Jan Paweł II

PRZEMÓWIENIE DO CZŁONKÓW ZARZĄDU GENERALNEGO REDEMPTORYSTÓW

Rzym, 08 lutego 1992 r.

Najdrożsi Ojcowie ze Zgromadzenia Redemptorystów!

1. Cieszę się, że mogę przyjąć Członków Zarządu Generalnego na tej audiencji i wszystkim przekazuję moje najserdeczniejsze pozdrowienie, kierując jednocześnie moje myśli i uczucia do wszystkich waszych Współbraci, którzy w imię i w duchu św. Alfonsa służą Kościołowi i duszom na różnych Kontynentach. Dziękuję wam za waszą obecność: chcieliście, choćby na krótką chwilę, spotkać się z Papieżem, aby wyrazić waszą wierność Kościołowi i jego Osobie oraz wysłuchać jego słowa. Ten gest, będąc dla mnie pociechą, przynosi wam zarazem wielką chwałę, ponieważ jednoczy was ze św. Alfonsem, który żywił głęboką miłość do Następcy Piotra i kierował się żywym poczuciem posłuszeństwa wobec jego wskazań, uznając wiernie ich światło i umacniającą siłę. Święty Alfons jest postacią wyjątkową nie tylko w dziejach Kościoła, lecz także całej ludzkości, do tego stopnia, że byli tacy — i nie chodziło o osoby bliskie mu pod względem wyborów ideowych — którzy widzieli w nim „wychowawcę katolickiej duszy Zachodu”, tego, który „w nowożytnym katolicyzmie uczynił to, co w starożytnym uczynił Augustyn”.

2. W Liście apostolskim Spiritus Domini, który skierowałem do waszego Ojca Generała 1 sierpnia 1987 r. z okazji dwusetnej rocznicy śmierci Świętego Założyciela, nakreśliłem w syntetycznej formie podstawowe linie duchowości i działalności duszpasterskiej św. Alfonsa, podkreślając jego niezłomną gorliwość, jego dzieła doktrynalne i społeczne, jego genialny wkład w specyficznej dziedzinie „teologii moralnej”, jego decydujący wpływ na wzrost prawdziwej rzeszy świętych. Chciałbym teraz podkreślić, że współczesne społeczeństwo odczuwa ogromną potrzebę Prawdy, ponieważ tylko na fundamencie Prawdy można w sposób pewny budować gmach życia moralnego i ascetycznego oraz można autentycznie wyrażać Bogu własne uwielbienie. Święty Alfons był przede wszystkim wybitnym i pewnym „Nauczycielem Prawdy”, porusza nas sam fakt, że w jego szkole formował się także św. Jan Maria Vianney, przykład i wzór wszystkich duchownych, proboszczów, teologów, kapłanów zaangażowanych w różnych dziedzinach posługi. Tylko z Prawdy rodzi się moralność autentyczna, obiektywna, powszechna; tylko z niej może wypłynąć zdrowa pobożność, jak dobrze świadczą o tym dzieła ascetyczne, w których wasz Założyciel okazał się Mistrzem życia duchowego światłym i doświadczonym. On dobrze wiedział i nauczał, że „pierwszą regułą wiary” jest Magisterium Kościoła. Z poznanej, umiłowanej i przeżywanej Prawdy św. Alfons słusznie i logicznie wyprowadzał pragnienie świętości, z którego wynikało to, co można by nazwać jego programem życia i apostolstwa: „Uratować siebie i ratować innych!”. Wszyscy znają jego surowe, a równocześnie pełne ufności nauczanie na temat „rzeczy ostatecznych”, co stanowi część Prawdy dogmatycznej: „Módlcie się! Módlcie się! — powtarzał z niepokojem i naleganiem — tak wielu się potępia, podczas gdy tak łatwo się zbawić! Módlcie się!”. Wpajał też gorącą miłość do Eucharystii, nabożeństwo do Matki Bożej, rozważanie Męki Chrystusa. „Zbawienie jest sprawą ważniejszą niż wszystkie inne… Szczęśliwi będziemy, jeśli będziemy żyć i zakończymy życie powtarzając: Fiat voluntas tua!” (Przygotowanie do śmierci).

3. Drodzy Synowie św. Alfonsa! Bądźcie także wy zawsze i wszędzie „Nauczycielami Prawdy”, idąc za jego przykładem i jego nauczaniem! O to woła współczesne społeczeństwo! Tego potrzebują ludzie naszych czasów, zdezorientowani i ogłuszani tyloma przeciwstawnymi ideologiami oraz tak wieloma próżnymi i rozpraszającymi dążeniami! Niech wam zawsze towarzyszy i oświeca was Najświętsza Maryja Panna, tak bardzo przez niego umiłowana i czczona. Jak wiecie, miał tę pociechę, że mógł umrzeć trzymając w dłoniach wizerunek Maryi, gdy rozbrzmiewał Anioł Pański: „Jeśli za życia był czcicielem Maryi — pisze biograf Tannoia — to jeszcze gorliwszym stał się w agonii i w objęciach śmierci”.

Niech droga waszego życia będzie zawsze i wyłącznie zaangażowana w głoszenie Prawdy!

I niech wam towarzyszy moje błogosławieństwo, którego teraz wam udzielam i które z całego serca rozszerzam na całe Zgromadzenie!

Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va

Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana