Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO PRZEŁOŻONYCH GENERALNYCH MĘSKICH I ŻEŃSKICH INSTYTUTÓW ZAŁOŻONYCH PRZEZ OBLATÓW MARYI NIEPOKALANEJ
Rzym, Sala Tronowa, 26 kwietnia 1991 r.
Najdrożsi Przełożeni Generalni i Najdroższe Przełożone Generalne!
1. Z żywą radością przyjąłem możliwość spotkania się z tak licznym gronem przełożonych i odpowiedzialnych za instytuty życia konsekrowanego, powstałe z charyzmatu misyjnego biskupa de Mazenoda i Oblatów Maryi Niepokalanej. Już ten rozkwit rodzin zakonnych ukazuje wielkość Błogosławionego biskupa Marsylii, którego mój poprzednik Paweł VI nazwał„passionné de Jésus Christ et inconditionnel de l’Eglise” (Paweł VI, Obrzęd beatyfikacji czterech sług Bożych, 19 X 1975: Insegnamenti di Paolo VI, XIII (1975) 1145). Oprócz Sióstr Świętej Rodziny, „zaprzyjaźnionych” z Oblatami, oraz Stowarzyszenia kapłanów pour la Jeunesse założonego przez ks. Timona Davida, ponad czterdzieści wspólnot osób konsekrowanych powstało wokół Zgromadzenia Oblatów lub dzięki ich dziełu.
Wasze fundacje stały się w ten sposób precyzyjną odpowiedzią na potrzeby misyjne Kościoła, oferując nie tylko nowe działania, lecz nieraz nowe sposoby bycia misjonarzami. Wspólnoty kontemplacyjne wskazały na konieczność modlitwy i pełnej konsekracji Bogu jako niezastąpionej duszy wszelkiej działalności misyjnej. Instytuty świeckie ukazały wagę nowej obecności chrześcijańskiej w świecie. Inne fundacje pracują na rzecz ubogacenia duchowego życia kapłańskiego miejscowych prezbiterów.
Cele waszych Instytutów ukazują więc wielość form tej jednej misji Kościoła: ewangelizacji misyjnej, formacji młodzieży, służby ostatnim, dzieł miłosierdzia, konieczności zarówno kontemplacji, jak i zakorzenienia w świecie, a równocześnie wielkiej zdolności dostosowania się do wymagań miejsc apostolskich i duszpasterskich. Wszystko to jest znakiem, że obecność Oblatów rozszerza się w świecie twórczo i oryginalnie.
Inicjatywa tego spotkania, podjęta przez obecnego Przełożonego Generalnego Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, budzi uznanie; życzę, aby pomnożyły się owoce komunii i współpracy między różnymi rodzinami, dla pogłębienia wspólnego charyzmatu.
2. Wspólną cechą waszych Instytutów jest konsekracja Bogu, która odróżnia was od licznej rzeszy świeckich, uczestniczących — podobnie jak wy — coraz bardziej świadomie w duchu misyjnym. Konsekracja Chrystusowi poprzez śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa wyraża drogę i podstawowy obowiązek świętości oraz świadectwa życia. Podtrzymując się wzajemnie, poszukując środków formacji i odpowiednich struktur, rozwijacie się przez te zobowiązania. Uświęcenie was samych jest pierwszym obowiązkiem, a jako przełożeni generalni wszyscy wiecie, jak bardzo powinna was angażować potrzeba dawania świadectwa prawdziwie świętego życia. „Każdy, kto jest powołany do profesji rad ewangelicznych — przypomina Sobór — niech dokłada wszelkich starań, aby wytrwać i coraz bardziej wyróżniać się w powołaniu, do którego Bóg go powołał, dla większej świętości Kościoła i dla większej chwały Trójcy Świętej, jedynej i niepodzielnej, która w Chrystusie i przez Chrystusa jest źródłem i początkiem wszelkiej świętości” (Lumen gentium, 47).
3. Drugim wspólnym elementem waszych rodzin jest misja. Zrodzone w większości w krajach misyjnych i w odpowiedzi na wyzwania misyjne właściwych im środowisk kulturowych i religijnych, wasze Instytuty są przeznaczone do intensywnego przeżywania zaangażowania w głoszenie Chrystusa tym, którzy Go nie znają. Misja jest zawsze aktualna, a dziś wręcz niezwykle paląca: to główne zadanie Kościoła, nagląca potrzeba naszych czasów. Wyrażacie w pewien sposób różnorodność dróg misyjnych, gdy poprzez wasze szczególne dary życia konsekrowanego ukazujecie wielorakie oblicza eklezjalnej miłości i kontemplacji, głoszenia i promocji ludzkiej, dialogu i inkulturacji. „Nie można świadczyć o Chrystusie, nie odzwierciedlając Jego obrazu, który jest ożywiany w nas przez łaskę i działanie Ducha… Kto ma ducha misyjnego, doświadcza żarliwości Chrystusa o dusze i miłuje Kościół tak, jak Chrystus” (Jan Paweł II, Redemptoris missio, 87, 89).
4. Każdy charyzmat pochodzi od Ducha i rozwija się w Kościele, przyczyniając się do odpowiedzi na nowe wyzwania misji (por.Mutuae relationes, 11). Misja wśród niechrześcijan, nowa ewangelizacja tych, którzy nie są już chrześcijanami, oraz wzmocnienie wiary chrześcijan żyjących w świecie głębokich przemian (por. Jan Paweł II, Redemptoris missio, 33) to wyzwania ogromne i wzajemnie powiązane, stojące przed całym Kościołem. Osoby konsekrowane mogą wnieść szczególny wkład w nowe zobowiązania eklezjalne dzięki jakości swojego życia i różnorodności swoich charyzmatów.
Dlatego pragnę powtórzyć także wam — i w sposób szczególny wam — to, o co z troską prosiłem cały Kościół: podejmujcie bez wytchnienia wysiłek i wy, osoby konsekrowane, pytając siebie z sercem otwartym i ofiarnym, czy możecie uczynić więcej, aby szerzyć Ewangelię. Powtarzam to dziś, podkreślając raz jeszcze, że powołanie do misji jest powołaniem do świętości.
5. Żarliwa pobożność względem Dziewicy Niepokalanej, szczególnej opiekunki wszystkich waszych rodzin zakonnych, niech podtrzymuje wysiłek i nadzieję waszej drogi duchowej i posługi. Matka Jezusa jest wzorem życia dla wszystkich wierzących, a w szczególności dla was, Jej poświęconych. Powołani, by naśladować Chrystusa z bliska, z niepodzielną miłością i gorącą przyjaźnią, będziecie mogli świadczyć o Nim światu najpierw życiem, a dopiero potem słowami. Opieka Dziewicy, wstawiennictwo wielu waszych założycieli i założycielek oraz tak licznych współbraci misjonarzy uświęconych przez posługę i męczeństwo, niech wyproszą duchową odnowę i wzrost waszych Instytutów.
Z tymi życzeniami udzielam wam i waszym wspólnotom apostolskiego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
