Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO BENEDYKTYNEK Z KLASZTORU ŚW. CYPRIANA W TRIEŚCIE
Triest, 02 maja 1992 r.
Najdroższe Siostry, córki św. Benedykta i św. Scholastyki, dziękuję wam za waszą gościnność.
Aby wyrazić, czym jest wasze powołanie, czym jest ten benedyktyński klasztor tutaj, w Trieście, trzeba powrócić do słów Jezusa z Jego nocnej rozmowy z Nikodemem: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał”.
Ta zbawcza wola Boga, ta miłość Boga, to dar Boga w Jego Synu wyjaśnia całe chrześcijaństwo, wyjaśnia Kościół, wyjaśnia nasze uświęcenie chrzcielne, wyjaśnia także naszą konsekrację zakonną w klauzurze: trzy śluby. Wszystko to jest odpowiedzią na wolę Boga, który tak umiłował świat.
Wiemy od samego św. Jana, że ten świat nie przyjął Chrystusa. Ten świat Go znienawidził, ukrzyżował — tak napisał św. Jan. Lecz ta nienawiść świata, podobnie jak obojętność świata, zamierzone wykluczenie Boga z tego świata, nie są w stanie unicestwić zbawczej woli Boga, ponieważ miłość jest zawsze silniejsza od wszelkiej nienawiści, od wszelkiego cierpienia, od wszelkiego grzechu, od wszelkiego ludzkiego, ziemskiego ograniczenia, od wszelkich ograniczeń tego świata.
Rozważając te liczne elementy składowe Ewangelii, zawsze odnajdziecie odpowiedź dotyczącą tego, co istotne w waszym życiu. Jesteście tutaj i macie tutaj być, w tym mieście pogranicza, na tej wyspie, gdzie w sposób jasny objawia się, że Bóg umiłował świat, że Bóg miłuje świat i że ta miłość w Jezusie Chrystusie jest zawsze silniejsza, zawsze rozstrzygająca, zawsze decydująca i ostateczna.
W ten sposób spełniają się również słowa Jezusa skierowane do Apostołów: „Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować. Jeżeli Mnie posłuchali, to i was będą słuchać”. Jest to wielki paradoks Ewangelii, Kościoła i jego dziejów na przestrzeni wieków, także w tym fragmencie dwudziestego wieku po przyjściu Chrystusa.
Najdroższe Siostry, błogosławię wam, polecam się waszej modlitwie, waszej konsekracji klauzurowej, zakonnej, waszym ofiarom.
Polecam i powierzam Kościół w Trieście, powierzam Kościół wszędzie, zwłaszcza tam, gdzie doświadcza bólu, gdzie jest prześladowany, gdzie cierpi z powodu ludzi i wraz z ludźmi, wraz z narodami i z ludami, także tutaj blisko, bardzo blisko.
Pragnę udzielić wam błogosławieństwa, polecając także moją ubogą osobę i moją najważniejszą misję w świecie: „servi inutiles sumus”.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
