Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPŁANÓW, OSÓB KONSEKROWANYCH I ALUMNÓW DIECEZJI CALTANISSETTA
Caltanissetta, Katedra Santa Maria la Nova, 10 maja 1993 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry,
1. „Łaska i pokój Boga, naszego Ojca, i Pana naszego Jezusa Chrystusa niech będą z wami wszystkimi”. Z radością kieruję do każdego z was serdeczne pozdrowienie tymi słowami, które liturgia każe nam powtarzać na początku celebracji eucharystycznej. W sposób szczególny pozdrawiam waszego Pasterza, najdroższego Księdza Biskupa Alfredo Marię Garsia, dziękując mu za uczucia wyrażone w imieniu wszystkich. Znaczące jest to, że u schyłku wizyty duszpasterskiej w waszej diecezji, spotykamy się w tej katedrze, aby wspólnie się modlić, doświadczając żywej i odnawiającej obecności Ducha Chrystusa. Ten końcowy moment modlitwy daje nam zatem sposobność, by dziękować Panu za Jego nieustanną pomoc oraz ponownie potwierdzić zobowiązanie do służby wspólnocie kościelnej poprzez ciągłą odnowę duchową i misyjną.
2. Katedra jest sercem życia i działalności diecezji: jej pierwszym i podstawowym sanktuarium. W niej biskup, ustanowiony fundamentem i gwarantem jedności wierzących w wielości posług i charyzmatów, przewodniczy uroczyście celebracjom świętego ludu Bożego. Jest ona zatem uprzywilejowanym miejscem spotkań liturgicznych i duszpasterskich duchowieństwa i wiernych z biskupem, który posiada pełnię kapłaństwa i w sposób szczególny objawia wspólnotę diecezjalną. Sama struktura tej waszej świątyni, wraz z jej dekoracjami, stanowi stałą katechezę o sakramentalnej rzeczywistości Kościoła. Wszystko zbiega się ku ołtarzowi, symbolowi Chrystusa, kamienia wybranego i cennego (por. 1 P 2, 4), ofiary i najwyższego kapłana (Hbr 7, 26). Kościół triumfujący, przedstawiony na świetlistej kopule, zwraca się ku Kościołowi pielgrzymującemu na ziemi, zgromadzonemu w nawie, wzywając go do kontemplacji swego nieśmiertelnego przeznaczenia jako „plemię wybrane i naród święty” (por. 1 P 2, 9). Cała budowla opiera się ponadto na solidnych kolumnach, symbolach Apostołów, którzy swoją nauką i przykładem, wraz ze Świętymi Starego i Nowego Testamentu, przedstawionymi w lunetach i na żaglach, zapraszają do autentycznego przylgnięcia do Ewangelii i do ofiarnego pójścia za Chrystusem.
3. Najdrożsi Bracia i Siostry, wychodząc właśnie od rozważenia tych świętych obrazów, nie jest mi trudno zachęcić was, byście kontynuowali obrany już szlak, wierni darowi łaski chrztu, wierni duchowej misji powierzonej wam przez Bożą Opatrzność, wierni ludowi, dla którego zostaliście ustanowieni uprzywilejowanymi świadkami zbawienia. Zakończyliście właśnie pierwszą sesję synodu diecezjalnego, poświęconą analizie pilnych problemów związanych z głoszeniem Ewangelii i z odnową społeczeństwa. Być gorliwymi i przygotowanymi ewangelizatorami — to z pewnością najżywsze pragnienie, jakie nosicie w sercu. Wiem o tym dobrze i przed chwilą słyszałem to z ust waszego biskupa. Wiem jednak również, jak wielkie są wasze troski, gdy widzicie wokół siebie, nierzadko triumfujące, nadużycie i oszustwo. Najdrożsi Bracia i Siostry, nie ulegajcie przygnębieniu! Niech pociechą i mocnym wsparciem będą dla was słowa proroka Izajasza: „Bóg daje siłę zmęczonemu i pomnaża moc omdlałego… Ci, którzy zaufali Panu, odzyskują siły, otrzymują skrzydła jak orły, biegną bez znużenia, idą bez zmęczenia” (Iz 40, 29–31). Podtrzymujcie żywy wewnętrzny kontakt z Panem. Każde bowiem działanie duszpasterskie i misyjne musi wychodzić od Niego i do Niego nieustannie się odnosić. Bez przedłużonego, codziennego dialogu twarzą w twarz z Chrystusem działanie wierzącego grozi bezowocnością, a gorliwość służenia innym może przemienić się w gorączkowy bieg pełen niepokoju. Bądźcie głęboko przekonani, najdrożsi, że tylko Jezus, Odkupiciel świata, nawraca serce człowieka, czyniąc je zdolnym do przebaczenia, braterstwa i miłości.
4. Spoglądajcie na Chrystusa, najdrożsi młodzi, jeśli chcecie nadać waszemu młodzieńczemu stanowi prawdziwy i wiarygodny sens oraz jeśli szukacie autentycznych ideałów, dla których rzeczywiście warto poświęcić wasze energie. Z Jezusem odkryjecie, że życie jest jedyną i wspaniałą przygodą, stworzoną po to, by była darem w klimacie wolności i miłości. Szczęście nie jest marzeniem; jest rzeczywistością, którą On nam ofiarowuje, wzywając nas do pracy dla Jego Królestwa sprawiedliwości, prawdy i pokoju. Widziałem was dziś aktywnych i zaangażowanych w różne zadania, aby zapewnić uporządkowany przebieg mojej wizyty, a zwłaszcza podczas celebracji eucharystycznej na nowym stadionie. Dziękuję za waszą ofiarność. Niech Pan was wynagrodzi i uczyni zdolnymi do bycia zaczynem radości i nadziei wszędzie: w rodzinie, w szkole, w pracy, w każdym środowisku społecznym. Spoglądajcie na Chrystusa wy, którzy jako delegaci synodalni zostaliście wybrani przez parafie i powołani do wytyczania drogi odnowy diecezji. Odnowa nie jest jedynie problemem struktur, lecz nawrócenia wewnętrznego. Trwajcie więc z zapałem w waszym wysiłku, nie ulegając ani zmęczeniu, ani zniechęceniu, aby doprowadzić do końca dzieło rozpoczęte jako znak wielkiej nadziei dla całego waszego miasta.
5. Jeśli patrzenie na Chrystusa jest obowiązkiem każdego chrześcijanina, o ileż bardziej jest konieczne, abyście wy, najdrożsi zakonnicy i siostry zakonne, szli za Panem z radykalizmem, wyznając osobistą i wspólnotową wierność powołaniu aż do jego najgłębszych wymagań. Wasze ślubowanie rad ewangelicznych ponagla was do tego, by jaśnieć w każdej sytuacji „jak znak, który może i powinien skutecznie pociągać wszystkich członków Kościoła do gorliwego wypełniania obowiązków chrześcijańskiego powołania” (Lumen gentium, 44). W rękach Chrystusa bądźcie zawsze „drogocennymi perłami”, które ukazują ludowi chrześcijańskiemu blask świętości Chrystusa i Kościoła.
6. Najdrożsi Kapłani, pierwsi współpracownicy biskupa w posłudze duszpasterskiej, do was pragnę teraz skierować moje słowo. Wam powierzona jest odpowiedzialność kontynuowania „godziny” odkupienia Chrystusa poprzez celebrację Eucharystii (por. List do kapłanów na Wielki Czwartek 1993) oraz pozostałych sakramentów. Nigdy nie zapominajcie, że kapłan powinien w sobie szczególnie pielęgnować „te same uczucia, które były w Chrystusie Jezusie” (Flp 2, 5). One stanowią rację bytu samego jego kapłaństwa. Ta katedra przypomina wasze święcenia kapłańskie, przywołuje waszą godność współpracowników stanu biskupiego. Modlitwa, duszpasterska miłość — łagodna i pełna zrozumienia — dar z siebie dla najuboższych, słuchanie słowa Bożego, celebracja Bożych misteriów, które są w waszych rękach, niech będą dla was nieustanną drogą wzrostu w świętości i w apostolstwie. Niech Bóg zawsze towarzyszy wam w posłudze kościelnej. Wspierajcie się nawzajem uczuciami szczerego braterstwa i duchowej solidarności. Na koniec wszystkim, a także tym, którzy są z nami zjednoczeni w sposób duchowy, zwłaszcza tym, którzy znajdują się przed katedrą i wokół niej, życzę z serca, aby nigdy nie zapomnieli, co katedra oznacza i przypomina: wiarę w Pana przeżywaną w komunii z biskupem; miłość ewangeliczną bez rozróżnień i uprzedzeń; prorocką nadzieję i oczekiwanie na Jeruzalem niebieskie, gdzie na zawsze będziemy uczestniczyć w obfitości życia Bożego. Te moje słowa pragną być jakby swoistym testamentem, który pozostawiam waszej diecezji w chwili pożegnania. Bracia i Siostry z Caltanissetta!
Wzrastajcie jako Kościół żywy, płonący gorliwością misyjną, uważny w głoszeniu i dawaniu świadectwa miłosiernej miłości Pana.
Dziękuję wam i wszystkich was pozdrawiam, chętnie udzielając każdemu apostolskiego błogosławieństwa.
Na zakończenie spotkania Ojciec Święty wypowiada następujące słowa.
Niech ta modlitwa i to błogosławieństwo będą aktem pożegnania, ale przede wszystkim dziękczynieniem. Każdego dnia wznosimy bowiem tę wielką modlitwę dziękczynienia. Zaprawdę godne i sprawiedliwe jest dziękować Panu Bogu naszemu. Lecz konieczne jest także, abyśmy dziękowali sobie nawzajem i ja w tej chwili dziękuję wam za wszystko, czym jesteście jako Kościół Caltanissetta, w centrum Sycylii, tej szczególnej wyspy — wyspy bogatej, bardzo bogatej, a zarazem bardzo doświadczonej. Dziękuję wam i życzę, abyście prowadzili dalej nie tylko wszystkie szlachetne ludzkie projekty, lecz przede wszystkim ten wielki Boży projekt, powierzony Kościołowi wszędzie — tutaj na Sycylii i tutaj w Caltanissetta. To jest nasze powołanie. To jest nasza nadzieja.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
