Jan Paweł II
SPOTKANIE Z MNICHAMI KAMEDULSKIMI W EREMIE ZAŁOŻONYM PRZEZ ŚW. ROMUALDA
Camaldoli (Arezzo), 17 września 1993 r.
1. Jestem wdzięczny Panu, że ofiarował mi dziś rano możliwość nawiedzenia franciszkańskiego Sanktuarium na La Vernie, a teraz spotkania z wami, mnisi z Camaldoli, w tym wspaniałym Eremie, założonym przez świętego Romualda u zarania drugiego tysiąclecia. Między La Verna a Camaldoli istnieje głęboka więź historyczna i duchowa. Wśród waszych cel znajduje się bowiem także ta, w której przez pewien czas przebywał Franciszek z Asyżu.
Najmilsi bracia i siostry! Pozdrawiam was wszystkich serdecznie. Dziękuję Przeorowi Generalnemu, ojcu Emanuele Bargelliniemu, za zaproszenie skierowane do mnie swego czasu i jestem wdzięczny wam wszystkim za przyjęcie mnie z gościnnością, która od zawsze wyróżnia tę Rodzinę zakonną. Pozdrawiam mniszki kamedulskie, a także oblatów benedyktyńskich, obecnych tutaj jako widoczny znak głębokich więzi, które łączą wszystkich inspirujących się Regułą benedyktyńską.
2. Za niespełna trzy tygodnie rozpocznie się Kapituła Generalna waszej Kongregacji, podejmująca temat zarazem sugestywny i wymagający: „Wybrać nadzieję, wybrać przyszłość”.
Wybrać nadzieję i przyszłość oznacza w ostatecznym rozrachunku wybrać Boga, przyszłość historii i wszechświata, obecnych w Jego wieczności i prowadzonych przez Jego Opatrzność. Oznacza wybrać Chrystusa, nadzieję każdego człowieka.
Jakże w tej chwili duchowego dialogu nie pomyśleć o zasadniczym fundamencie waszego życia, którym jest wspólnotowa modlitwa liturgiczna, o której Benedykt mówi w Regule: „Nic nie należy stawiać ponad dzieło Boże” (rozdz. XX). Wielu poświadcza, że w Camaldoli urzeczywistnia się niełatwa równowaga pomiędzy bogactwem tekstów świętych i melodii a prostą, oszczędną istotą rytu liturgicznego.
Trwajcie, najmilsi bracia i siostry, w tej posłudze uwielbienia, pewni, że jest ona także pierwszym dziełem miłości, jakie okazujecie tym, których Opatrzność – swoimi tajemniczymi drogami – prowadzi do wspólnej z wami modlitwy. Nawrócenie – wiecie o tym z doświadczenia – dokonuje się znacznie bardziej dzięki słowu Bożemu, które staje się modlitwą, niż poprzez wiele ludzkich słów.
Wybrać Boga oznacza ponadto codziennie kontemplować i rozważać Jego Słowo, co czynicie zgodnie z bezcenną tradycją monastyczną, pielęgnując „lectio divina”, która dziś – jako dar Bożej Mądrości – jest w obfitości przekazywana całemu Ludowi Bożemu. Pasterze dobrze wiedzą, jak wiele w tej dziedzinie wspólnota kościelna zawdzięcza wam, mnisi!
Wybór Boga oznacza również pokorne i cierpliwe pielęgnowanie – akceptując właśnie Boże czasy – dialogu ekumenicznego i międzyreligijnego. Wspólnoty waszego Zakonu, zwłaszcza te powstałe w Kalifornii i w Indiach, od lat zaangażowane są w to duchowe poszukiwanie, przeplatane modlitwą i pełnym szacunku dialogiem z mnichami buddyjskimi i hinduistycznymi. W waszym klasztorze natomiast często i owocnie odbywają się spotkania żydowsko-chrześcijańskie, oparte na przyjaźni i wzajemnym szacunku, na stopniowym poznawaniu się i serdecznym, wzajemnym przyjęciu.
3. „Nic nie stawiać ponad miłość Chrystusa” – czytamy dalej w Regule Benedykta (rozdz. IV). Oto, najmilsi, kolejny konstytutywny aspekt waszej misji w Kościele: życie cenobityczne i gościnność, otwarte na Chrystusa, który objawia się w każdym bracie, szczególnie w najmniejszym, najsłabszym i poddanym próbom.
W tym kontekście pragnę podkreślić szczególny wymiar eklezjalny życia mnicha, wymiar, który nie zanika nawet wtedy, gdy z powodu szczególnego Bożego powołania zamieszkuje on w największej samotności, w tak zwanym „odosobnieniu”.
Nauka Ojców świętych znajduje wyraz w fragmencie traktatu „Dominus vobiscum” świętego Piotra Damianiego, skierowanego do eremity Leona z Fonte Avellana, który żył „zamknięty z miłości do nadprzyrodzonej wolności”. Święty Doktor pisał: „Jeśli wszyscy jesteśmy jednością w Chrystusie, każdy z nas posiada w Nim wszystko, co do niego należy i dlatego, gdy przez cielesną samotność wydajemy się oddaleni od Kościoła, jesteśmy w nim zawsze najpełniej obecni przez nienaruszalną tajemnicę jedności” (rozdz. 10, PL 145, 239 B).
4. Najmilsi bracia i siostry, wybrać nadzieję i przyszłość oznacza wybrać Ducha Bożego w Chrystusie. Dokonuje się to w sposób szczególny w tej formie życia, którą sam Bóg wzbudził w Kościele, inspirując świętego Romualda do założenia benedyktyńskiej Rodziny z Camaldoli, o charakterystycznej, komplementarnej jedności Eremu i Klasztoru, życia samotnego i życia cenobitycznego, wzajemnie ze sobą powiązanych.
Wykorzystajcie zatem zbliżającą się Kapitułę Generalną jako moment ważnego pogłębienia tego pierwotnego charyzmatu, przekazanego wam przez tysiącletnią i wielopostaciową tradycję, która starała się zachować w jedności różne aspekty wyjątkowej intuicji waszego Założyciela. W ten sposób będziecie mogli uczynić życie monastyczne kamedulskie jeszcze bardziej przejrzystym i znaczącym w aktualnym kontekście Kościoła oraz w nowym, międzynarodowym wymiarze Kongregacji.
A wy, drogie mniszki, Córki świętego Romualda, które pozdrawiam i dziękuję za cenną posługę świadczoną przy tkalni, kontynuujcie ofiarowanie Kongregacji waszego szczególnego wkładu ascetycznego zaangażowania, refleksji oraz ludzkiego i duchowego doświadczenia.
5. Obecność na naszym krótkim, lecz intensywnym spotkaniu oblatów benedyktyńskich świadczy natomiast o tym, jak doświadczenie monastyczne inspiruje drogę wiary niemałej liczby świeckich, żyjących w świecie i włączonych w życie Kościoła. Pozdrawiając serdecznie licznych uczestników Zjazdu, zachęcam ich, aby jako świeccy byli świadkami prymatu Boga i Chrystusa, który mnisi starają się uczynić widzialnym swoim życiem w Eremie i w Klasztorze.
Z tymi uczuciami z serca udzielam każdemu z was i całej Kongregacji błogosławieństwa apostolskiego, powierzając was Maryi, Matce Chrystusa i Kościoła, która wiernie i w milczeniu przechowywała w swoim sercu Słowo Boże.
Idźcie dalej po waszej drodze z odnowionym zapałem!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
