Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW ZGROMADZENIA GENERALNEGO ZAKONU MINIMITÓW
Rzym, 24 listopada 1990 r.
Najdrożsi Bracia
1. Z radością was przyjmuję i pozdrawiam. Kieruję szczególną myśl do ojca Alessandro M. Galuzziego, przełożonego generalnego waszego Zakonu i dziękuję mu za pełne czci słowa, które zechciał skierować do mnie w waszym imieniu. Znajdujecie się w Rzymie, aby celebrować wasze Zgromadzenie Generalne, poświęcone problemowi szczególnie aktualnemu — problemowi powołań. Słusznie leży on bardzo na sercu wam, jak i wszystkim, którzy troszczą się o przyszłość Kościoła i Instytutów życia zakonnego.
Dzisiejsze spotkanie daje mi sposobność przekazać wam serdeczne życzenia, abyście mogli zaczerpnąć obfitych owoców z tego zgromadzenia. W tym duchu zapewniam was również o szczególnej modlitwie.
2. Wciąż żywe jest wspomnienie niedawnego Synodu Biskupów, całkowicie skoncentrowanego na powołaniu, posłudze i formacji prezbiterów. Do niego z pewnością nawiązujecie, gdy podejmujecie problem powołań do waszego Zakonu w jego całościowym wymiarze. Powołanie do życia zakonnego jest charyzmatem, który ubogaca żywotność wspólnoty chrześcijańskiej, wyrażając całkowity i wyłączny dar osoby dla Boga i w służbie braciom. Różnorodność Instytutów życia konsekrowanego podkreśla w ten sposób szczególne bogactwo duchowe Kościoła i w pewien sposób zapowiada Królestwo Boże. Każda rodzina zakonna wpisuje się bowiem w dynamikę eklezjalną, wnosząc swój własny, specyficzny wkład charyzmatyczny.
Wasz Zakon ma zadanie dawać świadectwo znaczeniu pokuty w drodze nawrócenia, akcentując ascezę i umartwienie. Wasze powołanie objawia się w ten sposób jako ważna posługa wobec człowieka, który pragnie opuścić drogę grzechu, aby powrócić do Pana miłosierdzia. Waszym pokutnym stylem życia stale przypominacie o odwiecznej wartości Ewangelii — orędzia zbawienia dla każdego czasu i dla każdej osoby.
Chrystus prosi was, abyście byli odważnymi świadkami tego orędzia. Bądźcie zatem zawsze wrażliwi na głos brata, który woła o pomoc. Wlewajcie w jego serce nadzieję, aby mógł powrócić do źródeł łaski i radości; wychodźcie naprzeciw grzesznikowi i przyjmujcie z miłością tego, kto szuka pokoju w Bogu.
3. Umiejcie żyć waszym szczególnym charyzmatem pokutnym, ofiarując się jako szafarze sakramentu pojednania. Człowiek potrzebuje łaski, aby osiągnąć pokój serca. Poszukuje kapłana, który jest gotowy go wysłuchać; pragnie otworzyć się przed nim, aby powierzyć mu ciężar swego grzechu i w ten sposób pojednać się z Bogiem.
Wy Minimici, jesteście powołani, aby być szafarzami pokuty, bądźcie zawsze gotowi pełnić tę misję z ofiarnością, pomagając braciom odkrywać piękno Ewangelii przeżywanej z konsekwencją.
Jesteście synami duchowymi świętego Franciszka z Paoli, którego doczesne szczątki miałem możność uczcić podczas mojej podróży pasterskiej do Kalabrii w 1984 roku. Idąc za jego przykładem i przemierzając jego drogę, możecie odkryć z odnowioną radością liczne możliwości przeżywania również dziś waszego szczególnego charyzmatu w służbie pokornym i ubogim. Święty Franciszek, prawdziwy świadek Ewangelii, w pokorze, prostocie i miłości ukazywał w sobie samym obraz Kościoła bliskiego potrzebom tych, którzy go szukają. Także wy nigdy nie zawiedźcie oczekiwań prostych i ubogich; w waszej posłudze starajcie się zawsze traktować ich w sposób uprzywilejowany, ponieważ Pan umiłował ich i wskazał jako „błogosławionych” w Królestwie (por. Mt 5,3).
4. Powołanie Minimitów, realizowane codziennie, podkreśla tę szczególną troskę o potrzebujących w sferze miłosierdzia. Jeśli będziecie blisko małych — jak nakazuje wam już samo wasze miano Minimitów — lepiej zrozumiecie Ewangelię i przeżyjecie wasze życie w napięciu ku świętości, które bierze początek z jedności z Bogiem i wypływa w miłość wobec braci.
Zachęcam was, abyście w pełni przeżywali wasze powołanie. Zobaczycie, że nie braknie wam owoców. Poprzez wasze życie uczyńcie obecną w Kościele Ewangelię pokuty i przebaczenia.
Podczas waszego Zgromadzenia Generalnego staraliście się wydobyć waszą tożsamość charyzmatyczną, podkreślając jej trwałą aktualność. Skuteczność waszej posługi zależy od odwagi, z jaką potraficie pozostać wierni czcigodnej tradycji waszego Zakonu, przy równoczesnej ofiarnej gotowości przyjęcia wymagań wynikających ze zmieniających się warunków współczesnego społeczeństwa.
Jesteście spadkobiercami wielowiekowego dziedzictwa pozostawionego przez świętego Franciszka: umiejcie przekładać je każdego dnia na osobiste świadectwo życia. Z tym życzeniem wzywam opieki Maryi, Matki Kościoła, nad waszym spotkaniem i nad waszymi postanowieniami i z serca udzielam całej waszej rodzinie zakonnej szczególnego apostolskiego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
