Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ CÓREK MIŁOŚCI (KANOSJANEK)
Rzym, 25 marca 1996 r.
Najdroższe Siostry!
1. Cieszę się, że mogę was przyjąć, i każdej z was składam serdeczne powitanie. W szczególny sposób pozdrawiam nową Przełożoną Generalną, Matkę Ilvę Fornaro, oraz Radne Generalne, wzywając obfitych łask niebieskich na posługę wobec Zgromadzenia, do której są powołane. Kieruję również szczególną myśl ku Matce Teście, która przez wiele lat kierowała waszym Zgromadzeniem. Znajdujecie się u kresu Kapituły Generalnej, która doprowadziła was do refleksji nad misją Sióstr Kanossianek w Kościele i w świecie naszych czasów, naznaczonych szybkimi i głębokimi przemianami społecznymi. Ważna jest rola, do jakiej zakonnicy i zakonnice są wezwani wewnątrz wspólnoty kościelnej oraz w społeczeństwie. Została ona wyraźnie podkreślona także przez niedawny Synod Biskupów, poświęcony właśnie życiu konsekrowanemu i jego misji w Kościele i w świecie. Życie zakonne, będące pełnym uczestnictwem w posłuszeństwie Jezusa wobec Ojca w Duchu Świętym, poprzez śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, ofiaruje ludziom prorockie głoszenie Królestwa Bożego.
2. Do tego głoszenia pragnie w sposób znaczący przyczyniać się także wasz zasłużony Instytut Córek Miłości, liczny i mocny duchowo, rozwijający się pod względem powołań i działalności apostolskiej, zwłaszcza w różnych krajach Trzeciego Świata, gdzie opatrznościowy rozkwit powołań niemal rekompensuje spadek liczby członków, który niestety notuje się w innych krajach.
Wasza obecność, rozproszona na wszystkich kontynentach, pozwala wam prowadzić intensywną działalność misyjną w pełnej wierności charyzmatowi waszych początków. Rozprzestrzenianie się Zgromadzenia na terytoria różniące się między sobą pod względem sytuacji społecznych, kulturowych i religijnych nie tylko nie przeszkadza, lecz wręcz sprzyja wysiłkowi zachowania waszego typowego wymiaru charyzmatycznego: miłości, posłuszeństwa i wierności Kościołowi, w nurcie wyznaczonym przez Założycielkę, świętą Magdalenę z Canossy. Jej kanonizacja, która miała miejsce 2 października 1988 roku, przyniosła ze sobą przebudzenie wiary, pobożności, ofiary oraz gorliwości pokornej i ofiarnej, których owoce są wyraźnie dostrzegalne. Jestem przekonany, że ten klimat duchowego zapału pozwoli wam pogłębiać wartości związane z życiem wspólnotowym, z formacją oraz z wyborami apostolskimi odpowiadającymi wymaganiom obecnych czasów. A gdy w każdej kanosjance będzie wzrastać poczucie radosnej przynależności do Instytutu, łatwiej będzie tworzyć relacje dialogu, uczestnictwa i współodpowiedzialności wewnątrz wspólnoty. Pragnę w tym celu zachęcić was, abyście były uważne w rozeznawaniu znaków czasu, troszcząc się o to, by w waszych domach coraz bardziej wzrastały wzajemne wsparcie i współpraca w perspektywie skuteczniejszego działania apostolskiego i misyjnego.
3. W toku prac kapitulnych nie zabrakło również refleksji nad duszpasterstwem młodzieżowym i powołaniowym, pojmowanym przede wszystkim jako zaangażowanie w modlitwę, świadectwo, odnowę duchową i apostolską, tak aby sprzyjać przede wszystkim w waszych wspólnotach klimatowi wiary i miłości, zdolnemu oferować młodym możliwości i drogi autentycznego wychowania chrześcijańskiego. Waszą troską jest ponadto zapewnienie kandydującym do waszego Instytutu pełnej drogi formacyjnej. W tym celu zamierzałyście sformułować jednolite wskazania dla poszczególnych etapów formacji, od momentu rozeznania powołania aż do profesji wieczystej. Ratio formationis, którą zamierzacie opracować w świetle dokumentu kościelnego „Wytyczne dotyczące formacji w instytutach zakonnych”, pozwoli wam z pewnością lepiej osiągnąć cele, które leżą wam na sercu w delikatnej dziedzinie formacji początkowej i permanentnej.
4. Jakże nie wspomnieć również, że w ostatnich latach wasz Instytut nadał znaczący impuls dwóm charakterystycznym wymiarom duchowości apostolsko-kanosjańskiej: misyjności oraz promocji laikatu? Pogłębienie ducha misyjnego i otwarcie na nowe przestrzenie ewangelizacji, zwłaszcza poprzez realizację „projektu Afryka”, spotkało się z gotową odpowiedzią licznych waszych Sióstr, które okazały dyspozycyjność, by zostać posłanymi na tereny misyjne. Ich ofiarność wspierana jest modlitwą pozostałych zakonnic, a także wielu współpracowników i współpracownic Instytutu. W ten sposób, z odnowioną nadzieją, jesteśmy świadkami ożywienia ducha misyjnego, który naznaczył początki Instytutu, podczas gdy — aby uczynić wasze działanie apostolskie bardziej odpowiadającym czasom — restrukturyzujecie domy i dzieła, poszerzając obecność kanosjańską także dzięki zaangażowaniu młodych sił zakonnych i świeckich. Włączanie świeckich w waszą działalność stanowi priorytet waszej pracy, także w tym pozostając wiernymi intuicji Założycielki.
5. Najdroższe Siostry, wyrażam szczere uznanie dla tego, co czynicie w służbie Ewangelii. Niech nieuniknione trudności, napotykane na drodze, nie osłabiają entuzjazmu waszego działania apostolskiego. Przeciwnie, na wzór świętej Magdaleny z Canossy bądźcie gotowe jeszcze gorliwiej włączyć się w nową ewangelizację poprzez waszą działalność w dziedzinie wychowania i szkoły, katechezy i duszpasterstwa cierpiących, formacji świeckich do apostolstwa oraz promocji Ćwiczeń duchowych. Niech wszystko będzie ukierunkowane na to, aby poznawać i miłować Pana, który „wszedł w dzieje świata jako człowiek doskonały” (Gaudium et spes, 38). Iść za Chrystusem, Odkupicielem człowieka i całego człowieka: niech to będzie waszą idealną drogą pełnej i autentycznej realizacji ludzkiej i duchowej.
Niech chroni was i towarzyszy wam każdego dnia Najświętsza Maryja Panna Bolesna, którą wasza Rodzina zakonna czci ze szczególną pobożnością; niech wspierają was święta Założycielka Magdalena z Canossy oraz błogosławiona Józefina Bakhita. Niech będzie wam także umocnieniem Błogosławieństwo Apostolskie, którego chętnie udzielam wam tu obecnym oraz wszystkim waszym Współsiostrom.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
