Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU AUGUSTIANÓW
Castel Gandolfo, 23 września 1995 r.
Najdrożsi Bracia Augustianie!
1. Z radością was witam z okazji Kapituły Generalnej waszego znakomitego Zakonu, który w ubiegłym roku obchodził siedem i pół wieków istnienia i który swe korzenie zapuszcza w monastycznym doświadczeniu świętego Augustyna z Hippony. Wszystkim wam przekazuję moje serdeczne pozdrowienie. Kieruję szczególną myśl w stronę o. Miguela Ángela Orcasitas Gómeza, ponownie wybranego przez wasze zgromadzenie na kolejne sześć lat do posługi Przeora Generalnego, składając mu szczere życzenia mądrego i światłego przewodzenia, które odpowiednio przygotuje Zakon do wejścia w trzecie tysiąclecie chrześcijaństwa.
Już Kapituła Generalna z 1989 roku ukierunkowała waszą strategię duchową ku temu historycznemu celowi i wybrała jako temat: „Augustianie ku rokowi 2000”. Obecne zgromadzenie, podejmując i pogłębiając tę samą perspektywę, stawia sobie za zadanie nakreślenie oblicza „Augustianów na nowe czasy”.
Także w tym jesteście wiernymi uczniami waszego inspiratora i przewodnika, świętego Augustyna: jego duchowa postać, jego nauczanie i jego styl pedagogiczny przemawiają bowiem do wszystkich epok i także w naszych czasach objawiają zadziwiającą aktualność. W rzeczywistości wypływa ona z Ewangelii, starej i zawsze nowej, której Augustyn jest najroztropniejszym interpretatorem i świetlanym świadkiem. Idąc śladami wielkiego Doktora, starajcie się zawsze orientować wasze życie osobiste i wspólnotowe w świetle nauki i przykładu Chrystusa.
2. Naśladowanie Chrystusa, podstawowa zasada życia chrześcijańskiego, od samych początków waszego Zakonu stanowiło nie tylko drogę doskonałości poszczególnych osób, lecz także rację bytu i cel waszej braterskiej wspólnoty, która nie zmierza przede wszystkim do realizacji jakiejś określonej działalności apostolskiej, lecz do wspólnego szukania i służenia Bogu przez pójście za Chrystusem i Jego Ewangelią.
Działalność apostolska jest konsekwencją świadectwa waszej wspólnoty braterskiej i jej formy mogą się zmieniać w zależności od potrzeb Kościoła i czasów. Współdzielenie życia i dóbr, bez których nie istnieje wspólnota, staje się w ten sposób dla was wezwaniem do dzielenia się wiarą, modlitwą i pracą z tymi, których Opatrzność stawia na waszej drodze, aby i oni mieli życie i mieli je w obfitości (por. J 10,10).
3. Szlachetny i wymagający cel, jaki stawia sobie Kapituła Generalna — przygotowanie warunków, aby zaistnieli nowi i autentyczni Augustianie na nowe czasy — pociąga za sobą również wyzwania związane z odpowiednią formacją ku temu celowi oraz koniecznym poszukiwaniem i rozeznawaniem kandydatów.
Obecność Zakonu augustiańskiego na całym świecie daje mu możliwość szerzenia własnego charyzmatu także na ziemiach niedawno ewangelizowanych, zbierając tam obiecujące żniwo. Rozwinęliście ponadto sieć ośrodków formacyjnych zdolnych zapewnić przygotowanie kulturowe i duchowe kandydatów zgodnie z ugruntowaną już tradycją formacyjną Zakonu augustiańskiego. Pragnę was zachęcić, abyście wytrwale podążali tą drogą. Pragnę życzyć, aby jeszcze bardziej rozwijały się studia wyższe, zwłaszcza patrystyczne, które stały się znamienną cechą waszego Zakonu i stanowią również cenną posługę dla całego Kościoła.
4. Problemem wspólnym dla waszego Zakonu i innych zakonów o wielowiekowej historii jest kwestia współpracy wewnątrz instytutu pomiędzy różnymi tworzącymi go strukturami. Struktura prawna, starożytna i czcigodna, nie zawsze w pełni odpowiada mobilności i innym cechom nowych czasów. Niekiedy pociąga to za sobą negatywne konsekwencje dla skuteczności apostolskiej, a nawet dla samej żywotności zaangażowania zakonnego. Jestem pewien, że dobro Kościoła i Zakonu będzie dla was zawsze głównym kryterium rozeznania, ilekroć okaże się konieczne jakieś poświęcenie lub rezygnacja z nabytego prawa, aby zwiększyć skuteczność działania apostolskiego lub przyjąć struktury czy formy działalności dotąd nieprzewidziane przez zwyczajną praktykę.
5. Najdrożsi Bracia, nie jesteście sami w zadaniu prowadzenia dalej charyzmatu i duchowości augustiańskiej. Obok was stoi liczne grono instytutów zakonnych, które razem tworzą wielką Rodzinę augustiańską. Myślę przede wszystkim o 82 klasztorach żeńskich rozsianych w 14 krajach oraz o 96 zgromadzeniach zakonnych, które dzielą waszą duchowość.
Rozpoczęliście także obiecującą współpracę z ludźmi świeckimi, którzy z odnowionym zainteresowaniem proszą o udział w duchowości i misji instytutów zakonnych. W drodze wiary i świętości wielkiego Biskupa Hippony znajdują oni pewne i niezwykle bogate ukierunkowanie wobec powszechnie dziś odczuwanego braku formacji religijnej i duchowej, obecnego w wielu środowiskach i u wielu osób, także dobrej woli.
Myśląc o tej wielkiej Rodzinie, której jesteście częścią, pragnę powierzyć ją we wszystkich jej wymiarach macierzyńskiej opiece Najświętszej Maryi Panny i wzywając niebieskiego wstawiennictwa świętego Augustyna, z serca udzielam jej oraz każdemu z was szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
