Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE PODCZAS SPOTKANIA W NEAPOLU Z KAPŁANAMI, OSOBAMI KONSEKROWANYMI I SEMINARZYSTAMI
Neapol, Katedra, 10 listopada 1990 r.
„Najmilsi moi bracia i tak upragnieni, moja radości i chwało, trwajcie mocno w Panu, tak jak się nauczyliście” (Flp 4, 1).
1. Przez te słowa apostoła Pawła do Filipian niech dotrze do was wszystkich, najdrożsi kapłani, seminarzyści, diakoni stali, zakonnicy i zakonnice, moje serdeczne pozdrowienie jako potwierdzenie wiary, zapału i radości przed chwilą przywołanej przez waszego drogiego arcybiskupa, kard. Michele Giordano, któremu z całego serca dziękuję za skierowane do mnie słowa. Pragnę także skierować szczególne pozdrowienie do arcybiskupa emeryta, czcigodnego kard. Corrado Ursi, do kard. Giuseppe Casoria, do biskupów pomocniczych Ciriaco Scanzillo i Agostino Vallini.
2. Podczas mojej krótkiej wizyty w Neapolu w 1979 roku, wychodząc od wyraźnego świadectwa Dziejów Apostolskich (28, 14) dotyczącego obecności Pawła na waszej ziemi, nazwałem waszą wiarę autentycznie „apostolską”. Kościół Neapolitański posiada uprzywilejowane dziedzictwo religijne, które w wyjątkowo mocny sposób domaga się konsekwentnej wierności i odwagi świadectwa. Na gruncie tej bogatej tradycji rozkwitła chrześcijańska świętość, wyrażona w sławnych postaciach, a niektóre z nich pozostawiły decydujące przesłanie dla całego chrześcijaństwa: myślę w szczególności o świętości alfonsjańskiej, która narodziła się i rozwinęła w kontekście prezbiterium uważanego za punkt odniesienia dla wszystkich Kościołów południowych. U podstaw podobnej tradycji kapłańskiej stało poważne zaangażowanie w formację do działalności duszpasterskiej, realizowane w szczególności przez lokalne Kongregacje duchowieństwa. Pomagały one kapłanom neapolitańskim odzyskiwać zawsze nowy zapał apostolski, tworząc prawdziwą szkołę formacji permanentnej, prekursorską wobec wielu współczesnych doświadczeń promowania jakości życia kapłańskiego. Przypomnę tylko Kongregację apostolskich Misji, założoną przez Sansone Carnevale, świętego proboszcza katedry; tę pod wezwaniem Santa Maria della Purità, założoną przez Antonio Torres z Pobożnych Robotników; tę pod wezwaniem Wniebowzięcia, założoną przez jezuitę ojca Pavone, oraz Pia Adunanza, założoną przez kanonika Luigi Monforte. Wspaniałą postacią tej niezwykle bogatej tradycji jest błogosławiony Wincenty Romano, którego doczesne szczątki jutro nawiedzę w Torre del Greco.
Z tych świetlanych przykładów — do których mógłbym dodać jeszcze wspomnienie świętych zakonników, którzy w Neapolu poświęcili życie na chwałę Bożą i dla uświęcenia dusz, jak św. Kajetan Thiene, św. Franciszek de Geronimo, św. Franciszek Ksawery Maria Bianchi, św. Jan Józef od Krzyża — wypływa dla was, kapłani diecezjalni i zakonni, uroczyste zobowiązanie, by kontynuować na waszej ziemi taką historię świętości, działając z równie wielką siłą i apostolskim zapałem.
3. Z pewnością kontekst społeczno-kulturowy, w którym żyjecie, uległ głębokim przemianom i chociaż można radować się w Panu z autentycznej i wytrwałej wiary tak wielu chrześcijan, boleśnie stwierdzamy rozwój zsekularyzowanej wizji życia oraz gwałtowność zła, które jak nowotwory nękają społeczeństwo, uczynione podatnym poprzez triumf rozbudowanego indywidualizmu. W takiej atmosferze szerzy się wpływ negatywnych i wynaturzonych wzorców, które silnie oddziałują na życie rodzinne i społeczne, a szczególnie na nowe pokolenia.
Do tego społeczeństwa, najdrożsi kapłani, posyła was sam Chrystus jako sług prawdy i nieustraszonych świadków Jego Ewangelii. Bądźcie pośród waszego ludu przede wszystkim świadkami obecności i świętości Boga. Każdego dnia przeżywajcie tajemnicę waszego powołania jako doświadczenie osobistej i intymnej relacji z Chrystusem, który was wybrał i posłał dla zbawienia świata. Powracajcie do sakramentalnych korzeni waszego kapłaństwa: sakrament kapłaństwa „namaścił” was charakterem sakramentalnym i „uświęcił” darem Ducha. Z tej ontologicznej świętości wypływa dla was obowiązek świętości moralnej.
Na wzór Pana Jezusa, który był w nieustannym dialogu z Ojcem i mocą Ducha Świętego, bądźcie ludźmi życia wewnętrznego. Wytrwała i gorliwa medytacja Słowa Bożego, celebracja misterium eucharystycznego, które „jest złożone w wasze ręce”, częsta i odnawiająca praktyka sakramentu Pokuty, wierna modlitwa Liturgii Godzin i czuła, synowska pobożność względem Najświętszej Maryi Panny niech nadają konkretną moc pierwszeństwu Boga w waszym życiu. Zjednoczeni z Chrystusem odkryjecie wolę Ojca i uzyskacie światło i siłę do coraz hojniejszego oddania się owczarni wam powierzonej.
4. „Wierności Chrystusowi — zechciejcie to zawsze pamiętać — nie można oddzielać od wierności Jego Kościołowi. Dlatego miłość pasterska domaga się, aby kapłani, jeśli nie chcą biec na próżno (Ga 2, 2), pracowali zawsze w więzi komunii z biskupami i innymi braćmi w kapłaństwie” (Presbyterorum ordinis, 14). Zachęcam was zatem do pogłębiania świadomości jedności prezbiterium diecezjalnego. Nie brakuje w tym względzie trudności lub pokus różnego rodzaju, które mogą zahamować dążenie do kolegialności duszpasterskiej: jak brak solidarności, zagubienie wobec rozległości zadań, które są wymagane, lub te formy autonomii, które prowadzą do izolacji, ograniczając życie i działanie wspólnoty diecezjalnej.
Na fundamencie zdrowej teologii, która czyni z prezbiterium miejsce braterskiej komunii sakramentalnej i odpowiedzialności za posługę, pielęgnujcie komunię kapłańską wokół waszego biskupa w stylu szczerej przyjaźni i ofiarnej dyspozycyjności.
Potrzeby duszpasterskie są ogromne, a pilna potrzeba działania na nowych polach i przy zastosowaniu innowacyjnych strategii i metod jest żywa. Wszystko niech będzie planowane i realizowane w komunii z biskupem, do którego należy autoryzowanie drogi kościelnej i nigdy nie traćcie z oczu waszej tożsamości kapłańskiej i specyficznej misji głosicieli Ewangelii, liturgów świętego kultu i przewodników wspólnoty chrześcijańskiej.
Zrozumieniu i realizacji tej wizji życia i posługi kapłańskiej bardzo pomoże ten zespół inicjatyw określany mianem formacji permanentnej kapłanów, którym zajmował się również ostatni Synod biskupów. Wymóg poważnej drogi formacyjnej należy rozumieć nie tylko jako okresową aktualizację teologiczną, lecz jako poszerzenie duchowości kapłańskiej w odpowiedzi na nowe wymogi posługi duszpasterskiej.
5. Pragnę w końcu zwrócić waszą uwagę na problem, który również w Neapolu stał się palący: na problem powołań kapłańskich. Szczególnie wy, kapłani, musicie się zaangażować, aby w waszym ludzie nie brakowało pracowników Ewangelii. Troska o powołania jest szczególnym aspektem płodności duszpasterskiej i prowadzi kapłana do głoszenia z zapałem Ewangelii powołania zarówno słowem, jak i pociagającym świadectwem własnego życia.
Chwalę i błogosławię inicjatywy i instytucje, które już działają w diecezji na rzecz duszpasterstwa powołań: Diecezjalne Centrum Powołań, Apostolskie Szkoły Strefowe, wspólnotę Emmaus, seminaria biskupie. Zachęcam do intensyfikacji wysiłków w ufności, że Pan nie pozwoli, aby zabrakło owoców.
6. A teraz pragnę zwrócić się do was, zakonnice życia kontemplacyjnego i czynnego. Cała wasza egzystencja powinna głosić mężczyznom i kobietom naszych czasów piękno świętości: ukazujcie Chrystusa światu samym faktem istnienia! Wasza rola to rola ewangelicznego proroctwa.
Kościół Neapolitański na przestrzeni dwóch tysięcy lat swojej historii wydał odważne i przedsiębiorcze dusze na polu konsekracji Bogu i w służbie miłosierdzia: wystarczy pomyśleć o świętej Joannie Antidzie Thouret i świętej Marii Franciszce od Pięciu Ran! Podejmijcie to wspaniałe dziedzictwo i bądźcie świadome waszej misji w dzisiejszym Kościele. Odpowiadajcie na wasze powołanie, dając codzienne świadectwo Chrystusa Zmartwychwstałego, Pana życia.
7. Najdrożsi bracia i siostry, tak wielkie miasto jak Neapol wymaga, aby wszyscy — kapłani, zakonnicy, zakonnice we współpracy ze świeckimi — szli razem w działaniu duszpasterskim.
Wiem, że program duszpasterski Kościoła neapolitańskiego koncentruje się w tych latach wokół tematu rodziny: jak ogromne pole pracy przed wami, jak wielkie oczekiwania dotyczące małżonków, wychowania młodzieży, osób starszych, wykluczonych! Trzeba stworzyć klimat zdecydowanego zaangażowania, energicznie pobudzając interwencję wszystkich możliwych sił. Pobudzani miłością Chrystusa, uczcie wszystkich współodpowiedzialności, objaśniając Boży zamysł dotyczący rodziny i piętnując wszystkie zamachy na nią, często fałszywie przedstawiane jako wymogi współczesnego świata. Podnoście mocno głos wspólnym działaniem, aby wspólnocie rodzinnej zostały przywrócone honor i godność, dla dobra społeczeństwa obywatelskiego i dla wzrostu ludu Bożego!
Duchowi Świętemu, dawcy darów Bożych, powierzam waszą pracę duszpasterską, aby była owocna i pełna łaski. Najświętsza Dziewica — która jaśnieje jako wzór szczególnie dla każdego życia ofiarowanego niepodzielnym sercem Bogu— niech wstawia się za wami wszystkimi, drodzy kapłani neapolitańscy, diecezjalni i zakonni, seminarzyści, oraz wy wszystkie osoby konsekrowane, i niech macierzyńsko towarzyszy waszemu codziennemu trudowi. Umocnieni jej słodkim spojrzeniem, które dosłownie dociera do nas poprzez chwalebną scenę Wniebowzięcia, górującą nad ołtarzem tej wspaniałej katedry, podczas gdy wzywam wstawiennictwa patrona męczennika św. Januarego i wszystkich świętych neapolitańskich, z wielką miłością udzielam wam mojego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
