Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO CZŁONKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ MISJONARZY AFRYKI – OJCÓW BIAŁYCH
Rzym, 15 czerwca 1992 r.
Drodzy Ojcowie i Bracia, Misjonarze Afryki
1. Kapituła generalna waszego Zgromadzenia Misjonarzy Afryki, która odbywa się w tym samym roku, w którym obchodzona jest setna rocznica śmierci waszego założyciela, kardynała Charles’a Lavigerie, daje mi radosną okazję, by przyjąć was, którzy kontynuujecie dzieło przez niego zapoczątkowane z taką odwagą i dalekowzrocznością. Pozdrawiam w sposób szczególny ojca Étienne’a Renauda, który właśnie zakończył posługę Przełożonego generalnego, oraz ojca Gottharda Rosnera, świeżo wybranego do przewodzenia Ojcom Białym. Dziękuję mu za wypowiedziane słowa i życzę, aby dane mu było doświadczać satysfakcji płynącej z owocnego kontynuowania posługi dla waszej misji.
2. Charakterystycznym rysem waszego powołania jest poświęcenie się z miłością Afryce, głoszeniu Dobrej Nowiny na tym kontynencie bogatym w nadzieje. Kościół jest tam już dobrze zakorzeniony, co świadczy o łasce, jaką stanowi dzieło misjonarzy, zwłaszcza od ubiegłego stulecia. Jednak ta umiłowana ziemia jest również dotknięta licznymi próbami i cierpieniami. Przemiany polityczne, jakie zaszły w wielu krajach afrykańskich, rozwój sytuacji zdrowotnej, kulturowej i ekonomicznej stawiają przed ewangelizatorami nowe wyzwania. Rozważacie to wszystko, aby wypracować nowe sposoby wypełniania misji, która została wam powierzona, z tą samą wierną miłością do ludów Afryki, która ożywiała kardynała Lavigerie i która ożywia nas wszystkich dzisiaj.
Z zapałem zachęcam was do tych poszukiwań, ponieważ Kościoły lokalne Afryki zawsze potrzebują pomocy misjonarzy w swoim wzrastaniu i dojrzewaniu. Zbliża się czas Specjalnego Zgromadzenia Synodu Biskupów dla Afryki, czasu otwarcia się na Ducha Świętego, aby całokształt wspólnot kościelnych umocnił swoją wierność Ewangelii, poczucie służby wobec powierzonych sobie wiernych, więzi z Kościołem powszechnym, pragnienie jedności oraz gorliwość misyjną. W takich okolicznościach konieczne jest, aby Kościół w Afryce mógł korzystać z wkładu tych, którzy z powołania są sługami, aby nie czuł się odizolowany ani zaniedbany przez innych członków wspólnoty kościelnej. Zresztą macie świadomość, że wasz apostolat wykracza poza sam kontynent, docierając do Afrykanów żyjących w innych regionach świata, gdzie również potrzebują przeżywania swojej wiary we wspólnocie Kościoła, by przygotowywać się do pracy na rzecz swoich ludów.
3. W miarę rozwoju wspólnot, do których powstania się przyczyniliście, wasza rola ulegała zmianie. Szanujcie autonomię Kościołów afrykańskich, które mają własnych Pasterzy. Pozostawajcie wobec nich partnerami, bardziej dyskretnymi, lecz nie mniej użytecznymi. Nadal ofiarujcie braciom i siostrom w Afryce waszą gorliwość misyjną. Dziś katolicy afrykańscy są już własnymi ewangelizatorami i sami wchodzą w wymiar misyjny. Współpracujcie z nimi, zwłaszcza w budzeniu w tych Kościołach powołań misyjnych. Jest ponadto prawdziwą radością widzieć, że młodzi Afrykanie wstępują do waszego Instytutu, aby uczestniczyć w jego apostolacie, potwierdzając w ten sposób jego międzynarodowy charakter. Pozostańcie wierni pawłowej inspiracji, którą kardynał Lavigerie nieustannie przekazywał Ojcom Białym: „stać się wszystkim dla wszystkich”, w czynnej solidarności z ludami, z którymi dzielicie życie i troski; dawajcie pierwszeństwo „zadaniom początkowym” ewangelizacji. Poświęcajcie wasze siły głoszeniu zbawienia w Chrystusie, przeżywanego i wyrażanego jako prawdziwe spotkanie Słowa Bożego z osobami, z uwzględnieniem bogactwa ich własnych tradycji; w ten sposób postępuje inkulturacja, warunek konieczny trwałego zakorzenienia Kościoła w świecie. Szczególne powołanie waszego Stowarzyszenia dobrze was do tego przygotowuje. W sposób szczególny pragnę zachęcić was do wytrwałego kontynuowania dzieła formacji katechistów, animatorów świeckich, duchowieństwa, zakonników i zakonnic; jest to podstawowa służba wobec młodych wspólnot, pomagająca im w pełni podjąć własną misję, w jedności z całym Kościołem i jego żywą tradycją.
4. Od pierwszych lat waszej działalności, zwłaszcza w Jerozolimie i w Libanie, interesowaliście się dialogiem ekumenicznym, którego potrzeba stopniowo się ujawniała. Droga ku jedności jest długa; wymaga cierpliwego słuchania tego, co Duch mówi do Kościołów, a dziś w szczególności do wspólnot kościelnych w Afryce. Wielokrotnie to podkreślałem: możliwa współpraca wszystkich ochrzczonych oraz dążenie do większej wierności jedynemu Panu należą bezpośrednio do misji Kościoła. Kontynuujcie bez znużenia wasze wysiłki w tym kierunku.
Wasza kompetencja i doświadczenie prowadzą was także do podejmowania istotnej roli w dialogu międzyreligijnym, zwłaszcza z islamem, na Bliskim Wschodzie, w krajach Maghrebu i na całym kontynencie afrykańskim. Uważam ten dialog za ważne zadanie i dziękuję wam za wytrwałą pracę na jego rzecz. W tym kontekście pragnę docenić działalność Papieskiego Instytutu Studiów Arabskich i Islamistycznych, za który jesteście odpowiedzialni. Gratuluję współpracy, jaką oferuje on Stolicy Apostolskiej oraz jego oddziaływania wśród wszystkich, którzy podejmują trud budowania braterskich relacji z wyznawcami islamu, w duchu wzajemnego szacunku i poszukiwania prawdy.
5. Wasza Kapituła generalna rozważa odnowę duchową i pastoralną, bez której kontynuacja i dostosowanie waszych misji nie mogłyby osiągnąć swego pełnego wymiaru. W tym roku jubileuszowym czerpcie coraz obficiej inspirację z prostego i jasnego hasła waszego założyciela: „Caritas”. Pozwólcie się ogarnąć miłości Chrystusa, prawdziwemu źródłu misji ewangelicznej. W tym kontekście kardynał Lavigerie mówił: „Prawdziwa gorliwość musi mieć swoje umiejscowienie w sercu i rodzić się z miłości do naszego Pana Jezusa Chrystusa… Ta miłość karmi się modlitwą” (Rekolekcje, 1880). Miłość, którą Chrystus nas umiłował „do końca” (J 13, 1), umacnia głęboką jedność między członkami waszego Zgromadzenia, „zjednoczonych w jednym uczuciu i stanowiących jedno serce”, jak mówił wasz założyciel przy wyruszeniu dziewiątej karawany (29 czerwca 1890). Łaska miłości Chrystusa pozwala wam iść za Nim zarówno w radości płynącej z pierwszych owoców Królestwa, jak i w próbie, w której uczniowie niosą Krzyż wraz ze swoim Mistrzem.
6. Drodzy Przyjaciele, na zakończenie tego spotkania pragnę wraz z wami dziękować za dzieło dokonane przez kardynała Lavigerie oraz przez blisko sześć tysięcy misjonarzy, którzy, idąc za jego przykładem, poświęcili się misji Kościoła w Afryce. Chcę włączyć do tego dziękczynienia także niemal trzy tysiące Sióstr Misjonarek Matki Bożej Afrykańskiej, również założonych przez Lavigerie, których profesja zakonna prowadziła tymi samymi drogami ewangelizacji. Wraz z tymi wszystkimi, mężczyznami i kobietami, którzy was poprzedzili, wsłuchujcie się w wezwanie do „świętości przynajmniej upragnionej i poszukiwanej z wiernością i odwagą”, wezwanie, które wasz założyciel kierował do misjonarzy pierwszej karawany (marzec 1878).
Niech Matka Boża Afrykańska otacza opieką Ojców Białych i Siostry Białe, przybyłych dziś z tak wielu regionów świata i niech wspiera ich apostolat! Z całego serca wypraszam dla was Bożego błogosławieństwa!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
