Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE PODCZAS SPOTKANIA Z KAPŁANAMI, OSOBAMI KONSEKROWANYMI
I SEMINARZYSTAMI SUDANU
Chartum, 10 lutego1993 r.
Drodzy bracia biskupi,
Drodzy bracia i siostry w Chrystusie
1. Moim pierwszym pragnieniem jest zbliżyć się do was, aby zapewnić każdego z was — kapłanów, osoby konsekrowane, seminarzystów, katechistów, zarówno sudańskich, jak i misjonarzy — że zajmujecie bardzo szczególne miejsce w myśli i w sercu Wikariusza Chrystusa. Wasze życie i wasza działalność dokonują się pośród poważnych trudności i czasami możecie odnieść wrażenie, że zostaliście zapomniani przez resztę świata. Lecz nigdy nie jesteście daleko od myśli i serca Boga. Każda wasza modlitwa i każdy wasz wysiłek są Mu znane. Nie jesteście zapomniani przez Kościół, przez Następcę Piotra, przez chrześcijan ze wszystkich stron świata, którzy nieustannie się za was modlą. Pozdrawiam was w miłości Trójcy Przenajświętszej: „Łaska i pokój od Boga Ojca i od Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela” (Tt 1,4). Kieruję również szczególne pozdrowienie do innych kapłanów, osób konsekrowanych oraz mężczyzn i kobiet świeckich, którzy każdego dnia dają świadectwo Ewangelii naszego Pana Jezusa Chrystusa na tej ziemi, a którzy nie mogą być dziś tutaj obecni. Mam nadzieję, że w jakiś sposób usłyszą mój głos i będą wiedzieli, że cały Kościół ich miłuje i modli się za nich.
2. Jestem w pełni świadomy bolesnej sytuacji waszego kraju, dręczonego wojną domową, która przyniosła ludowi sudańskiemu, zwłaszcza na południu, niewyobrażalną nędzę, cierpienie i śmierć. Życie waszych wspólnot jest głęboko dotknięte również zerwaniem dobrych relacji, jakie powinny istnieć między chrześcijanami i muzułmanami. Ponadto wy i wasi bracia chrześcijanie jesteście ubodzy w dobra tego świata, aż po granice skrajnej nędzy. Z podziwem i z głęboką wdzięcznością wobec naszego Ojca niebieskiego za waszą wierność zachęcam was, abyście „trwali w jednym duchu, jednomyślnie walcząc o wiarę Ewangelii” (Flp 1,27). W moim kraju poznałem niektóre z okropności wojny oraz sposób, w jaki w tym stuleciu powtórzyła się historia katakumb. Jako Następca Piotra, w swojej trosce o wszystkie Kościoły, dzielę doświadczenia i cierpienia naszych braci i sióstr na całym świecie. A jednak w tej części Afryki widzę w sposób szczególny odtworzenie tajemnicy Kalwarii w życiu większości chrześcijan. Jaką więc odpowiedź mogę wam dać? Jaką pociechę mogę wam ofiarować? Za chwilę będziemy celebrować Eucharystię, „Ofiarę Tobie miłą na zbawienie świata” (IV Modlitwa Eucharystyczna). Z niezachwianą ufnością wyznamy naszą wiarę: „Bo przez Twoją śmierć i zmartwychwstanie odkupiłeś nas, Panie, wybaw nas, Zbawicielu świata”. Bracia i siostry, jeśli jest jakieś przesłanie, które Papież pragnie wam zostawić, jest nim to: uczyńcie Misterium Paschalne centrum waszego życia! Gromadźcie Lud Boży, aby celebrować tajemnicę wiary. Karmcie siebie samych i wasze wspólnoty słowem życia i sakramentami naszego zbawienia.
3. Drodzy bracia kapłani: w dniu waszych święceń zostaliście upodobnieni do Chrystusa, Najwyższego Kapłana, aby służyć Ewangelii. Obyście nigdy nie tracili z oczu wylania łaski, która nałożyła na was wielką odpowiedzialność, a zarazem umocniła was i uzdolniła do przyszłych dzieł. Nigdy nie traćcie z oczu „Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż” (Hbr 12,2). Wierni patrzą na was, aby znaleźć wsparcie i zachętę zarówno w dążeniu do chrześcijańskiej świętości, jak i w ich domaganiu się poszanowania praw ludzkich i obywatelskich. Wiecie, że wasza rola nie polega na zwykłej działalności społecznej czy politycznej. Jesteście raczej „sługami Chrystusa i szafarzami tajemnic Bożych” (1 Kor 4,1). Prawdziwymi „insygniami” waszej posługi są gorliwość o wolę Ojca, wasza stała modlitwa, świadectwo celibatu ze względu na Królestwo oraz czyny pokornej służby, które odzwierciedlają współczucie Dobrego Samarytanina. Jest rzeczą ważną, abyście zarówno osobiście, jak i dla właściwego ugruntowania waszej posługi, zachowywali żywe poczucie komunii oraz praktycznej współpracy z waszymi biskupami, a przez nich byli zjednoczeni myślą i sercem z jedynym i powszechnym Ciałem Chrystusa. Obyście byli prawdziwymi narzędziami pojednania i pokoju, zwłaszcza w sprawowaniu sakramentu przebaczenia grzechów. Powierzam was i waszą posługę macierzyńskiej trosce Najświętszej Maryi Panny. Niech Jej wstawiennictwo udzieli wam wszelkiego potrzebnego umocnienia. Drodzy seminarzyści: odkrywacie, co znaczy iść za Jezusem w bliskości i przygotowywać się do posługi. Wykorzystujcie każdą sposobność, aby zdobyć głęboką i solidną formację! Przede wszystkim dzień po dniu pozwalajcie Dobremu Pasterzowi upodabniać wasze serca do Jego serca (por. Jr 3,15), abyście, gdy pojawią się trudności, potrafili — jak On — znosić wszystko z miłości do owczarni.
4. Drodzy zakonnicy i zakonnice: także wy zajmujecie szczególne miejsce w sercu i w modlitwach Papieża. Wasza rola we wspólnocie chrześcijańskiej jest fundamentalna i ma nadzwyczajne znaczenie, nie tylko ze względu na to, co czynicie w różnych formach apostolstwa, w które jesteście zaangażowani, lecz przede wszystkim dlatego, że wasze wierne zachowywanie rad ewangelicznych przemawia do innych — chrześcijan i niechrześcijan — o prawdzie i znaczeniu Błogosławieństw, które stanowią samo jądro życia chrześcijańskiego. Nabierajcie odwagi z słów skierowanych do osób konsekrowanych przez Sobór Watykański II: „Im goręcej zatem łączą się z Chrystusem przez to oddanie się, które obejmuje całe życie, tym bardziej wzbogaca się życie Kościoła i tym obfitsza staje się jego działalność apostolska” (Perfectae caritatis, 1). W ekonomii zbawienia jesteście żywymi ziarnami wspaniałej duchowej płodności. W szczególności pragnę zapewnić Siostry o wyjątkowej roli, jaką odgrywacie w życiu i misji Kościoła. Wasza konsekracja, przykład czystej świętości i gorliwości w służbie stanowią w obecnych okolicznościach waszego apostolatu decydujące świadectwo na rzecz godności kobiety. W imieniu Kościoła mówię wam: dziękuję! Pragnę zachęcić was wszystkich, abyście wspierali powołania do życia konsekrowanego, zapewniając solidną formację powołanym oraz troskę i duchowe wsparcie każdemu bratu i każdej siostrze w potrzebie. Niech Maryja, która z troską pospieszyła z pomocą swej krewnej Elżbiecie, będzie dla was wszystkich wzorem miłości chrześcijańskiej.
5. Drodzy katechiści: pozwólcie, że zwrócę się do was słowami św. Pawła do Koryntian: „z wielką ufnością odnoszę się do was, chlubię się wami bardzo. Pełen jestem pociechy” (2 Kor 7,4). Jesteście w samym centrum lokalnej wspólnoty chrześcijańskiej, często zorganizowanej w małe wspólnoty chrześcijańskie. Waszym zadaniem jest głoszenie słowa Bożego w języku jak najbardziej zbliżonym do potrzeb i doświadczeń waszych braci i sióstr. Poprzez wasze słowa i wasze czyny Chrystus zbliża się do codziennych zmagań waszego ludu. W rzeczywistości, poprzez was — na tyle, na ile przyswajacie sobie orędzie Ewangelii — Chrystus staje się prawdziwie Sudańczykiem. Niech przykład Błogosławionej Bakhity, która nigdy nie utraciła ufności i nadziei mimo trudnych warunków swego życia, napełni was miłością i miłosierdziem wobec wszystkich.
6. Na koniec pragnę skierować szczególne słowa wdzięczności do mężczyzn i kobiet misjonarzy obecnych w Sudanie. Kościół w tym kraju, mimo trudności i ograniczeń, kontynuuje swoją misję z odwagą i determinacją także dzięki waszej bezinteresownej służbie. Jesteście znakiem powszechności Kościoła, jego jedności wiary oraz otwartości na komunię wszystkich Kościołów partykularnych w tej samej misji zbawienia. Niech Pan stokrotnie wynagrodzi wasze hojne zaangażowanie.
7. Bracia i siostry: Misterium Paschalne Męki, Śmierci i Zmartwychwstania naszego Pana Jezusa Chrystusa stanowi całą pewność i całe bogactwo Kościoła. Jest ono źródłem naszej siły i naszej nadziei. Gdy zawodzi ludzka sprawiedliwość, tylko ono leczy nasze rany i nadaje sens naszym wysiłkom. W Eucharystii, którą będziemy sprawować tego popołudnia, będę was nosił w sercu, „pamiętając przed Bogiem i Ojcem naszym o waszym dziele wiary, trudzie miłości i wytrwałej nadziei” (1 Tes 1,3). Cały Kościół powierza was pełnej miłości opatrzności Boga, wiedząc, że — jak mówi List do Rzymian — „Duch przyczynia się za wierzącymi zgodnie z zamysłem Boga” (Rz 8,27). Ojciec i Syn, i Duch Święty niech będą z wami wszystkimi. Amen.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
