Jan Paweł II
SPOTKANIE Z KAPŁANAMI, OSOBAMI KONSEKROWANYMI I ŚWIECKIMI W KATEDRZE
W MACERATA
Macerata, Katedra Św. Juliana, 19 czerwca 1993 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry!
1. Cieszę się, że mogę spotkać się z wami w tej świątyni, będącej centrum i znakiem jedności waszego Kościoła partykularnego Macerata–Tolentino–Recanati–Cingoli–Treia. Do wszystkich kieruję moje serdeczne pozdrowienie słowami św. Pawła: „Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i od Pana Jezusa Chrystusa” (1 Kor 1, 3).
Jestem dziś pośród was przede wszystkim po to, aby „utwierdzać braci w wierze” (por. Łk 22, 32), przez wypełnianie posługi Piotrowej, która została mi powierzona. Z miłością pozdrawiam waszego Biskupa, drogiego księdza biskupa Francesco Tarcisia Carboniego; dziękuję mu za zaproszenie do złożenia wam wizyty oraz za piękne słowa, które przed chwilą, w imieniu wszystkich, do mnie skierował. Serdecznie pozdrawiam Dostojników oraz każdego z was tutaj obecnych.
Wasze diecezje, które w 1985 roku zostały złączone pod jednym Pasterzem, aby urzeczywistnić szerszą komunię, stanowią jedną wspólnotę kościelną, bogatą w historię i w pocieszające owoce apostolskie.
Ten Kościół lokalny wydał bowiem liczne grono biskupów, kapłanów, osób konsekrowanych, misjonarzy i świeckich, wyróżniających się świętością życia oraz gorliwością apostolską.
2. Spośród wybitnych postaci, które w przeszłości rozsławiły waszą ziemię, pragnę tutaj przypomnieć jedną, która dziś stanowi świetlany punkt odniesienia dla całego Kościoła: wielkiego apostoła Chin, ojcaMatteo Ricci. W swojej pracy ewangelizacyjnej zastosował on odważne formy inkulturacji wiary, otwierając nowe i obiecujące horyzonty dla działalności misyjnej Kościoła. Jego wspomnienie kieruje moje myśli ku znamienitemu narodowi chińskiemu, w którym spędził on znaczną część swego życia, mogąc go głęboko poznać, docenić i umiłować. Te Chiny dalekie, Chiny ogromne jako lud, jako historia, jako obszar znaczący dla w świata. Jest to naród bogaty w najdawniejsze tradycje kulturowe, który nie pozostał obojętny na orędzie ewangeliczne: ziarna wiary, przyniesione przez misjonarzy w minionych wiekach, wydały owoce. Powierzam Panu tę umiłowaną wspólnotę katolicką, która mimo licznych, a nieraz także bardzo poważnych trudności, nadal daje jasne świadectwo wierności Chrystusowi i Kościołowi. Jemu powierzam także gorące pragnienie, by móc kiedyś — jakże pragnąłbym, aby czas oczekiwania był krótki! — osobiście spotkać tamtych chrześcijan, aby wraz z nimi dziękować Panu za tak liczne otrzymane dary i umocnić ich na drodze wiernych i ofiarnych uczniów Chrystusa oraz dobrych obywateli, w pełni oddanych dobru swej Ojczyzny. Sądzę, że to, co teraz powiedziałem, zawdzięczam natchnieniu waszego miasta, natchnieniu Matteo Ricciego, rodem z Maceraty.
3. Najdrożsi Bracia i Siostry, wszystkim obecnym w tej świątyni, jak również tym, którzy są na zewnątrz i w całej diecezji, pragnę wyrazić moje uznanie dla każdego z was, a w sposób szczególny dla waszego Pasterza oraz jego najbliższych współpracowników, z racji trwającego obecnie synodu diecezjalnego. Jest to ważne wydarzenie kościelne, szczególny dar Ducha Świętego.
Temat zgromadzenia synodalnego — „Nowe niebiosa i nowa ziemia” (Iz 65, 17–25; Ap 21, 1; 2 P 3, 13) — trafnie wyraża rzeczywistość Kościoła pielgrzymującego na ziemi: na tej drodze jest on nieustannie wezwany do odnowy, aby pozostać wiernym Bogu i człowiekowi.
Idźcie z odwagą i ufnością tą drogą nawrócenia, rozeznania i odnowy. Nigdy nie przyjmujcie biernie zastanych sytuacji, lecz z ofiarnością starajcie się odpowiadać na wymagania Królestwa.
Umacniajcie przede wszystkim komunię kościelną. Wiecie, że autentyczna komunia w Kościele lokalnym buduje się wokół biskupa, „widzialnej zasady i fundamentu jedności” (Lumen gentium, 23). Do niego każda część wspólnoty powinna się nieustannie odnosić, aby budować Mistyczne Ciało Chrystusa.
Poprzez swego Pasterza i szczególną więź, która łączy go z Biskupem Rzymu, diecezja pozostaje w komunii z Kościołem powszechnym.
4. Kościół zjednoczony szybciej postępuje także drogą ewangelizacji. Z serca życzę, aby wasz synod stał się dla wszystkich nowym, bardziej zdecydowanym impulsem misyjnym. Nie ustawajcie, najdrożsi Bracia i Siostry, w głoszeniu Jezusa Chrystusa, jedynego Zbawiciela człowieka. Czyńcie to zgodnie ze wskazaniami zgromadzenia synodalnego, które słusznie dzieli się na trzy etapy: ewangelizację, liturgię i miłość. Trzeba głosić Jezusa Chrystusa słowem, uobecniać Go w liturgii, czynić Jego orędzie skutecznym poprzez świadectwo miłości. Świadectwo — a zwłaszcza świadectwo miłości.
Wasze zaangażowanie we wspólne podążanie wraz z ludźmi naszych czasów niech znajdzie w synodzie wsparcie i ukierunkowanie. Postanowienia w nim zawarte niech pomogą wam być solidarnymi przede wszystkim z tymi, którzy najbardziej potrzebują pomocy, aby poszerzać w świecie przestrzenie wolności, miłości, sprawiedliwości i pokoju (por. LG 36; Apostolicam Actuositatem, 7).
Zakłada to zgodny wkład wszystkich i każdego z osobna. Najpierw was, drodzy Kapłani, pierwszych i najbliższych współpracowników biskupa w trudzie duszpasterskim. Następnie was, najdrożsi zakonnicy i zakonnice, których szczególny wkład wypływa ze stanu konsekracji właściwego życiu konsekrowanemu: do was należy dawać wyraźne świadectwo prymatu Absolutu w radykalnym przyjęciu wartości ewangelicznych oraz w ofiarnym służeniu braciom, poczynając od najuboższych i najbardziej potrzebujących. Niezbędny jest wreszcie wasz wkład, drodzy świeccy, zaangażowani w liczne inicjatywy apostolskie diecezji i parafii. Bez twórczego zaangażowania laikatu żadne programowanie duszpasterskie nie może liczyć na trwałe i owocne rezultaty. To zwłaszcza wy jesteście powołani do uświęcania świata, do przemieniania świata, do prowadzenia go ku pełni, która przychodzi do nas wszystkich — do świata i do stworzenia — od Chrystusa Jezusa.
5. Najdrożsi Bracia i Siostry, powierzam te refleksje, a także wasze dobre postanowienia, Matce Pana, przewodniczce i wzorowi pielgrzymujacego ludu Bożego po drogach historii. Mieszkańcy Maceraty obrali Najświętszą Maryję Pannę za szczególną Patronkę, gdy czterdzieści lat temu ogłosili swoje miasto „Civitas Mariae”. Ta szczególna więź z Maryją wyraża się i odnawia w pielgrzymce, która od wielu lat zmierza do Sanktuarium wLoreto. Dziś wieczorem będę miał przywilej osobiście pobłogosławić jej rozpoczęcie, łącząc się duchowo z młodymi, którzy nocą, modląc się i śpiewając, wyruszą ku Świętemu Domkowi loretańskiemu. I mam nadzieję, że będą się modlić także za mnie. To znaczy również za powszechną komunię Kościoła, za zaangażowanie tego Kościoła we współczesnym świecie, w różnych jego częściach. Za to wielkie zaangażowanie ekumeniczne, aby po tylu latach i wiekach podziałów odnaleźć jedność chrześcijan. Zbliżamy się bowiem do roku Dwutysięcznego i powinniśmy stanąć przed Panem mniej podzieleni, jeśli nie w pełni zjednoczeni. Do tego potrzeba wielkiego zaangażowania apostolskiego: zaangażowania modlitwy, zaangażowania pokuty. Przede wszystkim jednak potrzeba łaski i mocy Ducha Świętego.
Niech Maryja, czczona w tym Mieście i tej Diecezji pod szczególnym tytułem Matki Miłosierdzia, towarzyszy wam i prowadzi do Chrystusa na drodze synodalnej oraz w ziemskiej pielgrzymce życia, także w tej nocnej pielgrzymce (odniesienie do pielgrzymów zdążających do Loreto). Niech Maryja będzie wam pomocą i niech będzie również duchowym wsparciem dla Papieża, zwłaszcza w chwili, gdy wraz z waszym Biskupem i obecnymi tutaj Biskupami udziela wszystkim apostolskiego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
