Jan Paweł II
SPOTKANIE Z KAPŁANAMI, ZAKONNIKAMI I ZAKONNICAMI DIECEZJI W TRIEŚCIE
Triest, Katedra św. Justa, 01 maja 1992 r.
1. Z sercem szczególnie wdzięcznym Panu pozdrawiam was, najdrożsi Bracia i Siostry, zgromadzonych na tym spotkaniu, które stanowi jeden z najbardziej znaczących momentów mojej wizyty pasterskiej. Świątynia, która dziś nas gromadzi, katedra w Trieście, pomaga zrozumieć duchowy sens chwili, jaką wspólnie przeżywamy. Przywołuje ona bowiem Wieczernik, w którym dwunastu Apostołów, „razem z niewiastami i z Maryją” (Dz 1, 14), zostało „przyobleczeni mocą z wysoka” (Łk 24, 49) i gdzie, umocnieni Duchem Zmartwychwstałego, wyszli następnie, by w różnych językach głosić nowość Ewangelii. Tam, gdzie Chrystus Pan gromadzi swoich, tam przygotowuje cud komunii i misji, kształtuje Kościół, „znak i narzędzie wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem i jedności całego rodzaju ludzkiego” (Lumen gentium, 1), i czyni go zwiastunem zbawienia dla „wszystkich, którzy są daleko, ilu ich Pan Bóg nasz powoła” (Dz 2, 39).
Dzisiejsze nasze spotkanie, drodzy Kapłani, Zakonnicy i Zakonnice Friuli-Wenecji Julijskiej, zaprasza nas do ponownego przeżycia ducha tamtych pierwszych początków Kościoła. Właśnie w tym duchu kieruję do każdego z was moje serdeczne pozdrowienie. Myślą obejmuję najpierw z szacunkiem i serdecznością księdza arcybiskupa Lorenza Bellomiego, biskupa Triestu, który stał się wyrazicielem waszych uczuć. Pozdrawiam następnie księdza arcybiskupa Eugenia Ravignaniego, pochodzącego z tej diecezji, pasterzy pozostałych diecezji, wraz z przełożonymi wyższymi instytutów zakonnych. Pozdrawiam was, drodzy Kapłani, którzy w bezpośredni sposób współdzielicie z waszymi biskupami posługę pasterską i misję ewangelizacji; was, drodzy Zakonnicy i Zakonnice, powołanych do bycia pośród ludu chrześcijańskiego prorockim znakiem nadziei i wyłącznego poświęcenia się Bogu. Myślę w sposób szczególny o różnych klasztorach klauzurowych, które z wielką intensywnością duchową uczestniczą w tym naszym zgromadzeniu kościelnym. Pamiętam także o świeckich oddanych służbie wspólnoty oraz o osobach starszych i chorych, które ofiarą swego cierpienia podtrzymują apostolskie zaangażowanie Ludu Bożego.
2. Katedra w Trieście jednoczy się dziś więzią wiary i komunii z katedrami innych diecezji i wszystkie razem duchowo łączą się ze starożytną i znamienitą stolicą patriarchalną w Akwilei, z której pnia ta część winnicy Pańskiej czerpała przez wieki obfitą i owocną życiodajną moc. Otwieramy się w ten sposób na horyzont ludzki i nadprzyrodzony, który wiara czyni o wiele szerszym: na horyzont historii waszych Kościołów, historii pokoleń mężczyzn i kobiet oddanych służbie Ewangelii.
Jest to długa i wspaniała rzesza osób, które swoim świadectwem rozsławiły ten Kościół diecezjalny od samych jego początków. Są to ludzie, którzy „przez wiarę otrzymali chlubne świadectwo” (Hbr 11, 39). Niech Duch Święty pozwoli wam wejść z nimi w prawdziwą i głęboką jedność, aby droga każdej wspólnoty chrześcijańskiej mogła czerpać z ich przykładu i wsparcia. Niech wasze serca będą gotowe przyjąć ich orędzie życia i świętości.
3. Najdrożsi, jeśli zechcemy wsłuchać się w ich doświadczenie duchowe, nietrudno będzie rozpoznać osobiste i niepowtarzalne wezwanie, które nam powtarzają: Bądźcie święci! Postawcie w centrum waszego życia Chrystusa! Wszystko przemija, tylko Chrystus pozostaje. Na Nim budujcie gmach waszego istnienia. W Jezusie odnajdziecie siłę, by otworzyć się na innych i uczynić z samych siebie — na Jego wzór — dar dla całej ludzkości.
Najdrożsi Bracia i Siostry, pozwólmy się pociągnąć Chrystusowi; pozwólmy, aby wprowadził nas w swoje niezgłębione misterium komunii z Ojcem w Duchu Świętym. Zostaliśmy konsekrowani w prawdzie i w miłości. Mówi Jezus: „Za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie” (J 17, 19). Nie możemy w pełni żyć naszą misją, jeśli odrywamy się od niewyczerpanego źródła świętości i łaski. Aby świadectwo wierzącego nie utraciło przejrzystości i mocy przekonywania, trzeba zawsze na nowo wracać do źródeł miłości Bożej, zwłaszcza do słowa Bożego i Eucharystii, do przebaczenia Pana i do Jego miłosiernej miłości.
„Trwajcie w mojej miłości!” (J 15, 9) — powtarza nam Jezus. Każdy z nas musi przylgnąć do Chrystusa, kamienia żywego, odrzuconego przez ludzi, lecz wybranego i drogocennego przed Bogiem, aby następnie pomagać wiernym ofiarnie odpowiadać na powszechne powołanie do świętości. Karmcie waszego ducha modlitwą i kontemplacją. Sprawujcie z uwagą Misteria Boże oraz Liturgię Godzin „w duchu i prawdzie” (J 4, 24): w ten sposób wejdziecie w codzienną harmonię z modlącym się sercem Kościoła, czerpiąc z niego niezbędną energię duchową do wypełniania waszych konkretnych zadań.
4. Osobista jedność z Chrystusem w Duchu Świętym wprowadza wierzących w doświadczenie odnowionej Pięćdziesiątnicy, dzięki której ci, którzy ich spotykają, „słyszą, jak w swoich językach głoszą wielkie dzieła Boże” (Dz 2, 11). Jest to rzeczywistość duchowa dotycząca wszystkich ochrzczonych. Chciałbym jednak w tej szczególnej okoliczności podkreślić, że dotyczy ona przede wszystkim prezbiterów, zakonników i zakonnic, wybranych przez Boga do szczególnej posługi. Rola bowiem, jaka została wam powierzona w Kościele, drodzy Bracia i Siostry, wymaga, abyście całym sobą wyrażali Ewangelię, stając się znakiem i narzędziem tej tajemniczej komunikacji, którą Duch urzeczywistnia w każdej wspólnocie kościelnej dla dobra człowieka, każdego człowieka, wzywając go do nawrócenia oraz napełniając ufnością i nadzieją.
To cierpliwe i niezastąpione dzieło nowej ewangelizacji potrzebuje osób, które potrafią ukazywać — poprzez swój sposób bycia i działania — absolutną nowość Chrystusa. „Nowa ewangelizacja — napisałem w niedawnej posynodalnej adhortacji apostolskiej Pastores dabo vobis — potrzebuje nowych ewangelizatorów”; potrzebuje kapłanów, którzy podejmą wysiłek przeżywania swego kapłaństwa jako szczególnej drogi do świętości. Obietnicą Boga jest zapewnić Kościołowi nie jakichkolwiek pasterzy, lecz pasterzy „według Jego serca” (Jr 3, 15), aby owce mogły bezpiecznie kroczyć drogami życia i otrzymać zbawienie jako najwyższy dar miłości Boga: właśnie to czyni Jezus, Dobry Pasterz, On sam i prezbiterzy wraz z Nim (por. Jan Paweł II, Pastores dabo vobis, 82).
Chociaż sposoby realizacji tak wymagającego powołania apostolskiego, które dotyczy nie tylko księży, ale także zakonników i zakonnic, są różne, to jednak uzupełniają się one wzajemnie i muszą się łączyć – wraz z powołaniami wiernych świeckich – aby nakreślić żywy obraz mistycznego Ciała Chrystusa. Różnorodne posługi i charyzmaty służą zawsze jednemu zadaniu właściwemu wszystkim wierzącym: budowaniu Królestwa Bożego i wspólnemu świadczeniu o jedynej Ewangelii miłości.
5. Niedawno obchodziliśmy Paschę, a dziś jest pierwszy dzień miesiąca maja. Liturgia tego czasu zaprasza nas do ponownego przeżycia uczuć Apostołów i uczniów w ich spotkaniach ze Zmartwychwstałym Jezusem. W sposób szczególny prowadzi nas do zjednoczenia się z pierwotną wspólnotą wokół Maryi w intensywnym oczekiwaniu na Ducha Zmartwychwstałego. Tworzyć jedność, aby przyjąć Ducha.
Do was, drodzy Prezbiterzy, w szczególny sposób skierowane jest wezwanie do życia w komunii z biskupem i między sobą. Sobór Watykański II zachęca was do jedności z biskupem w szczerym posłuszeństwie oraz do wzajemnej pomocy przez modlitwę i współpracę, ożywianymi miłością, która staje się wobec świata świadectwem Boskiej misji Chrystusa. Niech wasze głoszenie i nauczanie zawsze pozostają w pełnej łączności z Magisterium Stolicy Apostolskiej: pozwoli to przekazywać waszym wspólnotom całe bogactwo nauki Kościoła.
Wy, drodzy Zakonnicy i Zakonnice, jesteście wezwani do przeżywania jedności nie tylko poprzez świadectwo miłości we wspólnocie, lecz także poprzez aktywny udział w życiu Kościoła lokalnego oraz przez przyjmowanie i gorliwe wspieranie jego inicjatyw. W tym celu starajcie się pozostawać wierni waszej konsekracji, zgodnie z charyzmatem i posługą każdego, zawsze uważni na wskazania zarówno waszych przełożonych, jak i biskupa diecezjalnego. Nigdy nie zaniedbujcie stałej formacji w modlitwie osobistej i liturgicznej, w studium i aktualizacji wiedzy. Zabiegajcie nieustannie o to, by ukazywać współczesnemu światu przykład życia przeżywanego w oderwaniu od dóbr ziemskich, na wzór Mistrza, który żył ubogi, czysty i posłuszny.
6. Konkretna służba na rzecz budowania jedności kościelnej będzie najlepszym i najskuteczniejszym sposobem przekazu skierowanego ku nowym pokoleniom, spragnionym spójnych świadectw i propozycji nadających pełny sens najgłębszym aspiracjom ich serca.
Pomagajcie zatem młodzieży, poprzez odpowiednie drogi formacyjne, odkrywać inną i nową perspektywę wolności powołanej do miłości w prawdzie. Sami bądźcie żywym znakiem, że prawdziwe szczęście polega na odpowiedzi na Boże wezwanie i na bezinteresownym oddaniu się Bogu i braciom.
W szczególności niech waszym priorytetowym zadaniem będzie troska o promocję i rozeznawanie powołań kapłańskich i zakonnych. Seminarium, centrum każdej wspólnoty diecezjalnej, niech będzie miejscem modlitwy i kontemplacji, solidnej formacji doktrynalnej oraz znaczących doświadczeń wspólnotowych. Drodzy seminarzyści, żywe nadzieje Kościoła, Chrystus was potrzebuje. Pragnie uczynić z każdego z was swojego apostoła, zwiastuna Ewangelii, budowniczego ludzkości odnowionej miłością. Rozległe pole działalności apostolskiej, które was oczekuje, domaga się poważnego przygotowania, gotowości na przemieniające działanie łaski oraz dyspozycyjności, aby już teraz uczynić bez wahań ze swego życia dar dla Pana, który was powołał.
Powierzam Dziewicy Maryi, Matce Kościoła, którą z ufnością wzywamy w tym poświęconym Jej miesiącu, oczekiwania i postanowienia, jakie każdy z was nosi w sercu. Niech Jej pomoc wspiera wasze kroki, najdrożsi Bracia i Siostry, w codziennym trudzie apostolskim.
A św. Józef, Jej Oblubieniec, którego dziś czcimy w jego ofiarnej wierności codziennej pracy, niech uczyni was uległymi uczniami Boskiego Mistrza, wiernymi powierzonym wam zadaniom, abyście mogli otrzymać obiecaną nagrodę.
Z tymi uczuciami udzielam wam wszystkim, tutaj obecnym, tym, którzy są powierzeni waszej trosce pasterskiej oraz tym, którzy są z nami zjednoczeni duchowo, być może daleko stąd, Apostolskiego Błogosławieństwa wraz z waszym Biskupem i wszystkimi obecnymi tu Biskupami, wobec tej pierwszej i najdoskonalszej Uczennicy Pana, Jego Syna, którą jest Maryja.
Na początku tego miesiąca maja starajmy się na Nią patrzeć, abyśmy i my stawali się coraz bardziej uczniami i uczennicami tego Boskiego, a zarazem tak ludzkiego Mistrza, bliskiego i wcielonego.
Starajmy się stawać coraz bardziej Jego uczniami i Jego uczennicami.
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
