Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KONGRESU ŚWIECKIEGO INSTYTUTU APOSTOŁEK NAJŚWIĘTSZEGO SERCA
Rzym, 02 stycznia 1998 r.
Najdroższe Siostry!
1. Z radością witam was w tym uroczystym i ważnym momencie waszej drogi rozeznania. Przeżywacie Kongres nadzwyczajny, podczas którego zamierzacie dokonać aktualizacji waszych Konstytucji. Inicjatywa ta pragnie odpowiedzieć na wezwanie, jakie Kościół kieruje do was, aby zachować żywe i aktualne znaczenie waszej konsekracji, jej wartość dla nowej ewangelizacji oraz dla coraz skuteczniejszego świadectwa miłości Boga do ludzkości.
Pozdrawiam Przewodniczącą Generalną, panią Nidię Colussi, wraz z Radą i innymi odpowiedzialnymi świeckiego Instytutu Apostołek Najświętszego Serca. Pozdrawiam również kapłanów współpracowników oraz delegatki przybyłe z różnych prowincji włoskich i latynoamerykańskich.
2. Zgromadziłyście się, aby zastanowić się nad przebytą drogą i zaplanować kolejne etapy. Najświętsze Serce Jezusa, umieszczone w centrum waszej duchowości, wskazuje wam drogę najpewniejszą do świadectwa pokornego i często niedostrzeganego przez ludzi, lecz cennego i miłego w oczach Boga. Pragniecie uczestniczyć w apostolskiej misji Pana: nie bez powodu nosicie nazwę „Apostołki Najświętszego Serca”!
Spoglądajcie więc na Niego: On „wydał samego siebie” (tradidit semetipsum) za życie świata. Przyjął posłuszeństwo Ojcu aż do śmierci i to śmierci krzyżowej, aby w dziejach zatriumfowało nowe życie dzieci Bożych. Także wy jesteście powołane, aby być zaczynem wyzwolenia i zbawienia dla ludzkości i dla całego stworzenia (por. Rz 8,18-21), uczestnicząc od wewnątrz, przez wasze świeckie powołanie, w życiowej sytuacji wielu waszych braci i sióstr.
3. Pragnę skierować do was trzy zalecenia, które są zarazem treścią mojej modlitwy za was i za wasz Instytut.
Po pierwsze, zachęcam was, abyście zachowały nienaruszony duch prostoty, którego wasz Założyciel nauczał z tak wielką stanowczością. Miłość, niewysłowiony dar Ducha Świętego, znajduje w pokorze swój niezbędny fundament oraz możliwość pełnego wyrazu.
Następnie zachęcam was do kontynuowania waszej cennej posługi wspierania — modlitwą i konkretną, czynną pomocą — powołań do szczególnej konsekracji. W sposób nadzwyczaj szczególny powierzam wam powołania kapłańskie: niech troska o nie będzie stale obecna w waszym wnętrzu i w waszym apostolskim sercu jako pierwszy i najważniejszy dar, który możecie wyprosić dla Kościoła od miłosiernego Boga, Pana żniwa (por. Mt 9,38).
Na koniec życzę wam, abyście nadal były — w środowiskach waszego życia i waszej pracy — tym płodnym zaczynem świadectwa ewangelicznego, jakiego domaga się wasz wybór jako osób konsekrowanych świeckich.
4. Powierzając wam te myśli, przyzywam nad waszymi osobami, nad waszymi bliskimi oraz nad całym Instytutem Apostołek Najświętszego Serca nieustannej pomocy Pana, abyście — rozsiane po świecie jak małe ziarno, nie ulegając jego pokusom — mogły być dla każdego, kto się do was zbliża, okazją do spotkania z Jezusem i z niewyczerpanym bogactwem miłości, która wypływa z Jego błogosławionego Serca.
Niech czuwa nad wami Najświętsza Maryja Panna, którą czcicie pięknym tytułem Matki Dobrej Rady. Z tymi życzeniami udzielam każdej z was mojego szczególnego Błogosławieństwa, będącego zadatkiem wszelkich łask niebieskich.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
