Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPITUŁY TOWARZYSTWA ŚWIĘTEGO PAWŁA
Rzym, 13 kwietnia 1992 r.
Drodzy Delegaci Kapitulni Towarzystwa Świętego Pawła,
1. Bardzo się cieszę z tego spotkania z wami, synami księdza Alberione. Moją pierwszą myśl kieruję do czcigodnego księdza Silvio Pignotti, którego wybraliście przełożonym generalnym jako czwartego następcę Założyciela. Dziękuję mu za słowa, które do mnie skierował i składam serdeczne życzenia owocnej pracy na nowym stanowisku. Przekazuję też moje serdeczne pozdrowienia całemu waszemu Towarzystwu, z gorącym podziękowaniem za to, co czyni na wszystkich Kontynentach, w dwudziestu siedmiu krajach, w których jest obecne. Słuchając słów waszego przełożonego generalnego, mogłem dostrzec, jak bardzo jesteście świadomi znaczenia waszej misji, która dokonuje się na najbardziej wysuniętych granicach ewangelizacji poprzez wykorzystanie nowoczesnych środków komunikacji społecznej. To właśnie te środki nazwałem w encyklice Redemptoris missio „nowym areopagiem czasów współczesnych… który jednoczy ludzkość…”, stając się dla wielu głównym narzędziem informacji i formacji, a także przewodnikiem i inspiracją dla postaw indywidualnych, rodzinnych i społecznych (por. nr 37).
2. Cieszy mnie fakt, że wasza Kapituła — jak przed chwilą przypomniano — wypracowała program dla całej Kongregacji na najbliższe sześć lat, koncentrując go wokół tematu: „Paulista, człowiek komunikacji”. Jest to, co oczywiste, zadanie jednocześnie duchowe, formacyjne i apostolskie. Bo przecież, aby być człowiekiem komunikacji, każdy z was jest wezwany przede wszystkim do przekazywania i pomnażania Słowa Bożego. Każdy paulista dobrze wie, że przede wszystkim musi wyryć to Słowo w głębi własnego życia i własnego jestestwa, aby stać się „świadkiem”, zanim będzie głosicielem. Dlatego musi upodabniać się do Chrystusa — Posłanego i Apostoła Ojca, darzącego życiem Bożym w łasce i w Eucharystii. Zjednoczony z Chrystusem i jako żywy członek Jego Ciała, którym jest Kościół, każdy z was będzie mógł w pełni realizować apostolski ideał waszego patrona i inspiratora, św. Pawła: „ukazywać narodom niezgłębione bogactwo łaski Chrystusa” (por. Ef 2, 7).
3. Z pewnością przyjęliście i przyswoiliście sobie niektóre zasady zaproponowane przez niedawną instrukcję pastoralną Aetatis novae, zwłaszcza tam, gdzie zachęca ona do „opracowania zintegrowanego programu duszpasterskiego komunikacji” (nr 23), obejmującego jasną „strategię komunikacji odpowiadającą problemom i potrzebom naszych czasów” (nr 24a). Taki program ma się konkretyzować w propozycji uporządkowania środków społecznego przekazu Kościoła, aby wspierały ewangelizację, katechezę, edukację, służbę społeczną i współpracę ekumeniczną… — prasę, radio, telewizję, kino (por. nr 24c).
Z wyjątkową intuicją wasz Założyciel, ksiądz Alberione, mówił, że „apostolstwo środków społecznego przekazu wymaga mocnej grupy redaktorów, techników i propagatorów”, którzy „muszą współpracować jak artyści tworzący piękne dzieło”. Dziś bardziej niż kiedykolwiek widzimy, jak zagęszczenie sieci komunikacyjnych sprawiło, że świat stał się bardziej zjednoczony, bardziej jednolity, bardziej poddany wzajemnym oddziaływaniom. Dlatego zachęcam was, drodzy bracia, do intensywnej współpracy, do ofiarnej koordynacji waszych zasobów, osób i środków, abyście mogli skutecznie stawić czoła ogromnym wyzwaniom współczesnego świata. Tę samą współpracę, której instrukcja Aetatis novae oczekuje od Konferencji Episkopatów i diecezji, wy powinniście realizować w waszych prowincjach poprzez roztropną, międzynarodową koordynację, zdolną wykorzystać te środki masowego przekazu, które dziś okazują się najbardziej skuteczne.
4. Wasza misja jest równie trudna, co cenna dla Kościoła u progu Trzeciego Tysiąclecia. Sami najlepiej wiecie, jak bardzo wymagające jest niesienie światła Ewangelii w świat dotknięty napięciami i duchowym oraz moralnym zagubieniem. Dlatego jesteście świadomi, że potrzebujecie wielkiej misyjnej siły, zakorzenionej w wierze, gorliwości połączonej z solidną kulturą komunikacji — tak, aby „pełnić rolę prorocką, zabierając głos we właściwym momencie, ilekroć chodzi o obronę punktu widzenia Ewangelii w odniesieniu do moralnych wymiarów ważnych spraw publicznych” (Aetatis novae, 33f). Wiem o waszych wysiłkach, aby przyczynić się do tworzenia takiej kultury komunikacji ukierunkowanej na ewangelizację poprzez wasze ośrodki badawcze i studyjne, mające „udzielić odpowiedzi na potrzeby i troski Kościoła w dziedzinie komunikacji” (tamże, 32a).
5. Wiecie również, że tak trudnej misji nie można wypełnić inaczej, jak tylko w sercu wspólnot bardzo zjednoczonych, zdolnych do wytrwałego pielęgnowania wartości życia konsekrowanego i kontemplacji. Tylko one mogą podtrzymywać i ożywiać prawdziwe apostolstwo. Jeśli wasze wspólnoty będą gorliwe i pełne zapału, będziecie mogli poszerzyć spojrzenie na ogromne pole apostolskiej komunikacji. Zachęcam was, byście czynili to z przenikliwym, proroczym spojrzeniem, zwracając się ku rosnącemu ubóstwu świata, zgodnie ze wskazaniem, które zostawił wam ksiądz Alberione: „okazywać wszystkim miłość prawdy”.
6. Na koniec wzywam was do wierności zgodnej z pierwotną inspiracją waszego Instytutu. Wierności przede wszystkim Ewangelii, według przykładu waszego Patrona, który nie wahał się wołać: „Gdyby nawet my sami albo anioł z nieba głosił wam Ewangelię inną niż ta, którą wam głosiliśmy — niech będzie przeklęty!” (Ga 1, 8). Następnie wierności Kościołowi, którego Pierwszy List do Tymoteusza określa jako „filar i podporę prawdy” (1 Tm 3, 15). Aby działanie apostolskie było naprawdę skuteczne, konieczne jest, by Instytut pozostawał w postawie pokornej i stałej uległości wobec nauczania Magisterium Kościoła oraz wskazań duszpasterskich Następcy Piotra i Biskupów w jedności z nim.
Wierności wreszcie duchowi Założyciela: tylko jeśli zachowacie żywą jego spuściznę, będziecie mogli być — jak on — siewcami prawdy i dobra, kontynuując jego dzieło autentycznego proroka nowej ewangelizacji.
Powierzam was szczególnej opiece Maryi, którą wzywacie jako Matkę i Królową Apostołów. W imię Chrystusa Nauczyciela i Pana, Drogi, Prawdy i Życia, udzielam wam z serca mojego błogosławieństwa, które z miłością rozszerzam na każdego z waszych Współbraci, bliskich i dalekich, oraz na całą Rodzinę Świętego Pawła.
Z serdecznym życzeniem świętej Paschy.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
