Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY TOWARZYSTWA SALEZJAŃSKIEGO
ŚW. JANA BOSKO
Rzym, 01 maja 1990 r.
Drodzy delegaci kapitulni Towarzystwa Salezjańskiego św. Jana Bosko!
1. Cieszę się, że mogę spotkać się z wami w tej znaczącej chwili, w radosnym świetle wyniesienia na ołtarze waszego współbrata, księdza Filipa Rinaldiego, którego miałem szczęście ogłosić błogosławionym przed dwoma dniami.
Kieruję do was serdeczne pozdrowienie i dziękuję za życzliwe przyjęcie ze strony każdego z was, reprezentujących całą Rodzinę Salezjańską. W pierwszym rzędzie pragnę pozdrowić drogiego księdza Egidio Viganò, ponownie wybranego Przełożonym Generalnym i poprzez niego pozdrawiam cały wasz Instytut zakonny. Z ufnością, jaką okazaliście, powierzając mu raz jeszcze kierowanie waszym Zgromadzeniem, łączę moje serdeczne życzenia, aby wraz ze swoimi współpracownikami z nowej Rady Generalnej, również wybranymi przez to zgromadzenie kapitulne, mógł skutecznie kontynuować tak cenne dzieło.
2. Bardzo zależało mi na tym, aby spotkać się z wami właśnie w waszym domu, by w sposób konkretny wyrazić wam moją osobistą zachętę oraz żywą wdzięczność Kościoła, któremu tak ofiarnie służycie. Powszechnie są przecież znane liczne dzieła salezjańskie, rozsiane dziś po wszystkich zakątkach świata. Różne są formy waszej działalności i nowoczesne są struktury wspierające wasz apostolat; niezmienny pozostaje jednak duch, który je ożywia — ten szczególny charyzmat, który was wyróżnia i który otrzymaliście w dziedzictwie po św. Janie Bosko, świętym młodzieży.
Niech więc zawsze w centrum waszej uwagi będą młodzi, nadzieja Kościoła i świata, na których wszyscy patrzą z ufnością i troską. Zarówno w najbogatszych krajach, jak i w narodach najuboższych bądźcie zawsze w ich służbie, ze szczególną wrażliwością wobec najsłabszych i zepchniętych na margines. Zanieście każdemu z nich nadzieję płynącą z Ewangelii, aby pomogła im odważnie stawiać czoło życiu, opierając się pokusom egoizmu i zniechęcenia. Bądźcie dla nich ojcami i braćmi — tak, jak nauczył was św. Jan Bosko.
Troszczcie się o to, aby cały proces wychowawczy był ukierunkowany na religijny cel zbawienia. Ta „realistyczna pedagogika świętości”, typowa dla waszego Założyciela, „Mistrza duchowości młodzieżowej”, zakłada stały wysiłek pomagania chłopcom i dziewczętom, powierzonym waszej pieczy, by otwierali serca na wartości absolutne i uczyli się odczytywać własne życie oraz wydarzenia historii „w świetle głębi i bogactw Misterium” (Jan Paweł II, Iuvenum Patris, 15).
Wasza misja jest ogromna, a zadanie trudne, ale Kościół z ufnością patrzy na wasz Instytut i zachęca was, abyście szli nadal tą drogą. Bądźcie wychowawcami w wierze i – ufając Bożej pomocy – czytajcie z uwagą „znaki czasu” w tym szczególnym momencie dziejowym, który przeżywamy.
3. Cieszę się i dziękuję Panu, że właśnie nad tymi złożonymi i trudnymi tematami pochylacie się podczas waszej Kapituły Generalnej, szukając światła dla wyboru właściwych kryteriów oraz koniecznych wskazań praktycznych. Dokonaliście dobrego wyboru: wychowanie młodzieży jest jednym z wielkich zadań nowej ewangelizacji i słusznie czynicie, starając się dziś odnaleźć drogi i język właściwe dla współczesnych wyzwań, w pełnej wierności waszemu charyzmatowi i całemu nauczaniu Kościoła.
Chciałbym skorzystać z tej miłej okazji, aby podkreślić kilka fundamentalnych wartości, które uważam za szczególnie aktualne dla tych, którzy — jak wy — w imieniu Kościoła podejmują misję wychowania młodych.
Pragnę najpierw wskazać jako element zasadniczy siłę jednoczącej syntezy, wypływającą z miłości pasterskiej. Jest ona owocem mocy Ducha Świętego, który zapewnia nierozerwalną więź między zjednoczeniem z Bogiem a poświęceniem dla bliźnich, między ewangeliczną głębią życia wewnętrznego a działalnością apostolską, między sercem modlącym się a rękoma pracującymi. Dwaj wielcy święci: Franciszek Salezy i Jan Bosko, ukazali w Kościele i sprawili, że wydała owoc, ta wspaniała „łaska jedności”. Zachwianie tej łaski otwiera niebezpieczną przestrzeń dla takiego aktywizmu lub takiego zbyt subiektywnego „intymizmu”, które stają się podstępną pokusą dla instytutów życia apostolskiego. Natomiast ukryte bogactwa, jakie niesie ta „łaska jedności”, stanowią wyraźne potwierdzenie — zaświadczone całym życiem tych dwóch świętych — że zjednoczenie z Bogiem jest prawdziwym źródłem czynnej miłości bliźniego: im głębiej salezjanin kontempluje tajemnicę Ojca nieskończenie miłosiernego, Syna, który stał się naszym bratem i Ducha Świętego, potężnie działającego w świecie jako Ten, który odnawia, tym bardziej czuje się przynaglony przez tę niezgłębioną tajemnicę, by oddać się młodym w ich ludzkim dojrzewaniu i dla ich zbawienia.
4. Innym ważnym aspektem jest oryginalny wybór pedagogiczny waszego Założyciela, polegający na ewangelizującym wychowaniu młodzieży. W tym sensie był on rzeczywiście „geniuszem serca”. Umiejętność skupienia inicjatyw miłości pasterskiej na obszarze kultury wychowania nie jest czymś prostym: zakłada postawy i kompetencje o specyficznych cechach, a także konkretne wymagania, również w zakresie profesjonalnego przygotowania pedagogicznego.
Jest to misja pociągająca, która wymaga ciągłego odnawiania relacji z Chrystusem, Nowym Człowiekiem, poprzez czystą, głęboką wiarę, codziennie karmioną Eucharystią i wyrażającą się w prostocie i poświęceniu codziennego życia.
5. Na pierwszy plan wysuwa się zaraz inna cenna wartość, o której już wspomnieliśmy: budzenie w młodych autentycznej „duchowości”. Duchowość oznacza żywy udział w mocy Ducha Świętego otrzymanej w sakramencie Chrztu i doprowadzonej do pełni w sakramencie Bierzmowania. Młodzi muszą być świadomi nowego życia, jakie zostało im dane w tych sakramentach, i wiedzieć, że właśnie z tego życia wypływa zdolność do osobistej syntezy między wiarą a życiem — możliwa dla tego, kto pielęgnuje w sobie dar Ducha.
Jakże wielka jest dziś w Kościele potrzeba wychowania młodych do przyjaźni z Chrystusem i z Maryją, do entuzjazmu wobec życia, do ofiarnego zaangażowania w służbie innym, czyli do konkretnej „duchowości”, która uczyni ich protagonistami ewangelizacji i twórcami odnowy społecznej!
6. Drodzy salezjanie księdza Bosko, patrzcie zawsze na waszego świętego Założyciela i na ewangeliczny geniusz jego metody wychowawczej, a w ten sposób na nowo rozbudzicie wśród młodych jego cenne dziedzictwo! Jego przesłanie wychowawcze „domaga się, by było nadal pogłębiane, dostosowywane i odnawiane z inteligencją i odwagą, właśnie ze względu na zmieniające się konteksty społeczno-kulturowe, kościelne i pastoralne” (Jan Paweł II,Iuvenum Patris, 13).
Wypraszam dla was wszystkich nieustanną opiekę Maryi Wspomożycielki Wiernych, Matki Kościoła; niech ona będzie — tak jak była dla św. Jana Bosko — waszą mistrzynią i przewodniczką, gwiazdą nowej ewangelizacji.
Wam, waszym współbraciom oraz wszystkim członkom wielkiej Rodziny Salezjańskiej z serca udzielam apostolskiego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
