Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO ZGROMADZENIA CÓREK OPATRZNOŚCI DLA GŁUCHONIEMYCH W DWUSETNĄ ROCZNICĘ URODZIN ZAŁOŻYCIELA
Rzym, 30 maja 1992 r.
Najdroższe siostry!
1. W doniosłą rocznicę dwusetlecia narodzin waszego Założyciela, pobożnego kapłana z Modeny, księdza Severina Fabrianiego (1792–1849), wystąpiłyście o dzisiejszą Audiencję, aby wyrazić waszą wdzięczną radość, a zarazem podkreślić szacunek i miłość, jaką żywił on wobec Następcy Piotra w niełatwych latach swojego życia. Z całego serca dziękuję wam za ten gest wiary i serdeczności, który bardzo sobie cenię i z radością kieruję do Czcigodnej Matki Generalnej waszego Zgromadzenia, siostry Anny Rity Battistini, do was, obecnych tu osób konsekrowanych, oraz do waszych sióstr pozostających daleko, moje najserdeczniejsze pozdrowienie. Wasz Instytut pełni w Kościele ważną misję, gdyż poświęca się wychowaniu i integracji społecznej chłopców i dziewcząt niesłyszących. Wasze działanie, ożywiane charyzmatem umiłowanego Założyciela i podtrzymywane przez wewnętrzne i nieustanne napięcie miłości, przekroczyło granice Włoch, docierając do Brazylii, w służbie słabych i zmarginalizowanych. A obecnie planujecie rozszerzenie waszej obecności także na Nigerię i Sri Lankę. Rzeczywiście Opatrzność, która oświecała i prowadziła księdza Severina Fabrianiego oraz od półtora wieku wspiera i podtrzymuje wasze Zgromadzenie, nadal dokonuje, poprzez wasze zasłużone instytucje, dzieł autentycznej miłości.
2. Jakże szlachetną postacią jest wasz Założyciel! Człowiek wykształcony i wrażliwy, inteligentny i przenikliwy apologeta w obronie prawdy i wiary. Ksiądz Severino Fabriani był przede wszystkim wielkim wychowawcą i dobroczyńcą najmniejszych i cierpiących. Owocem jego konkretnych doświadczeń jest wysoko cenione dzieło „Listy logiczne o gramatyce języka włoskiego”, które proponuje prostą i praktyczną metodę nauczania języka włoskiego dla głuchoniemych. Obok jego działalności humanitarnej i ewangelicznej, to, co w nim uderza i pociąga, to głęboka duchowość. Pisząc do Sióstr Nauczycielek swojego Instytutu, nalegał na konieczność posiadania „miłości, gorliwości, cierpliwości, jaką ma matka wobec swego najbardziej umiłowanego dziecka, jaką ma apostoł wobec nowego ludu wierzących…”. Uczył i praktykował w ten sposób drogę miłości, oddając się całkowicie trosce o małe osoby wykluczone przez społeczeństwo. Zawsze jednak wskazywał najwyższy cel, jakim jest Raj, usilnie zalecając „pokój, miłość, jedność”, ponieważ „gdzie jest pokój, tam jest Bóg”. I dodawał, odwołując się do Ewangelii: „Wszyscy poznają, że jesteśmy uczniami Jezusa, jeśli będzie między nami miłość i wzajemna życzliwość”.
3. Najdroższe „Córki Opatrzności”, upamiętnienie narodzin waszego Założyciela oraz odwołanie do jego przykładu i nauczania niech pobudzą w każdej z was odnowione i żarliwe poświęcenie dla apostolstwa. Obyście zawsze mogły kontynuować, to czego on was nauczał, ofiarną służbę „w dziedzinie nauczania i wychowania niesłyszących, aby wyrwać ich z marginalizacji, otworzyć na poznanie Boga i zapewnić im samodzielne i aktywne miejsce w społeczeństwie”. Wasza codzienna praca, wasze niestrudzone świadectwo opieki i solidarności, cierpliwy wysiłek waszego działania wychowawczego stanowią cenny wkład w ewangelizacyjną misję Kościoła. Poprzez waszą cichą gotowość przypominacie współczesnemu społeczeństwu, rozproszonemu przez liczne sprzeczne bodźce, które je dezorientują i nierzadko czynią niespokojnym, że Bóg powinien zajmować pierwsze miejsce w życiu; że jedynie w bezinteresownym darze z siebie dla braci odnajdujemy pełnię własnej realizacji. Naśladując waszego Założyciela, mistrza doktryny i gorliwości apostolskiej, nie ustawajcie nigdy w poszukiwaniu, ponad wszystko, głębokiej jedności z Jezusem. Miłość do Eucharystii, medytacja nad Męką Jezusa, nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny, cierpliwość w waszej misji wychowawczej, wierność Kościołowi i prawowitym Pasterzom niech będą filarami waszej konsekracji zakonnej i waszego apostolatu. Bądźcie przede wszystkim osobami wielkiej wiary, jak ksiądz Severino Fabriani. „Gdy chodziło o wiarę i prawdy z nią związane – napisano o nim – cały był gorliwością, cały odwagą w ich obronie, także w prywatnej rozmowie i nigdy z ludzkiego względu nie wstydził się Ewangelii”. Na tej jasnej i głębokiej wierze opiera się doświadczenie chrześcijańskie i z tej wiary czerpie siłę misja wierzących w świecie. Jest moim życzeniem, najdroższe Siostry, aby żywa i owocna pamięć o waszym Ojcu duchowym opromieniała was i towarzyszyła wam w odnowionych postanowieniach całkowitego przylgnięcia do wartości Ewangelii.
Niech wam sprzyja także moje błogosławieństwo, którego teraz udzielam tu obecnym i które z wielką serdecznością rozszerzam na wasze Siostry oraz na wszystkie wasze Instytucje.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
