Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO ZAKONU NIEMIECKIEGO (KRZYŻAKÓW) Z OKAZJI JEGO 800-LECIA
Rzym, Sala Klementyńska, 11 lutego 1991 r.
Drogi Wielki Mistrzu!
Drodzy Bracia, Siostry i familiarze Zakonu Niemieckiego!
Zwieńczeniem obchodów osiemsetlecia Zakonu Krzyżackiego jest pielgrzymka do Rzymu, aby okazać Następcy świętego Piotra waszą wierność i więź z nim.
Mój poprzednik, Klemens III, pismem Quotiens Postulatur z 6 lutego 1191 roku wziął braci Niemieckich z kościoła Najświętszej Maryi Panny w Jerozolimie pod opiekę papieską. W ciągu dziejów moi poprzednicy wielokrotnie okazywali Zakonowi Krzyżackiemu swoje życzliwe uznanie — aż po nasze stulecie.
W 1929 roku Stolica Apostolska zatwierdziła przekształcenie zakonu rycerskiego w normalny zakon klerycki oraz potwierdziła podporządkowanie zgromadzenia sióstr władzy Wielkiego Mistrza. Wreszcie w roku 1965 odnowiony Instytut Familiarzy, przynależący do Zakonu, otrzymał ostateczne i pełne uznanie prawne. Nie będąc włączonymi do Zakonu przez profesję, familiarze stanowią istotną pomoc w podejmowaniu dzieł Zakonu i w krzewieniu jego ideałów w dzisiejszym społeczeństwie.
W waszym zaangażowaniu na rzecz Królestwa Chrystusowego czujecie się — w aktualnych uwarunkowaniach społecznych i cywilizacyjnych — zobowiązani do wierności specyfice waszych początków, to znaczy, aby być pomocnikami „człowieka pielgrzymującego” pod znakiem krzyża Chrystusa. Urzeczywistniacie to z wielkim oddaniem, towarzysząc dzieciom i młodzieży, ale także służąc ludziom starszym i chorym. Świadomi trwałych wartości płynących z dziedzictwa waszej historii, świadomie oddajecie się służbie ludzi, którzy odczuwają potrzebę duchowego zakorzenienia, znalezienia duchowego domu. W wymiarze materialnym należy do was szukanie więzi z tymi strukturami, które zawsze miały na względzie dobro wspólne i nadal mogą je skutecznie wspierać.
Jednak w sposób naprawdę pełny będzie to możliwe tylko wtedy, gdy bracia i siostry, jak również familiarze, będą pod kierownictwem całego Zakonu jednością i będą współpracować, a Zakon jako całość będzie pojmował siebie jako żywą cząstkę tej ogólnokościelnej „communio”, o której tak mocno przypomina II Sobór Watykański oraz Codex Iuris Canonici, do którego właśnie dostosowano reguły braci i sióstr.
Składając moje szczere gratulacje z okazji 800-lecia Zakonu, łączę z nimi prośbę, abyście trwałe wartości waszego ideału w przyszłości przeżywali jeszcze intensywniej. Wymaga to oddania się Bogu i wierze, jak również skutecznej obrony potrzebujących pomocy i tych, którzy popadli w niedostatek. W naszych czasach ludzkości grozi niebezpieczeństwo szukania zabezpieczenia w posiadaniu, wiedzy i władzy. Świadectwem waszego życia, które poświęciliście Chrystusowi, kwestionujecie tę fałszywą pewność. Dajecie wymowne świadectwo, że tylko Chrystus jest „drogą, prawdą i życiem”.
Wasza obecność w Kościele i wasza współpraca w dziele głoszenia Dobrej Nowiny są dla mnie, jako najwyższego pasterza Kościoła powszechnego, zachętą i radością.
Niech Bóg przez was powoła wielu innych do pójścia za Chrystusem w życiu zakonnym! Maryja, Matka Kościoła i wzór życia zakonnego, niech wyprasza wam radość i umocnienie od Chrystusa, swojego Syna. Temu służy także udzielone z serca wam oraz wszystkim braciom, siostrom i familiarzom Zakonu Krzyżackiego moje Apostolskie Błogosławieństwo.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
