Jan Paweł II
NADAL ROZSIEWAJCIE PO ŚWIECIE EWANGELIĘ MIŁOŚCI I ZNAKI BOŻEGO MIŁOSIERDZIA. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK VIII KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA MAŁYCH SIÓSTR MISJONAREK MIŁOŚCI
Rzym, 24 maja 1993 r.
Najdroższe Siostry!
1. Przyjmuję was z radością na zakończenie VIII Kapituły Generalnej waszego Instytutu. Dzisiejsze spotkanie daje mi sposobność wyrażenia wam wdzięczności za zaangażowanie, z jakim – idąc za charyzmatyczną intuicją księdza Luigiego Orione – wasza Rodzina zakonna skutecznie przyczynia się do dzieła ewangelizacji Kościoła, poprzez cenne świadectwo miłości pośród ubogich i potrzebujących.
Do każdej z was, delegatek kapitulnych, kieruję serdeczne powitanie; w sposób szczególny pozdrawiam nową Przełożoną Generalną, siostrę Ortensję Turati, wraz z odnowioną Radą Generalną. Dziękuję za uprzejme słowa, które przed chwilą zostały do mnie skierowane, dziękuję za wierność Kościołowi i Papieżowi, którą hojnie potwierdziłyście.
2. Wasze Zgromadzenie, zrodzone z duchowego geniuszu Błogosławionego Założyciela, nadal rozsiewa po świecie Ewangelię miłości i znaki Bożego miłosierdzia. Aby coraz lepiej wypełniać tę misję, podczas zgromadzenia kapitulnego zechciałyście podjąć refleksję nad waszym specyficznym charyzmatem, by prowadzić wszystkich – poprzez katechezę i praktykę ewangelicznych dzieł miłosierdzia wobec najuboższych z ubogich – do poznania i miłości Jezusa Chrystusa, Papieża i Kościoła.
Te intensywne i pracowite dni modlitwy oraz wspólnotowego dialogu pozwoliły wam przeżyć autentyczne „doświadczenie jedności w miłości”. Dokonałyście oceny dotychczas przebytej drogi duchowej. Przeanalizowałyście program apostolski, szczególnie wyrażony w czwartym ślubie miłości, aby pogłębić komunię i zapał ewangelizacyjny w każdej waszej wspólnocie i dziele, zgodnie z różnymi formami życia Zgromadzenia – od czynnej obecności na polu miłości po ciche i modlitewne ofiarowanie sióstr oddanych życiu kontemplacyjnemu.
Zatroszczyłyście się również, uwzględniając zmienione warunki czasów, o postawienie sobie pytania, jaki szczególny wkład wasz Instytut jest wezwany wnieść w nową ewangelizację, w pełnej wierności duchowi Założyciela, a zarazem w odważnym wyjściu naprzeciw aktualnym wymaganiom apostolskim. Chcecie iść naprzód, jak lubił powtarzać ksiądz Orione, „na czele czasów”. Oznacza to cierpliwą pracę rozeznania i doprecyzowania, uważną rewizję dzieł i posług, mądre otwarcie na współpracę ze świeckimi. Wymaga to przede wszystkim stałego wysiłku osobistego i wspólnotowego nawrócenia.
Doświadczeniem intensywnego współdzielenia, którego doświadczyłyście podczas Kapituły Generalnej, powinnyście teraz podzielić się ze wszystkimi siostrami, aby jedność w miłości była urzeczywistniana wszędzie tam, gdzie działacie. W ten sposób jaśnieć będzie jako wymowne świadectwo ewangeliczne, apostolska troska Małych Sióstr Misjonarek Miłości pośród ubogich i cierpiących.
3. Drogie Siostry, jesteście powołane do świętości: oto wasze powołanie, które należy realizować z całych sił i z całą gorliwością, naśladując waszego Ojca duchowego i pozwalając się prowadzić Konstytucjom Instytutu. W Świętej Regule jest już nakreślona pewna droga, którą trzeba podjąć, aby być wiernymi Bogu, wychodzić naprzeciw potrzebom Kościoła i służyć ubogim, prowadząc ich do Chrystusa. Pogłębiajcie znajomość Konstytucji, żyjcie Konstytucjami, karmcie się przy stole Słowa Bożego i Sakramentów, idźcie posłusznie za Magisterium Kościoła. Błogosławiony Luigi Orione zalecał wam iść „na dwóch nogach: pokory i miłości”; dodawał też: „bądźcie matkami i służebnicami ubogich… idźcie rozsiewać miłość, a potem czyńcie z waszego życia całopalną ofiarę”.
W tej szkole świętości i oddania braciom formujcie także młode siostry, które Pan nadal powołuje do waszej Rodziny zakonnej. Umiejcie rozbudzić w nich, poprzez przykład, pragnienie radykalnego poświęcenia się Ewangelii i przekazujcie im pasję księdza Orione do Chrystusa ukrzyżowanego. „Upodobnić się we wszystkim do naszego Pana Jezusa Chrystusa – przypomina Błogosławiony Założyciel – żyć Jezusem Chrystusem, przyodziać się wewnętrznie i zewnętrznie w Jezusa Chrystusa; w tej szkole trzeba formować i kształtować Zakonnice”.
Dlatego formacja początkowa i stała niech będzie jedną z priorytetowych trosk waszego Instytutu. Mądra działalność formacyjna, która czerpie z kontemplacji i z intensywnego życia sakramentalnego. Wychowanie do dialogu i komunii, zdolne docenić każdy osobisty i kulturowy wkład, przy jednoczesnym zachowaniu silnego pragnienia jedności, w miarę jak poszerzają się granice apostolatu.
Pamiętajcie, co napisał ksiądz Orione: „Niech między wszystkimi będzie współzawodnictwo w wytrwałym trudzie czynienia dobra duszom, umysłom, sercom, a także chorym ciałom naszych braci, z miłości do Boga” (Listy, I, 282).
4. Najdroższe Siostry, po czasie zatrzymania się na Kapitule Generalnej podejmijcie teraz z entuzjazmem dalszą drogę. Pierwszym waszym zadaniem będzie przekazanie wszystkim wspólnotom odnowionego orędzia nadziei. Macie im przekazać to, co Duch wam podpowiedział i wraz z nimi zapoczątkować bardziej zaangażowany okres apostolski w waszym Zgromadzeniu i w Kościele.
Niech was wspiera macierzyńskie wstawiennictwo Maryi, którą Błogosławiony ksiądz Orione lubił nazywać „Niebieską Założycielką”. Niech was z nieba chroni wasz Założyciel. Niech towarzyszy wam także szczególne błogosławieństwo, którego z serca udzielam każdej z was oraz wszystkim waszym siostrom, zwłaszcza starszym, chorym i cierpiącym.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
