Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW XXVII KAPITUŁY GENERALNEJ KONGREGACJI BRACI W CHRYSTUSIE
Rzym, 29 marca 1990 r.
Drodzy Bracia w Chrystusie,
1. Cieszę się, że mam sposobność skierować słowa powitania do członków XXVII kapituły generalnej Kongregacji Braci w Chrystusie. Przesyłam moje serdeczne pozdrowienia i najlepsze życzenia nowo wybranemu przełożonemu generalnemu oraz jego współpracownikom, którzy rozpoczynają teraz swą kadencję. Bracia w Chrystusie są znani z ofiarnego i gorliwego apostolatu w edukacji młodzieży. Modlę się gorąco, aby postanowienia tej kapituły przyczyniły się do umocnienia i wsparcia was w tej koniecznej służbie kościelnej.
2. W okresie po Soborze Watykańskim II wasz Instytut był wezwany do przystosowania się do nowych okoliczności i podjęcia nowych dróg, starając się jednocześnie pozostać wiernym swojej charakterystycznej tradycji doskonałości w dziedzinie edukacji, wpisanej w ewangelizacyjną misję Kościoła. Właśnie po to, by odpowiedzieć pełniej na te wymagania, wasza XXVII kapituła generalna podjęła próbę odnowienia Kongregacji Braci w Chrystusie w sposób bardziej zgodny z realiami kościelnymi naszych czasów. W ten sposób położyła fundamenty pod odnowę życia wspólnotowego oraz struktur wymaganych przez Sobór. Oby ta ostatnia kapituła generalna, poświęcona ocenie wpływu nowych Konstytucji na życie waszej Kongregacji, sprzyjała głębszemu wzrostowi w świętości oraz w zaangażowaniu, które stanowi prawdziwe serce autentycznej odnowy życia zakonnego.
Istotną częścią tego zaangażowania będzie zawsze wierność charyzmatowi i przykładowi waszego Założyciela, którego pragnienie niesienia ubogim wywyższającej mocy Ewangelii przyniosło obfite owoce w życiu niezliczonych Braci w Chrystusie w katolickich instytucjach edukacyjnych na całym świecie. Intuicja i gorliwość sługi Bożego Edmunda Ignacego Rice’a pozostają punktem stałego odniesienia dla całego waszego Instytutu, gdy stara się on wypełniać rolę wyznaczoną mu przez Boga w rozwoju Jego królestwa. Szczodre zatroskanie o ubogich oraz niewyczerpana troska o wychowanie młodzieży w zdrowej nauce i cnocie muszą nadal być znakiem rozpoznawczym każdej szkoły i apostolskiego zaangażowania Braci Chrześcijan.
3. Celem prawdziwej edukacji chrześcijańskiej – jak podkreśla sam Sobór – jest „zintegrować całokształt ludzkiej kultury z orędziem zbawienia, aby wiedza o świecie, życiu i człowieku, którą uczniowie stopniowo zdobywają, była oświecona wiarą” (Gravissimum educationis, 8). Ewangelia Jezusa Chrystusa, w której objawiony jest ostateczny sens całego życia oraz ludzkiej aktywności, jest prawdziwie miarą wszelkiego autentycznego postępu w osobistym wzroście i apostolskim dynamizmie. Historia waszej Kongregacji stanowi wymowne świadectwo przekonania, jakie żywi Kościół, że edukacja młodzieży jest uprzywilejowanym wyrazem posługi ewangelizacyjnej, którą otrzymał od swego Pana.
W tym kontekście przypominam uwagę mojego poprzednika, papieża Pawła VI, że głosząc Ewangelię, Kościół zaczyna od ewangelizowania samego siebie (por. Evangelii nuntiandi, 15). Czyż ta intuicja, wynikająca z głębokiego rozumienia natury Kościoła pielgrzymującego na jego zbawczych drogach ku pełni królestwa Bożego, nie może zostać zastosowana także wobec tych, którzy podejmują apostolat wychowania młodych w ich wzrastaniu ku dojrzałości ludzkiej? Jako wychowawcy jesteście powołani kształtować umysły i serca dzieci i młodzieży w bardzo znaczącym okresie ich życia. Z mądrością, roztropnością i wielką cierpliwością starajcie się dopilnować, aby rozwój ich osobowości był równocześnie wzrostem tego „nowego stworzenia” (por. 2 Kor 5,17), którą otrzymali w chwili chrztu. Aby wypełnić to delikatne zadanie, jak istotne jest, by każdy z was wiedział najpierw, co oznacza być wychowywanym w szkole Ewangelii, by osiągnąć bogate i zintegrowane rozumienie ojcowskiej miłości Boga ku nam, objawionej w życiu i nauczaniu Jezusa oraz doświadczonej w oczyszczającej i oświecającej mocy Ducha, który został wylany w nasze serca!
4. Drodzy bracia, wyrażam gorącą nadzieję, że Bracia w Chrystusie zachowają wielkie tradycje kompetencji, gorliwości i świętości życia, które od początku charakteryzowały waszą Kongregację. Zachęcam was, byście ukazywali wzniosły ideał waszego powołania oczom młodych pokoleń, w pewności, że Pan żniwa zatroszczy się o to, gdzie potrzeby są najbardziej naglące.
Korzystam z tej okazji również po to, by wyrazić wdzięczność ze strony Stolicy Apostolskiej za ofiarność, z jaką Bracia w Chrystusie wspierali jej pracę na przestrzeni lat. Polecając was opiece miłującej Matki, błogosławionej Dziewicy Maryi, wzoru wszelkiej świętości, z serca udzielam wam mojego apostolskiego błogosławieństwa jako zadatku łaski i pokoju w Panu Jezusie Chrystusie.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
