Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO APOSTOŁEK NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA W STULECIE ZAŁOŻENIA
Rzym, Aula Pawła VI, 15 października 1994 r.
Księże Kardynale,
Czcigodni Bracia w Episkopacie,
Najdroższe Siostry Apostołki Najświętszego Serca Jezusa,
Bracia i Siostry!
1. Kierując do wszystkich obecnych serdeczne słowa powitania. Gromadzimy się tutaj, aby uczcić pierwsze stulecie założenia Instytutu Apostołek Najświętszego Serca Jezusa, pragnę w pierwszym rzędzie pozdrowić Księdza Kardynała Camillo Ruiniego i podziękować mu za życzliwe słowa, które przed chwilą do mnie skierował, ukazując znaczenie uroczystości, poprzez które zgromadzone tu Siostry pragną upamiętnić pierwsze sto lat swojej Rodziny zakonnej. Pozdrawiam również Księży Kardynałów oraz czcigodnych Pasterzy, którzy zechcieli wziąć udział w tym spotkaniu. Myślą pełną wdzięczności obejmuję także Matkę Marię Auxiliadorę de Godoy, Przełożoną Generalną Apostołek Najświętszego Serca Jezusa i w jej osobie pozdrawiam wszystkie Siostry Instytutu, a także krewnych, wychowanków, parafian, współpracowników oraz chorych, którzy przybyli z wizytą do Następcy Piotra.
2. Najdroższe Siostry! Waszym charyzmatem w Kościele jest adorowanie i ukazywanie Najświętszego Serca Jezusa, dążenie do doskonałej miłości Boga oraz szczególne dawanie świadectwa miłości bliźniego jako daru płynącego z przeobfitej troski Ojca niebieskiego o wszystkie Jego dzieci.
Jest to powołanie wymagające, lecz zawsze konieczne w Kościele, ponieważ z kontemplacji miłości Chrystusa musi wypływać wszelkie działanie apostolskie, ze świadomością, że „z pokolenia na pokolenie trwają zamysły Jego Serca, by ocalić od śmierci swoich synów i żywić ich w czasie głodu” (por. Ps 33, 11.19).
Jak zostało przed chwilą przypomniane, Instytut Apostołek Najświętszego Serca powstał 30 maja 1894 r. z inicjatywy Sługi Bożej Matki Clelii Merloni, z zamiarem niesienia pomocy sierotom, ubogim, chorym i młodzieży, działając „dla chwały Najświętszego Serca Jezusa, szerząc nabożeństwo do Niego i starając się wynagradzać zniewagi, jakie otrzymuje od grzeszników” (Dir. Man. 1, s. 8).
3. Decyzję nadania Zgromadzeniu szczególnego rysu miłości czynnej należy wiązać z głęboką pobożnością, jaką Matka Clelia żywiła wobec Serca Chrystusa — „pierwszej i najdroższej z nabożności”, jak mawiała — do tego stopnia, że nowej fundacji nadała nazwę Instytutu Apostołek Najświętszego Serca Jezusa. Pod tą nazwą Sługa Boży bp Giovanni Battista Scalabrini, biskup Piacenzy, przyjął je do swojej diecezji, udzielając 10 czerwca 1900 r. zatwierdzenia reguł i formy życia.
Od samego początku wasza Wspólnota odczuwała naglącą potrzebę wyjścia do świata, aby głosić i świadczyć o miłości Chrystusa oraz o nieskończonych skarbach Jego Serca. Wasze dzieła misyjne, zarówno w Europie, jak i — w szczególności — w obu Amerykach, świadczą o apostolskiej ofiarności, którą należy umacniać i wspierać poprzez intensywną, codzienną modlitwę, aby głoszenie Ewangelii i miłość, które pragniecie nieść światu, były znakiem służby i łaski.
4. „Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie – niech przyjdzie do Mnie i pije!Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza” (J 7,37–38). Jest to zawsze aktualne zaproszenie, które Odkupiciel kieruje do wszystkich, a w sposób szczególny kieruje do was, najdroższe Siostry Apostołki Najświętszego Serca, aby każdemu dane było poznać i doświadczyć, że tylko w Chrystusie, Synu Bożym i Synu Człowieczym, dokonuje się spełnienie najgłębszych pragnień i aspiracji każdej osoby ludzkiej.
Zachęcam was, abyście nigdy nie osłabiały dynamizmu waszego charyzmatu, lecz z odnowionym zaangażowaniem oddawały go na służbę nowej ewangelizacji, która dziś stawia wyzwanie całemu Kościołowi, zwłaszcza w tym czasie, który już nas wprowadza w wielkie spotkanie nowego tysiąclecia chrześcijańskiego.
Z gorliwością zawierzajcie się macierzyńskiej opiece Maryi, Matki Boga i naszej Matki, która uczy nas zasiewać w świecie miłość do swojego Boskiego Syna — miłość, z której może wypływać miłość do każdego człowieka, stworzonego na obraz Ojca niebieskiego.
Wraz z tymi zachętami chętnie błogosławię figurę Najświętszego Serca, przeznaczoną dla albańskiej miejscowości Dajc, gdzie posługują wasze Siostry. Błogosławię również kamień węgielny kościoła Najświętszego Serca Jezusa, który będziecie budować w Rocca di Papa jako dar dla diecezji Frascati na pamiątkę waszego stulecia.
Na koniec ze szczególną serdecznością błogosławię was, tu obecne oraz wszystkie wasze Siostry rozsiane po świecie, a także wasze rodziny i liczne osoby, którym służycie poprzez wasze rozliczne dzieła.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
