Jan Paweł II
KONCENTRUJCIE SWOJE ŻYCIE NA CHRYSTUSIE. HOMILIA PODCZAS LITURGII NIESZPORÓW W KATEDRZE W COLOMBO Z UDZIAŁEM DUCHOWIEŃSTWA I OSÓB KONSEKROWANYCH SRI LANKI
Colombo, 20 stycznia 1995 r.
Bracia w biskupstwie,
Drodzy Kapłani i Siostry,
Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie
1. Dzisiejszego wieczoru nasza modlitwa jest modlitwą radości i dziękczynienia. Ta piękna katedra św. Łucji, zbudowana na wzór Bazyliki św. Piotra w Rzymie, jest symbolem naszej komunii w wierze, tej wierze, którą Piotr i inni Apostołowie zostali posłani by głosić ją całemu światu. Jako Biskup Rzymu i Następca Piotra naprawdę cieszę się, że mogę odwiedzić wspólnotę katolicką Sri Lanki i umacniać was w oddaniu Panu i Zbawicielowi, Jezusowi Chrystusowi (por. Łk 22, 32). Jestem wdzięczny biskupowi Edmundowi Fernando za życzliwe słowa, które wypowiedział w waszym imieniu.
Cieszę się również z obecności szanownych przedstawicieli różnych wspólnot chrześcijańskich Sri Lanki i dziękuję im za to, że zechcieli uczestniczyć z nami w tej wieczornej modlitwie.
Ziarno wiary, zasiane na tej wyspie przez pierwszych misjonarzy i podtrzymywane przez niestrudzony apostolat ojca Józefa Vaza, wydało obfite owoce życia kościelnego. Kościół Sri Lanki stał się naprawdę dojrzały! Prowadzi was miejscowa hierarchia, służy wam wielu kapłanów, osób konsekrowanych i świeckich, a ponadto jesteście pobłogosławieni licznymi powołaniami. Chociaż jesteście „małą trzódką” (por. Łk 12, 32), wnosicie wielki wkład w życie narodu przez wasze świadectwo duchowe oraz przez owoce waszej pracy w wielu dziedzinach posługi, zwłaszcza w dziedzinie edukacji i rozwoju człowieka.
Dziękując za te łaski, pamiętajcie, że Boże dary są fundamentem, na którym każde pokolenie jest wezwane budować. Módlmy się, aby uroczystości, które jutro odbędą się ku czci ojca Józefa Vaza, stały się dla katolików Sri Lanki okazją do odnowienia ich zobowiązania, by w pełni żyć wiarą, za którą ich przodkowie gotowi byli tak wiele wycierpieć. Niech ojciec Vaz pozostanie trwałą inspiracją dla Kościoła Sri Lanki w jego misji dawania świadectwa Ewangelii, która „jest mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego” (Rz 1, 16).
2. W świętym tekście, którego przed chwilą wysłuchaliśmy, widzimy, jak Jezus odniósł do siebie dawną zapowiedź Izajasza, który prorokował, że Mesjasz, napełniony Duchem, będzie głosił ubogim Dobrą Nowinę o łasce Bożej, wolność uciśnionym i pokój tam, gdzie panuje wrogość i konflikt (por. Łk 4, 21). Głoszenie orędzia zbawienia jest pierwszym zadaniem życia Kościoła i najważniejszą posługą, jaką pełni on wobec osób i społeczeństwa (por. Redemptoris Missio, 44). Każde inne dzieło podejmowane przez chrześcijan rodzi się z zaangażowania Kościoła w ewangelizację i prowadzi z powrotem do tego zaangażowania, rozumianego nie tylko jako głoszenie orędzia, ale również jako przekazywanie „nowego życia” w łasce Chrystusa. Każdy wymiar apostolatu – a więc edukacja, opieka zdrowotna, służba społeczna, solidarność i dialog międzyreligijny – mają ukazywać miłość, jaką Ojciec obdarzył świat w Jezusie, swoim Synu, miłość, którą rozlewa w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany (por. Rz 5, 5). Drodzy Bracia i Siostry, bądźcie radosnymi zwiastunami Chrystusa, gotowymi dzielić się z innymi nowym życiem, które otrzymaliście, z pełnym poszanowaniem wolności sumienia każdego człowieka. To świadectwo nie zawsze jest łatwe i często może spotykać się z odrzuceniem, ale prawdziwi uczniowie Chrystusa, jak Apostołowie, nie mogą „nie mówić” o tym, co „widzieli i słyszeli” (Dz 4, 20).
3. Drodzy Bracia w kapłaństwie, całe wasze jestestwo przeniknięte jest przez sakramentalne upodobnienie do Pana, które przyjęliście w święceniach. Koncentrujcie swoje życie na Chrystusie, Najwyższym Kapłanie, którego spotykacie każdego dnia w misteriach, które celebrujecie i którymi posługujecie. Wasz rozwój duchowy powinien cechować się nieustannym nawróceniem – metànoia – i wzrastaniem przez stawanie się obrazem Boga. Filarami waszego życia wewnętrznego powinny być Eucharystia i pokuta, ponieważ w tych spotkaniach głęboko poznajecie zarówno własną grzeszność, jak i skuteczność nieskończonego miłosierdzia Boga. Wasza jedność z Panem musi być wyraźnie widoczna dla wiernych, którzy powinni postrzegać was jako żywe znaki przemieniającej mocy łaski Bożej, podobnie jak było to w przypadku ojca Vaza.
Świętość waszego życia jest warunkiem niezbędnym dla autentycznej inkulturacji Ewangelii na tej ziemi dawnych tradycji religijnych. Strzeżcie się więc pokusy, by bardziej praktyczne i doraźne aspekty waszego apostolatu odbierały wam czas, którego codziennie potrzebujecie, by „być z Panem” (por. Mk 3, 14-15). Odnawiajcie się w myśleniu i w sercu, abyście coraz bardziej mogli myśleć na sposób eklazjalny – sentire cum Ecclesia – widzieć jego oczami i osądzać wszystko w świetle niezrównanej mocy krzyża Chrystusa. Takie umocnienie chcę przekazać wam i wszystkim kapłanom, a zwłaszcza tym, którzy są dotknięci wewnętrznymi trudnościami albo zranieni w sercu skutkami smutnego konfliktu, który spustoszył wasz piękny kraj.
4. Szczególnie cieszę się ze spotkania z tak wieloma zakonnikami i zakonnicami. Drodzy Bracia i Siostry, jesteście znakiem miłości Boga, zwiastunami Jego Królestwa i świadkami radości, która rodzi się z pójścia całym sercem za Chrystusem. Starajcie się z dnia na dzień coraz bardziej zbliżać do Pana, w duchu komunii ze wszystkimi członkami Jego Ciała. Jako mężczyźni i kobiety konsekrowani Chrystusowi macie dawać przykład ewangelicznego ubóstwa, ukazując prostotę i zaparcie siebie w swoim sposobie życia. Niech wasza konsekracja przejawia się przez odrzucenie stylów życia sprzecznych z wartościami Ewangelii.
Cenny wkład we wzrost Królestwa Bożego na Sri Lance wnieśli zakonnicy i zakonnice zaangażowani w katechizację i wychowanie młodzieży. Współpracować z rodzicami w przekazywaniu wiary, całej i nienaruszonej, następnemu pokoleniu, jest podstawowym aktem ewangelicznej miłości. Jest to posługa, której nic innego nie może zastąpić. Podobnie wasza praca w wychowaniu młodych w szkołach i innych ośrodkach ma zasadnicze znaczenie dla przyszłości Kościoła, a także dla rozwoju całego społeczeństwa (por. Gravissimum Educationis). Ponieważ posługa, którą pełnicie wobec ludu Bożego, jest tak ważna w każdym Kościele partykularnym, macie słuszne prawo liczyć na zachętę i przewodnictwo ze strony biskupów, z którymi współpracujecie w winnicy Pańskiej.
Pewne istniejące w waszym społeczeństwie podziały stawiają szczególne wyzwania wspólnotom zakonnym, które powinny odznaczać się harmonią, miłością braterską i jednością. Pragnę więc zachęcić was, abyście byli świadkami autentycznej komunii i pokoju, ukazując w ten sposób, że wszyscy jesteście dziećmi tego samego Ojca.
Pragnę skierować szczególne słowo zachęty i wdzięczności do członków zakonów kontemplacyjnych, którzy przez swoją nieustanną modlitwę i całkowitą, wielkoduszną miłość „pomnażają tajemniczą płodność apostolską” (Perfectae Caritatis, 7). Najdroższe siostry, módlcie się nadal za potrzeby rodziny ludzkiej, która wszędzie cierpi głód i pragnienie wielu rzeczy, ale przede wszystkim Boga, który jedynie może ukoić nasze niespokojne serca. I proszę, módlcie się także za mnie.
5. Drodzy wierni świeccy: w czasach ojca Vaza Kościół na Cejlonie zdołał przetrwać prześladowania i odrodzić się dzięki wierności swoich świeckich. Wasz wkład w misję Kościoła jako mężczyzn i kobiet oraz jako członków ruchów i stowarzyszeń świeckich, jest absolutnie konieczny, zwłaszcza w obliczu postaw sekularyzmu i materializmu, tak bardzo sprzecznych z głęboką religijnością i szacunkiem dla wartości religijnych, które należą do waszego narodowego dziedzictwa. Waszym szczególnym zadaniem jest nieść światło Ewangelii do rodzin i wspólnot, w których żyjecie i pracujecie. W szczególności, jak podkreślił Sobór Watykański II, „rzeczą właściwą ludziom świeckim jest szukać królestwa Bożego, zajmując się sprawami świeckimi i kierując nimi po myśli Bożej” (Lumen Gentium, 31). Katolicy Sri Lanki są wezwani, aby wypełniać należną im rolę w Kościele i podejmować inicjatywę w byciu zaczynem wartości ewangelicznych w świecie biznesu, wśród przedstawicieli wolnych zawodów oraz w polityce. Mam nadzieję, że przyszła „National Pastoral Convention” (Narodowa Konwencja Duszpasterska), która jest jeszcze w przygotowaniu, pomoże zarówno świeckim, jak i duchowieństwu w wypełnianiu ich odpowiednich ról i obowiązków wewnątrz wspólnoty chrześcijańskiej. Mam nadzieję, że wszyscy będą współpracować, aby sprostać wyzwaniom, przed jakimi stoi dziś Kościół w waszym kraju.
6. Niech Pan, do którego wznosimy nasze serca w uwielbieniu podczas tej wieczornej modlitwy, da wszystkim członkom wspólnoty katolickiej Sri Lanki, siłę do odnowionego zaangażowania, w duchu waszego wielkiego apostoła ojca Józefa Vaza, w misję Kościoła polegającą na głoszeniu Ewangelii Jezusa Chrystusa. Ojciec Vaz jest wyjątkowym wzorem dla biskupów, kapłanów, osób konsekrowanych, a także dla świeckich. Jego przykład głębokiej miłości bliźniego, autentycznej pobożności i pokory, świadectwo ewangelicznego ubóstwa oraz pełnej miłości gorliwości o dusze powinny być natchnieniem dla każdego z was i dla każdego z nas.
To jest „rok łaski od Pana” (Łk 4, 19), rok, w którym beatyfikacja Józefa Vaza wzywa każdego katolika Sri Lanki do głębokiej odnowy w świętości i gorliwości o Ewangelię. Niech Maryja, Matka Kościoła, ku której katolicy waszego kraju zawsze żywili czułe nabożeństwo, pomoże wam wszystkim to urzeczywistnić! W Chrystusie, naszym Panu.
Na zakończenie wyrażam wdzięczność Arcybiskupowi Colombo za zaproszenie nas do tej wspaniałej katedry na tę wieczorną modlitwę. Serdecznie dziękuję.
Na zakończenie spotkania Ojciec Święty dodaje kilka słów:
To bardzo piękna katedra, ale zauważam, że nie tak łatwo do niej wejść. Jesteście bardzo mocni w wierze, a jesteście też bardzo mocni w waszym… skupianiu się wokół Papieża, prawda?
Wspaniała gościnność. Ogromnie podziwiam waszą gościnność. Gościnność wspólnoty katolickiej Sri Lanki… Jestem wam bardzo wdzięczny!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
