Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO DUCHOWIEŃSTWA I OSÓB KONSEKROWANYCH W KOŚCIELE
ŚW. PIOTRA W DAR-ES-SALAAM
Dar-es-Salaam (Tanzania), 02 września 1990 r.
Drogi Arcybiskupie Polikarpie Pengo,
Drodzy kapłani i osoby konsekrowane,
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
1. Jako Następca Piotra — Apostoła, któremu Pan powierzył zadanie umacniania braci w wierze (por. Łk 22,32) — dziękuję naszemu Ojcu niebieskiemu za to spotkanie z wami, kapłanami i osobami konsekrowanymi w Tanzanii. Jestem wdzięczny wszystkim, którzy modlili się, aby — jak pisze św. Paweł — „jeśli taka jest wola Boża, mógł przybyć do was z radością i zaznać wytchnienia wśród was” (Rz 15,32). Bardzo pragnę pozdrowić każdego z was osobiście i zapewnić o mojej duchowej bliskości z waszym życiem i waszą posługą.
Łączy nas więź, która jest niczym innym jak miłością Bożą rozlaną w naszych sercach przez Ducha Świętego (por. Rz 5,5), miłością ukształtowaną we wspólnej i niepowtarzalnej misji, jaką każdy z nas otrzymał w Ciele Chrystusa. Nawet gdy dzieli nas geografia i odległość, jesteśmy głęboko zjednoczeni w Jezusie Chrystusie. W komunii, jaką jest Kościół, pragnę dodać wam otuchy — jak wszystkim kapłanom i osobom konsekrowanym w Tanzanii — abyście wytrwale dawali czytelne świadectwo Ewangelii oraz oddanie w służbie Ludowi Bożemu. Dzięki waszej wierności Kościół w Tanzanii buduje się w jedności, świętości i prawdzie.
Dziękuję Arcybiskupowi Pengo za słowa powitania oraz ojcu Itatiro, którego opis dynamicznego rozwoju Kościoła w tym kraju pobudza nas do wielbienia Boga — jedynego sprawcy wzrostu (por. 1 Kor 3,6-7). Kościół katolicki w Tanzanii zawdzięcza wiele ofiarnej, często heroicznej pracy Misjonarzy Ducha Świętego, Ojców Białych, Benedyktynów z opactwa św. Otylii oraz wielu innych misjonarzy z różnych krajów, którzy jako pierwsi głosili tu Ewangelię; pozdrawiam przedstawicieli tych zgromadzeń obecnych wśród nas. Dzięki łasce Bożej apostolskie dzieło rozpoczęte przez tych pionierów jest kontynuowane przez ich następców oraz coraz liczniejszą rzeszę miejscowych kapłanów, zakonników i zakonnic. Pracując razem ramię w ramię — w duchu wzajemnej akceptacji i współpracy, o którym wspomniał Arcybiskup Pengo — ukazujecie, że Kościół w Tanzanii jest równocześnie prawdziwie katolicki i prawdziwie afrykański. Jeśli chcecie być autentycznymi świadkami Chrystusa, musi być dla wszystkich jasne, że „stoicie mocno w jednym duchu i zgodnie współzawodniczycie o wiarę w Ewangelię” (Flp 1,27).
2. Szybki wzrost Kościoła w Tanzanii jest naglącym wezwaniem, aby szukać najskuteczniejszych sposobów budowania na fundamentach, które odziedziczyliście.Stała ewangelizacja Afryki jest, jak wiecie, priorytetem Kościoła i została obrana za temat najbliższego Specjalnego Zgromadzenia Synodu Biskupów dla Afryki. Ewangelizacja należy do samej istoty życia Kościoła; dlatego działalność duszpasterska nie może się ograniczać do utrzymania tego, co już zostało osiągnięte. Słowa Bożego nie da się uwięzić (por. 2 Tm 2,9).
W tym duchu moje przesłanie do was przybiera formę gorącego wezwania: Miejcie ufność w powołanie, które otrzymaliście od Pana, i angażujcie się coraz pełniej w misję, którą On wam powierza!
Drodzy bracia i siostry, wasze powołanie w Kościele jest skarbem jedynym i cennym. Jako kapłani zostaliście upodobnieni do Jezusa Chrystusa — Najwyższego Kapłana — przez sakrament Święceń; jako osoby konsekrowane podjęliście zobowiązanie do życia radami ewangelicznymi, dając świadectwo „nowego życia” królestwa Chrystusa. W każdym przypadku wasze życie i wasza praca we wspólnocie Kościoła czerpią sens z waszej osobowej relacji z Zbawicielem.
To nie wy wybraliście Jego — to On wybrał was, abyście szli i przynosili owoc (por. J 15,16). Jeśli Go kochacie i wiernie Mu służycie, to dlatego, że On pierwszy was umiłował (por. 1 J 4,19). Waszą jedyną chlubą powinna być Jego miłosierna łaska (por. 1 Kor 4,7). On sam jest źródłem waszej pewności i waszej nadziei, która was podtrzymuje w każdej próbie (por. 2 Tm 1,12).
Dlatego wszystkie wasze starania powinny odzwierciedlać Jego miłość i Jego gorliwość w modlitwie i posłudze. On jest „Namaszczonym” Ojca, Tym „posłanym”, pierwszym „Apostołem” (por. Łk 4,18). Jego życie było całkowitym oddaniem się woli Ojca: „Zstąpiłem z nieba nie po to, aby pełnić swoją wolę, ale wolę Tego, który Mnie posłał” (J 6,38). I wy powinniście być napełnieni tą samą pasją do pełnienia woli Ojca — przekładając ją na niezłomne dążenie do świętości i żywy zmysł misji.
3. Wasze dążenie do rozwoju duchowego i coraz głębszego utożsamienia się z misją Kościoła prowadzi przez konkretne cnoty i widzialne znaki. Wasza wierność celibatowi i czystości ze względu na Królestwo jest mocnym świadectwem wyłącznej miłości dla Chrystusa i gotowości służenia wszystkim bez wyjątku. Dzięki waszej otwartości każdy we wspólnocie wierzących powinien czuć się przyjęty (por.Presbyterorum ordinis, 9). Cnota ubóstwa — do której osoby konsekrowane zobowiązane są ślubem — ma zasadnicze znaczenie także dla życia kapłanów, ponieważ jesteście ambasadorami Pana, który żył w prostocie i okazywał szczególną miłość ubogim. Wasze osobowości będą ubogacone wewnętrzną wolnością, wynikającą z oderwania od rzeczy materialnych i wyrzeczenia się „władzy”, jaką daje ich posiadanie.
Posłuszeństwo zakorzenione w pragnieniu naśladowania Chrystusa, posłusznego Syna Ojca, jest również istotnym aspektem naszego stanu kapłańskiego i zakonnego. W rzeczywistości „posłuszeństwo jest cnotą charakterystyczną dla sługi Chrystusa, który swoim posłuszeństwem odkupił rodzaj ludzki” (Ad gentes, 24). Jest ono również znakiem pokory i uległości wobec woli Bożej, która przejawia się przede wszystkim w tych, którzy zostali wybrani, aby zastąpić Apostołów jako „biskupi, aby paśli Kościół Boży, który On nabył swoją krwią” (Dz 20,28), oraz w tych, których wiara ukazuje jako przedstawicieli Boga (por. Perfectae caritatis, 14). Ponieważ posługa kapłańska i apostolstwo mogą być realizowane wyłącznie w komunii hierarchicznej, dobro Kościoła domaga się szczerej jedności intencji i działania z biskupami — tworząc z nimi jedno prezbiterium w służbie Kościoła lokalnego (por. Lumen gentium, 28), a zakonnicy podlegają im we wszystkim, co dotyczy duszpasterstwa (por. Christus Dominus, 35).
4. Drodzy bracia kapłani, zostaliście ustanowieni współpracownikami biskupów i dopuszczeni do udziału w ich misji apostolskiej: głosić Ewangelię aż po krańce ziemi(por.Presbyterorum ordinis, 2). Ponieważ to Słowo Boże jako pierwsze prowadzi Kościół ku jedności (tamże, 4), wasza gorliwość w głoszeniu i nauczaniu tego Słowa w całej jego pełni jest najistotniejszą częścią waszej posługi. Jako słudzy Słowa musicie najpierw sami przyjąć jego oczyszczającą moc w sercach, abyście mogli dzielić się jego zbawczą prawdą z innymi.
Dobry kapłan to ten, który stale odnawia pragnienie prowadzenia wszystkich ludzi do poznania tajemnicy nieskończonej miłości Chrystusa do grzesznej ludzkości. W Eucharystii, w regularnym korzystaniu z sakramentu pojednania, w czasie przeznaczonym na osobistą modlitwę i Liturgię Godzin oraz w każdej formie posługi — otrzymujecie środki, które pozwalają, aby ogień waszej gorliwości zawsze płonął dla domu Ojca (por. Łk 2,49). W każdej działalności niech towarzyszy wam macierzyńska obecność Maryi, Matki Odkupiciela — tej, która uczy: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (por. J 2,5).
5. Moje dzisiejsze słowa byłyby niepełne, gdybym nie wspomniał o szczególnej roli, jaką od początków ewangelizacji Tanzanii odegrały siostry zakonne w wielu dziełach apostolskich.Także zakonnicy Tanzanii wnieśli znaczący wkład w głoszenie Słowa Bożego poprzez zaangażowanie w liczne dziedziny — zwłaszcza edukację i komunikację.
Drodzy bracia i siostry, jeszcze ważniejsze od dzieł apostolskich jest świadectwo waszej konsekracji. Paradoks Krzyża, zgodnie z którym umieranie z Chrystusem prowadzi do nowego życia w Nim (por. Rz 6,3-4), musi być widoczny w waszym sposobie życia. Niech waszym codziennym doświadczeniem staną się słowa Soboru Watykańskiego II: „Im gorliwiej zakonnicy jednoczą się z Chrystusem przez całkowity dar z siebie, tym bardziej wzrasta żywotność Kościoła i tym owocniejszy staje się jego apostolat” (Perfectae caritatis, 1).
Pozwólcie, że skieruję szczególne słowo uznania i wdzięczności do wspólnot kontemplacyjnych: wasze ukryte życie modlitwy i ofiary wydaje obfite owoce w nawróceniu serc i świadczy — wśród chrześcijan i niechrześcijan — o majestacie i miłości Boga oraz braterstwie całej ludzkości w Chrystusie (por. Ad gentes, 40).
W sposób szczególny powierzam waszym modlitwom i ofiarom przyszłość Kościoła w Tanzanii i w całej Afryce. Bardzo leży mi ona na sercu. Dziękuję za dar z waszego życia — dzięki niemu spływa na nas wszystkich wielka łaska.
6. Wielka liczba powołań kapłańskich i zakonnych w Tanzanii jest wymownym znakiem dojrzewania waszych młodych Kościołów.Cieszy wiadomość, że Kościół w Tanzanii zaczyna wysyłać swoich synów i córki do innych krajów jako misjonarzy. Otrzymawszy tak wiele przez gorliwą posługę misjonarzy z innych narodów, teraz zaczynacie dawać za darmo to, co darmo otrzymaliście (por. Mt 10,8). Podobnie duch współpracy i jedność pomiędzy ludźmi różnych grup etnicznych i rasowych w waszych zgromadzeniach jest przykładem otwartości i powszechności bardzo potrzebnej, aby leczyć rany podziałów plemiennych. Za chwilę pobłogosławię kamień węgielny nowego Wyższego Seminarium Salwatoriańskiego w Morogoro. Proszę was wszystkich o modlitwę, aby„Pan żniwa” (Łk 10,2) wzbudzał pośród was coraz więcej powołań kapłańskich i zakonnych i aby nieustannie umacniał was w waszej ofiarnej służbie Kościołowi — dla chwały Boga i zbawienia całej ludzkości. Niech Ten, który rozpoczął w was dobre dzieło, sam go dokona w dniu Chrystusa Jezusa (por. Flp 1,6). Amen.
Dziękuję.
Niech Bóg wam błogosławi.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
