Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH WŁOCH Z OKAZJI VII STULECIA ZATWIERDZENIA REGUŁY
Rzym, 11 listopada 1989 r.
1. Najdrożsi bracia i siostry z Franciszkańskiego Zakonu Świeckich we Włoszech, zgromadziliście się w Rzymie, aby modlić się przy grobie apostoła Piotra, jak kochał to czynić św. Franciszek, i aby świętować siedemsetną rocznicę bulli Supra Montem, którą mój poprzednik Mikołaj IV, dnia 18 sierpnia roku 1289, ustanowił Trzeci Zakon, ówcześnie nazywany Braćmi i Siostrami od Pokuty.
Kieruję moje pozdrowienie do wszystkich was i do wszystkich należących do Zakonu Świeckich we wspólnotach włoskich. Pozdrawiam również przewodniczącą krajową, panią Emanuelę De Nunzio, asystenta krajowego ojca Giuseppe Marini oraz wszystkich przedstawicieli różnych rodzin franciszkańskich tutaj obecnych.
Wiem dobrze, że franciszkanie świeccy we Włoszech są liczni i szczycą się szczególną tradycją służby kościelnej. Z tego szczerze się raduję.
2. Jak wiadomo Franciszkański Zakon Świeckich stanowi najstarszą formę organizacji świeckich, którzy pod przewodnictwem Kościoła, bratersko zjednoczeni i inspirowani charyzmatem św. Franciszka, zobowiązują się świadczyć życiem o Ewangelii, oddając się apostolstwu w formach właściwych warunkom stanu świeckiego. Wezwani do życia w świecie, ale pobudzani przez Ducha Świętego do osiągnięcia doskonałej miłości, na wzór życia serafickiego Biedaczyny z Asyżu, działacie w świecie na kształt zaczynu, przeniknięci duchem chrześcijańskim, świadomi obowiązku ofiarnego kroczenia drogą świętości (por. Apostolicam actuositatem, 2).
Właśnie tego św. Franciszek wymagał w swojej Zachęcie do braci i sióstr pokuty, zwracając się do „wszystkich, którzy miłują Pana całym sercem… i miłują bliźniego jak siebie samych, i nienawidzą własnego ciała wraz z jego wadami i grzechami, i przyjmują Ciało i Krew Pana naszego Jezusa Chrystusa, i czynią godne owoce pokuty” (Zachęta św. Franciszka do Braci i Sióstr Pokuty, prolog; wyd. K. Esser, Die Opuscula des H. Franziskus von Assisi, nowe wyd. krytyczne, Grottaferrata, 1976).
3. Według bulli Supra Montem, franciszkańskie życie świeckie niesie bardzo określone wymagania. Jest ono przede wszystkim oparte „na skale wiary katolickiej”, tej wiary, którą uczniowie Chrystusa, z żarliwością miłości do swego Mistrza, nauczali, a którą Kościół rzymski wyznaje i strzeże. Św. Franciszek wskazywał słowem i przykładem — i bulla to przypomina — wartość tej pierwszej i fundamentalnej normy uświęcenia każdego chrześcijanina. Dlatego od wszystkich wiernych kontynuatorów misji franciszkańskiej wymaga się „szczerości tej samej wiary”, zawsze zachowywanej z mocą, wyrażaną w czynach (por. Mikołaj IV, Supra Montem, prol.).
Odpowiednikiem spójności i jedności wiary jest w tradycji franciszkańskiej świeckiej wymagający tryb życia . Opiera się on przede wszystkim na duchu ubóstwa, dostosowanego wprawdzie do wymagań tych, którzy żyją w świecie, lecz nie mniej rygorystycznego. Rezygnacja ze stylu życia kosztownego w ubiorze, pożywieniu i rozrywkach stanowiła u początków zakonu znak konieczny także dla świeckich, którzy pragnęli szczerze świadczyć o ubóstwie Chrystusa. To nadal stanowi istotę życia franciszkańskiego.
Ale ubóstwo, aby również było prawdziwą cnotą, potrzebuje oparcia w intensywnej modlitwie. Bulla Supra Montem gorąco zaleca zatem modlitwę, szczególnie liturgiczną, częste korzystanie z sakramentów Pokuty i Eucharystii, post i pokutę praktykowane dla miłości Boga i w duchu miłości.
Ponadto duch franciszkański nie może pozostać obojętny wobec sprawy pokoju. Stąd zaproszenie, aby działać konkretnie na jego rzecz, zgodnie z własnymi możliwościami i warunkami: „Przywracać pokój pomiędzy braćmi i siostrami, albo nawet między obcymi, którzy popadli w niezgodę” (Mikołaj IV, Supra Montem).
4. Także dziś reguła fundamentalna wszystkich synów św. Franciszka w Zakonie Świeckich wymaga dostosowania własnego sposobu myślenia i działania do sposobu myślenia i działania Chrystusa, poprzez radykalną przemianę wewnętrzną i prawdziwe nawrócenie urzeczywistniane dzień po dniu (por. Paweł VI,Seraphicus Pater, 7). Oczywiście warunki współczesnego świata domagają się innych znaków, innych sposobów realizowania życia świętego, w codziennym zaangażowaniu apostolskim. Jest jednak jasne, że podstawowe reguły życia prawdziwie zgodnego z Ewangelią pozostają niezmienne. Reguła franciszkańska uczy także dzisiaj, jak należy otwierać serce na Chrystusa, jak można z Nim kroczyć i jak można ukazywać braciom, że przylgnięcie do Słowa Bożego rodzi dar, który wyzwala i uświęca. Jednym słowem autentyczny styl życia franciszkańskiego daje każdemu mężczyźnie i kobiecie realny wzrost w postawie chrześcijańskiej, a więc odpowiadający samej godności ludzkiej.
5. Rozważcie zatem, jak cenną jest reguła życia proponowana przez wasz zakon. Człowiek współczesny, pochłonięty cywilizacją konsumpcji, potrzebuje odnaleźć prawdziwą orientację dla swoich codziennych wyborów. Dziś potrzeba przypominania, że prymat ducha jest niezbędny, aby autentycznie potwierdzić także wartości ludzkie. Wy musicie ukazywać, że ubóstwo według Ewangelii jest naprawdę wyzwoleniem i błogosławieństwem; że miłość Chrystusa jest źródłem radości; że miłość bliźniego sama w sobie stanowi ważną rację życia. Człowiek współczesny pyta Kościół i was wszystkich, uczniów św. Franciszka, jak rzeczywiście żyć wymaganiami Ewangelii „bez komentarza”, zachowując jednak własną kondycję świeckich, zaangażowanych w porządek doczesny.
Powszechne powołanie do świętości, misja powierzona świeckim w uświęcaniu rzeczywistości ziemskich, wartość modlitwy — tak jasno rozpoznane przez św. Franciszka — niech będą dla wszystkich z was programem potwierdzonym i umacniającym.
Niech wspomaga was w tym zamiarze apostolskie błogosławieństwo, którego za przyczyną serafickiego ojca św. Franciszka, z serca udzielam wam wszystkim oraz waszym wspólnotom.
Pozdrowienie Ojca Świętego do delegatów bractw:
Obecni są także delegaci bractw diecezji włoskich, zgromadzeni na spotkaniu studyjnym pod przewodnictwem Kardynała wikariusza Rzymu i Przewodniczącego Konferencji Episkopatu, Ugo Polettiego.
Życzę, aby z tego zgromadzenia, podejmującego refleksję nad nowymi drogami aktywnego udziału w misji Kościoła w posłudze miłości, zgodnie z programem duszpasterskim Konferencji Episkopatu Włoch, popłynęły wartościowe inicjatywy i inspiracje dla odnowionego świadectwa.
Z serca wszystkim błogosławię.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
