaangażować w różnych sektorach waszego apostolatu, mogły zostać skierowane w sposób roztropny dla realnego wzrostu węgierskiej wspólnoty chrześcijańskiej.
Siostry, które pełnią swoją posługę w krajach, gdzie w międzyczasie wasz instytut się umocnił, przyniosą swój szlachetny wkład duchowy i materialny dla szybkiego umocnienia waszej wspólnoty na Węgrzech, gdzie Kościół — po latach cierpień — widzi na horyzoncie światło przyszłości, która zapowiada się jako pełna obietnic dla wszystkich.
Aby budować tę przyszłość, Kościół potrzebuje waszej lojalnej, otwartej i szlachetnej współpracy. Z drugiej strony bardzo istotne jest, aby wasza wspólnota zakonna nie ograniczała się do tylko legalnej jedności, ale aktywnie uczestniczyła w życiu Kościoła, w radościach i codziennych problemach życia duszpasterskiego (por. Lumen gentium, 4). Osoby konsekrowane Bogu, „ożywiane miłością, którą Duch Święty rozlewa w ich sercach (por. Rz 5,5), żyją coraz bardziej dla Chrystusa i dla Jego Ciała, którym jest Kościół” (Perfectae caritatis, 1). Istotnie: „w apostolstwie, jakie podejmują osoby konsekrowane, ich oblubieńcza miłość do Chrystusa staje się niemal organicznie miłością do Kościoła jako Ciała Chrystusa, do Kościoła jako Ludu Bożego, do Kościoła, który jest zarazem oblubienicą i matką” (Redemptoris donum, 15).
Z pewnością w tej kapitule generalnej rozważałyście problem „aggiornamento”, aby wzmocnić wasz instytut lub — tam, gdzie to konieczne — wprowadzić go na drogę większej autentyczności, dostosowując go do potrzeb czasów. W tym delikatnym zadaniu, które was czeka, kierujcie się wskazaniami Soboru Watykańskiego II, który szeroko rozważył kwestie dotyczące życia zakonnego. Zachowujcie dyrektywy wydane przez Kongregację ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, a także mądre normy zawarte w nowym Kodeksie Prawa Kanonicznego.
W każdym razie bądźcie zawsze gotowe bronić tych wartości fundamentalnych, jak wierność charyzmatowi instytutu, życie zaangażowane na wzór Ewangelii, obowiązki każdej zakonnicy, przykazanie miłości w imię Chrystusa w życiu wspólnotowym i w środowisku szkolnym, które jest pierwszą działalnością waszego instytutu. Starajcie się coraz konkretniej realizować dzieła miłosierdzia duchowego i materialnego właściwe waszemu zgromadzeniu.
W oczekiwaniu na owoce nowych powołań na Węgrzech, bądźcie świadome, że także formacja młodzieży wymaga wielkiego wysiłku i oddania. Młodzi bowiem potrzebują fundamentu duchowego i kulturowego, aby być zdolnymi do poszanowania swoich obowiązków moralnych i odpowiedzieć właściwie na swoje powołanie. W tym dziele formacji wielką pomocą będzie wasze świadectwo osób konsekrowanych Bogu, które żyją swoim oddaniem pogodne i z radością, ponieważ Duch Święty posługuje się nawet naszym słabym przykładem, by przeniknąć głęboko do dusz młodych. Z kolei zakonnice potrzebują stałego wsparcia i pomocy jako osoby poświęcone Bogu i apostołki Ewangelii w świecie coraz bardziej zeświecczonym.
3. Dlatego zachęcam wszystkie Siostry Nauczycielki Naszej Pani z Kalocsy, aby wspierały się nawzajem jak prawdziwe siostry — modlitwą, duchem ofiary, wzajemnym zrozumieniem i współpracą — tak aby wszyscy w wspólnocie czuli się kochani i, jeśli trzeba, pojednani jak w prawdziwej rodzinie. To będzie najpiękniejsze świadectwo życia według Ewangelii, które ofiarujecie tym, którzy idą tą samą drogą oddania się Bogu.
Ufny jestem, drogie siostry, że z pomocą Boga, dzięki waszej mądrości i stanowczości, zdołacie pracować z powodzeniem w następnych sześciu latach zarówno dla rozwoju instytutu, jak i dla dobra osób, które spotkacie w wypełnianiu waszej misji, rozwijając konkretne programy. Nie mam najmniejszej wątpliwości co do waszej całkowitej gotowości do wypełnienia tych wskazań, które niech będą również zachętą. Powierzam owoce waszej kapituły i ich realizację wstawiennictwu Naszej Pani z Kalocsy, której wasz instytut pozostał heroicznie wierny także w ostatnich dziesięcioleciach zamętu. Żywię żywą nadzieję, że idąc za waszym przykładem inne wspólnoty zakonne, które w ciągu ostatnich czterdziestu lat musiały przejść przez ciężkie doświadczenia, będą mogły podjąć swoje życie zakonne z oddaniem i odwagą.
Na znak mojego uznania, wdzięczności i szacunku za całe dobro, które czynicie, udzielam wam i wszystkim węgierskim zgromadzeniom zakonnym mojego apostolskiego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
