Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO ZAKONNIKÓW I ZAKONNIC PRACUJĄCYCH W WATYKANIE
Rzym, 24 grudnia 1990 r.
Najdrożsi bracia i siostry w Panu!
1. W tej cichej i pełnej słodyczy atmosferze Bożego Narodzenia zapragnąłem spotkać się z wami, zakonnicami i zakonnikami, którzy pełnicie swoją posługę w Watykanie, aby złożyć wam życzenia i osobiście wyrazić moją wdzięczność wam i waszym przełożonym za to, że przyjęliście zaproszenie do pełnienia tutaj waszej służby. Znam waszą codzienną ofiarność i wiem, jak bardzo jest ona cenna i niezastąpiona w różnych miejscach, w których się znajdujecie.
2. Wy, którzy od krótszego lub dłuższego czasu jesteście tutaj, w Watykanie, dobrze rozumiecie, że następca Piotra, aby móc wypełnić swoją misję pasterza powszechnego, potrzebuje konkretnej i lojalnej pomocy wielu osób odpowiedzialnych i kompetentnych. Otóż — w pewnym sensie — uczestniczycie w tej misji. Uroczystość Bożego Narodzenia, która zawsze napełnia nasze dusze radością i wzruszeniem, przypomina nam, że Kościół, chciany i założony przez Jezusa na Piotrze, apostołach i ich następcach, ma za cel głoszenie wcielenia Słowa Bożego, które przyszło na świat, aby objawić Prawdę i zbawić wszystkich ludzi. W ciszy i ukryciu waszych miejsc pracy także i wy współuczestniczycie w tym dziele ewangelizacji i odkupienia.
Dzieciątko Jezus, które rodzi się w ubóstwie i pokorze betlejemskiej groty, daje nam zrozumieć, że nie ma wielkiego znaczenia, czy ktoś czyni rzeczy wielkie czy małe; najważniejsze jest to, co się czyni z miłości i dla miłości. Umiejcie przemieniać waszą pracę, która czasem może wydawać się monotonna, pokorna i powtarzalna, w źródło nadprzyrodzonego światła, korygując intencję w każdej chwili waszego działania.
3. Boże Narodzenie Pana, które dziś was tutaj gromadzi, niech natchnie was uczuciami radości, nadziei i braterstwa. Przyjmujcie zawsze z miłującą świadomością naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa, który objawia się wam w niewysłowionym misterium swojego Narodzenia. Jak wiele myśli budzi to Dziecię w sercach prawdziwie wierzących! Jezus Chrystus, który w tej błogosławionej nocy — poprzez dziewicze macierzyństwo Maryi — wszedł w historię świata i w waszą osobistą historię, żyje. Żyje w pełni niebiańskiej chwały, ale żyje także w Kościele i pośród was, nieustannie odradzając się duchowo w ludzkich sercach. Zbliżcie się do Niego w tych dniach z wiarą i miłością — do Niego, prawdziwego Boga i prawdziwego Człowieka. Z Jego Bóstwa i Jego Człowieczeństwa pochodzi zbawienie, ponieważ — jak mówi papież św. Leon Wielki — „Gdyby nie był prawdziwym Bogiem, nie mógłby przynieść lekarstwa; gdyby nie był prawdziwym Człowiekiem, nie byłby dla nas przykładem” (Kazanie 21). Na mocy tej prawdy orędzie Bożego Narodzenia po dwudziestu wiekach zachowuje całą swoją aktualność.
To życzenie z całego serca kieruję do was, zakonnice i zakonnicy. Niech tajemnica Bożego Narodzenia czyni was zawsze lepszymi, coraz gorliwszymi i pilniejszymi w powierzonych wam zadaniach; niech coraz bardziej podnosi waszą wrażliwość i poczucie odpowiedzialności, poszerzając spojrzenie na cały świat, na ludzkość, na dusze oczekujące zbawienia. Niech zawsze towarzyszy wam moje błogosławieństwo, którego teraz udzielam wam z wielką życzliwością!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
