Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO MĘSKICH I ŻEŃSKICH PRZEŁOŻONYCH WYŻSZYCH WŁOCH W XXV ROCZNICĘ DEKRETU SOBOROWEGO „PERFECTAE CARITATIS”
Rzym, 25 maja 1991 r.
1. Serdeczne pozdrawiam oraz składam wyrazy szczerego podziękowania kardynałowi Girolamo Hamerowi, Prefektowi Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, za uprzejme słowa skierowane do mnie w imieniu przełożonych wyższych Włoch oraz Stowarzyszenia Córek Serca Maryi.
Dziękuję następnie każdemu z was, najdrożsi bracia z Włoskiej Konferencji Wyższych Przełożonych (CISM), i wam, najdroższe siostry z Unii Wyższych Przełożonych Włoch (USMI), za tę wizytę, która odbywa się na zakończenie spotkania studyjnego zorganizowanego z okazji XXV rocznicy promulgacji soborowego Dekretu Perfectae caritatis.
Pozdrawiając was z serdeczną życzliwością, kieruję przez was szczególną myśl ku każdemu członkowi waszych instytutów, a zwłaszcza ku tym, którzy pełnią swoje apostolstwo w warunkach trudnych, na terenach ubogich i zaniedbanych, w sytuacjach problematycznych i pełnych ryzyka. Wszystkich zapewniam o stałej pamięci w modlitwie; dla wszystkich wypraszam u Boga pociechę i pomoc.
2. W ostatnich dniach zastanawialiście się nad znaczeniem życia konsekrowanego w naszych czasach oraz zatrzymaliście się nad niektórymi zasadniczymi aspektami jego odnowy w świetle dwóch perspektyw apostolskich o wielkiej i naglącej aktualności: nowej ewangelizacji i świadectwa miłości. „Osiągnięcie doskonałej miłości przez rady ewangeliczne” — jak przypomina Sobór — stanowi istotę życia konsekrowanego i „ma swoje źródło w nauce i przykładzie Boskiego Mistrza” (Perfectae caritatis, 1). To Jezus — posłuszny Ojcu, czysty i ubogi — jest inspiracją waszego powołania: porzucając wszystko, wybieracie drogę radykalnego i definitywnego pójścia za Synem Bożym.
Ta absolutna wierność Ewangelii, która jest waszą tożsamością i waszą godnością, pozostaje niezbędna dla życia Kościoła, w którym jesteście „szczególnym dobrem” (Jan Paweł II, Redemptionis donum, 16). Istotnie, Duch Święty, który w Ludzie Bożym nieustannie wzbudza różne charyzmaty, rozdzielając „każdemu dary tak, jak chce” (1 Kor 12, 11), pobudza was, drodzy zakonnicy i zakonnice, byście głosili i czynili widzialną — poprzez wasze dzieła — miłość Ojca. Jakby „wyodrębnieni dla Ewangelii” (Rz 1, 1), oddani temu, aby Pan „stał się wszystkim we wszystkich” (por. 1 Kor 15, 28), uobecniacie wśród ludzi oblicze Chrystusa, który mocą krzyża i zmartwychwstania prowadzi ludzkość ku ostatecznemu wypełnieniu Bożego planu zbawienia.
3. Również w złożonych sytuacjach społecznych naszych czasów macie do spełnienia naglące i niezastąpione posłannictwo. Nie zapominajcie nigdy, że człowiek — czy pełen dóbr materialnych, czy ubogi i potrzebujący — nade wszystko „potrzebuje” tego, co duchowe. Pragnie Chrystusa, Jego słowa i Jego miłości. Nasza epoka spragniona Ducha — bo spragniona sprawiedliwości, pokoju, dobroci, odpowiedzialności i godności ludzkiej (Jan Paweł II,Redemptor hominis, 18) — musi wyraźnie w was widzieć światło Ewangelii nadające sens życiu. Musi móc czerpać z konsekwentnego świadectwa waszego postępowania zachętę i impuls do otwarcia serca na Ewangelię. Wasz ideał winien być jeden: ewangelizować poprzez miłość, pomagać ludzkości przyjąć Jezusa i uczynić Go centrum całej egzystencji.
4. Aby wypełnić to trudne posłannictwo, konieczne jest, by Chrystus z mocą mieszkał w waszych sercach, tak abyście mogli powiedzieć za apostołem Pawłem: „Dla mnie żyć — to Chrystus, a umrzeć — to zysk” (Flp 1, 21), świadomi, że „wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, będą prześladowani” (2 Tm 3, 12).
Dla owocności waszego apostolatu potrzeba również, abyście zawsze utrzymywali żywą więź, która łączy was z Kościołem. Biskupi — autentyczni stróże i nauczyciele Ludu Bożego — będą roztropnie rozeznawać te wielorakie charyzmaty życia konsekrowanego, którymi Duch ubogaca swoją Oblubienicę i będą spierali ich rozwój przez uważną i czujną troskę pasterską.
„Z pewnością potrafią rozpoznać i wysoko cenić szczególny wkład, wnoszony przez tych zakonników, którzy dzięki swojej egzempcji znajdują w pewien sposób wyraz tej pasterskiej troski, która ściśle łączy biskupów z Biskupem Rzymu w jego gorliwej trosce o wszystkie narody” (Kongregacja ds. Zakonników i Instytutów Świeckich oraz Kongregacja ds. Biskupów, Mutuae relationes, 22).
Trwajcie zatem w wytrwałej odnowie ducha, w stałym aggiornamento apostolskim, w gotowości do współpracy i dialogu oraz w ewangelicznej wrażliwości na potrzeby wspólnoty kościelnej. Niech nigdy nie zabraknie w was wierności własnemu charyzmatowi. A wnosząc — każdy instytut — swój własny, specyficzny wkład, będziecie mogli wspólnie skutecznie pracować nad konieczną nową ewangelizacją.
5. Współczesna ludzkość jest niezwykle wrażliwa na „język” miłości — na uprzywilejowaną drogę głoszenia Ewangelii. Wszyscy wiedzą, jak głębokim świadectwem wobec świata jest wasz przykład i wasze oddanie, zwłaszcza tych spośród was, którzy są zaangażowani w niezliczone formy służby najuboższym. Wszyscy wiedzą, że właśnie wy — i często tylko wy — potraficie w sposób proroczy dzielić los pokornych, ubogich i pomijanych przez społeczeństwo.
Miłość jest ściśle związana z doświadczeniem ubóstwa przyjętego w imię Chrystusa i inspirowanego przykładem Odkupiciela, który „ogołocił samego siebie, przyjmując postać sługi i stając się podobnym do ludzi” (Flp 2, 7). Syn Boży, ubogi z miłości, stał się sługą każdego człowieka, szczególnie bezbronnego i poniżonego.
Podążajcie bez wahania śladem tej ewangelicznej miłości wobec małych, wobec ubogich. I nie sprowadzając nigdy waszego apostolatu do zwykłej działalności społecznej, bądźcie obrońcami sprawiedliwości, promotorami autentycznego chrześcijańskiego braterstwa. Bądźcie braćmi i siostrami tych, którzy nie mają nadziei, którzy pragną prawdziwej wolności, którzy szukają Boga. Bądźcie obrońcami człowieka i życia, zawsze gotowi przyjść z pomocą wobec wszelkich form potrzeb materialnych i duchowych. Sekret waszej misji — dobrze o tym wiecie — polega na głębokim zakorzenieniu w miłości nadprzyrodzonej. Karmcie zatem wasz dzień modlitwą: nie odrywajcie się od intymnego i przekształcającego zjednoczenia z Panem. W kontakcie z Nim, osobistym i długotrwałym, dusza znajduje wytchnienie, a wysiłek misyjny odnawia się każdego dnia.
6. Najdrożsi bracia i siostry, zachęcając was do ofiarnego podążania drogą apostolskiego wysiłku, wypraszam u Ducha Świętego dla każdego z was wytrwanie w dobru.
Niech Pan udzieli waszym instytutom daru licznych i świętych powołań oraz uczyni owocną waszą cenną służbę Kościołowi i ludzkości. Niech umocni wasze trudy i wasze wysiłki.
Niech Najświętsza Dziewica, Virgo fidelis, wzór życia konsekrowanego, wspiera was i zawsze chroni. Niech będzie dla was umocnieniem również moje apostolskie błogosławieństwo, którego z serca udzielam wam, waszym współbraciom, waszym współsiostrom oraz wszystkim, pośród których żyjecie i posługujecie.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
