Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE Z OKAZJI INAUGURACJI WYSTAWY POŚWIĘCONEJ ŚW. IGNACEMU
Z LOYOLI W WATYKAŃSKIEJ BIBLIOTECE APOSTOLSKIEJ
Rzym, 23 października 1990 r.
Księża Kardynałowie, czcigodni bracia, panie i panowie.
1. Dziękuję przede wszystkim przełożonemu generalnemu Towarzystwa Jezusowego, ojcu Peterowi-Hansowi Kolvenbachowi, za szlachetne uczucia wyrażone z okazji mojej obecności na inauguracji Wystawy Ignacjańskiej w tej Watykańskiej Bibliotece Apostolskiej. Dziękuję również ojcu prefektowi za gościnne przyjęcie.
Ta wystawa o św. Ignacym w Rzymie jest zainaugurowana na początku „Roku ignacjańskiego”, ogłoszonego dla upamiętnienia 500. rocznicy urodzin św. Ignacego Loyoli oraz 450. rocznicy założenia Towarzystwa Jezusowego. Rok ten został rozpoczęty 27 września ubiegłego roku, na pamiątkę tamtego 27 września 1540 roku, kiedy mój poprzednik, papież Paweł III, zatwierdził Towarzystwo Jezusowe.
2. Wystawa, która zostaje dziś otwarta, jest widzialnym znakiem głębokiej więzi, która łączy Ignacego i Towarzystwo Jezusowe z Papieżem i z Rzymem. W dokumentach założycielskich Towarzystwa czytamy, że Ignacy i jego pierwsi towarzysze, pochodzący z różnych narodów i królestw, nie wiedzieli, do jakiego kraju mają się udać, czy do wiernych, czy do niewiernych. Aby nie popełnić błędu w wyborze drogi Pana, złożyli obietnicę lub ślub pozostawienia Ojcu Świętemu zadania, by to on sam ich skierował, zgodnie z ich pragnieniem przemierzania świata dla większej chwały Boga.
Żyjąc egzystencjalnie tą formułą, pierwsi towarzysze wiedzieli i czuli, że są „ludźmi Kościoła”, osobiście i wspólnotowo odpowiedzialnymi, jak uczniowie zgromadzeni wokół Piotra, za służbę Kościołowi ukształtowanemu hierarchicznie.
Ta więź z Papieżem, od św. Ignacego aż do dziś, była zawsze uważana za zasadę stanowiącą o racji bytu Towarzystwa Jezusowego. W Konstytucjach czytamy: „Niech wszyscy compagni (towarzysze) wiedzą, że nie tylko na początku ich profesji, ale przez całe życie, powinni każdego dnia przypominać sobie w myśli, iż całe to Towarzystwo i każdy z osobna walczy w służbie Boga, pod posłuszeństwem pełnym wiary naszemu świętemu panu Papieżowi oraz innym jego następcom, Rzymskim Pontyfikom”.
3. Ale Ignacy miał szczególne związki także z miastem Rzymem. Wystawa stara się ukazać aspekt działalności Ignacego pozostający nieco w cieniu, a mianowicie jego wpływ na życie miejskie tamtego czasu. Poprzez tę wystawę jest ukazane, w jaki sposób Towarzystwo Jezusowe, pomyślane przez Ignacego, odpowiadało na potrzeby świata zmieniającego się w granicach fizycznych i kulturowych, a także w relacjach Kościoła ze światem, oraz jak odczuwało pilne potrzeby ludzi wykluczonych tamtych epok.
W XVI wieku — i także dzisiaj — Towarzystwo Jezusowe i Papież mogą być nazwani „sąsiadami”, zarówno w sensie fizycznym, jak i duchowym tego słowa. Dlatego wybór Biblioteki Apostolskiej Watykańskiej dla tej interesującej ekspozycji jest w pełni uzasadniony.
Życzę, aby wystawa, którą dziś otwieramy, przyczyniła się do lepszego poznania postaci św. Ignacego i dzieła przez niego dokonanego w mieście Rzymie i dla miasta Rzymu. Życzę ponadto, aby była znakiem zaangażowania wszystkich Jezuitów rozsianych po świecie w kontynuowanie dzieła ich Założyciela w służbie Kościołowi i dla zbawienia świata, we wszystkich obszarach współżycia ludzkiego, zwłaszcza w tych, które najbardziej potrzebują światła Ewangelii.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
