Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ TOWARZYSTWA ŚWIĘTEGO PAWŁA (PAULISTÓW)
Rzym, 15 maja 1998 r.
Najdrożsi Zakonnicy Towarzystwa Świętego Pawła!
1. Cieszę się, że mogę skierować do was wszystkich serdeczne powitanie: po zakończeniu Kapituły Generalnej zechcieliście przez tę wizytę wyrazić waszą miłość i odnowić wierność Następcy Piotra. Pozdrawiam księdza Piotra Campusa, nowego Przełożonego Generalnego i dziękując mu za uprzejme słowa, które zechciał do mnie skierować w imieniu obecnych i całego Zgromadzenia, życzę, aby pod jego przewodnictwem wasza Rodzina zakonna mogła wzrastać w pełnym przylgnięciu do charyzmatu Założyciela, Sługi Bożego księdza Alberione, oraz w ofiarnym zaangażowaniu na rzecz ewangelizacji. Wraz z nim pozdrawiam nowych radnych generalnych oraz wszystkich zakonników, którzy w różnych częściach świata pełnią wobec Kościoła posługę apostolską o wyjątkowej aktualności, idąc za Jezusem Mistrzem – Drogą, Prawdą i Życiem – i dając Go innym poznać poprzez staranne i profesjonalne wykorzystanie nowoczesnych narzędzi komunikacji społecznej.
2. Wasze Zgromadzenie, drodzy Zakonnicy, narodziło się z wiary i serca księdza Jakuba Alberione, wielkiego apostoła naszych czasów, który wobec niepokojących symptomów dechrystianizacji XX wieku poczuł się wezwany do głoszenia Ewangelii i służenia Kościołowi w tych „sektorach pogranicza”, gdzie wyzwania dla ewangelizacji jawiły się jako szczególnie podstępne. Zrozumiał on, że obszar środków masowej komunikacji stanowi rozległe pole misyjne, dla którego trzeba było zapewnić kompetentnych specjalistów, odpowiednie narzędzia, a przede wszystkim personel zakonny o wysokim poziomie ascetycznym i duchowym. W samym sercu tego ogromnego przedsięwzięcia apostolskiego postawił Eucharystię, z której umiał czerpać wewnętrzne światło i duchową energię. Z tajemnicy eucharystycznej zaczerpnął ten misyjny entuzjazm, który naznaczył całe jego życie. Potrafił włączyć w swój program ewangelizacji i odnowy społeczeństwa rzesze mężczyzn i kobiet, kształtując w nich gorącą miłość do Chrystusa oraz pragnienie głoszenia Go na współczesnych areopagach.
U progu trzeciego tysiąclecia także wy, na wzór księdza Alberione, jesteście wezwani, by być obecnymi w sposób zdecydowany i właściwy na wymagających „granicach” komunikacji, aby wnieść „dodatkową duszę” w projekty i nadzieje naszych współczesnych. Pociąga to za sobą przyjęcie nowoczesnych form przedsiębiorczości i nowych stylów zarządzania. Jednak, aby takie działanie zachowało autentyczny wymiar apostolski, musi być podtrzymywane i ożywiane ofiarną wiernością pierwotnemu charyzmatowi. Trzeba więc, aby każdy paulista, w zgodzie z duchem Założyciela, potrafił odnajdywać w intensywnym i długotrwałym spotkaniu z Panem oraz w stałym powrocie do korzeni własnego powołania prawdziwe motywacje własnej posługi kościelnej i misyjnej. Na cóż zdałyby się nowoczesne formy przedsiębiorczości i potężne środki wydawnicze, gdyby ci, którzy nimi kierują, nie byli przeniknięci głębokim duchem nadprzyrodzonym, w pełnej zgodzie z Magisterium Kościoła?
W swojej niepewnej i często bolesnej drodze ku prawdzie oraz ku pełnej realizacji samego siebie człowiek współczesny dojdzie do Chrystusa Mistrza, jeśli spotka ewangelizatorów zdolnych patrzeć na jego los z uwagą i życzliwością, ale także gotowych udzielać odpowiedzi autentycznie ewangelicznych, potwierdzonych gwarancją pełnej komunii z Kościołem i jego Pasterzami. Na tej drodze przewodnikiem i nauczycielem jest wasz Założyciel, który przeczuł sekret nowoczesnego i skutecznego głoszenia Ewangelii. Jego świadectwo zobowiązuje was, by z pełną dyspozycyjnością przyjąć jego prorocze intuicje i wiernie iść jego śladami, aby kontynuować właściwe mu dzieło misyjne skierowane do człowieka naszych czasów.
3. Wasza Kapituła odbywa się w przeddzień stulecia owej „świętej nocy paulińskiej”, tak dobrze wam znanej. Była ona momentem decydującym w życiu młodego Alberione, wówczas seminarzysty diecezji Alba: podczas długiego czuwania modlitewnego, w którym oczekiwał początku XX wieku, zrozumiał szczególne wezwanie, jakie powierzył mu Pan. W tym wyjątkowym momencie jego życia „Eucharystia, Ewangelia, Papież, nowe stulecie, nowe środki…, potrzeba nowego zastępu apostołów tak mocno utrwaliły się w jego umyśle i sercu, że potem zawsze panowały nad jego myślami, modlitwą, wewnętrzną pracą i aspiracjami”.
Najdrożsi Zakonnicy, także dla was czas, który przeżywamy, jest opatrznościowy, gdyż wobec zbliżającego się Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 każdy paulista, u progu nie tylko nowego wieku, lecz także nowego tysiąclecia, musi czuć się wezwany do ponownego przejścia drogi samego Założyciela, aby uczynić własnymi te punkty odniesienia, które stanowiły centrum jego duchowości i działania ewangelizacyjnego. Życzę, aby w waszych wspólnotach u podstaw każdego projektu znalazło się pragnienie świętości, które charakteryzowało księdza Jakuba Alberione. „Powołanie misyjne ze swej natury wypływa z powołania do świętości Każdy misjonarz jest autentyczny jedynie wówczas, gdy wchodzi na drogę świętości: „Świętość jest podstawową przesłanką i niezbędnym warunkiem do tego, aby Kościół mógł realizować swoją zbawczą misję… Nie wystarczy odnawiać metody duszpasterskie, ani lepiej organizować i koordynować instytucje kościelne,… trzeba wzbudzić nowy „zapał świętości”. (Redemptoris missio, 90).
W historii niemałej liczby instytutów życia konsekrowanego zderzenie ścisłych wymagań ideału charyzmatu z konkretnymi sytuacjami apostolatu rodziło chwile napięcia, a nawet cierpienia. Również w waszym Dziele konieczność ustanowienia relacji funkcjonalnej, a zarazem ewangelicznie autentycznej, między instytucją zakonną a nowoczesną metodologią przedsiębiorstwa wywołała trudności. Aby pomóc wam je przezwyciężyć, mianowałem moim Delegatem biskupa Antonio Buoncristiani, któremu serdecznie dziękuję za dzieło, jakie podejmuje na waszą rzecz. Nadszedł czas, by w duchu wiary, z pełną dyspozycyjnością wobec wymagań Królestwa oraz w stałym odniesieniu do Magisterium Kościoła, zmierzyć się z tymi trudnościami i je rozwiązać.
Wynikające z przekonania uznanie prymatu życia zakonnego ponad wszelkie inne wymogi pomoże rozwiązać problemy, które pojawiły się w ostatnich latach, oraz wskazać konieczne normy kontroli, mobilności i kwalifikacji zawodowej, jakich domagają się nowe warunki. Dzięki powszechnemu odrodzeniu gorliwości zakonnej członkowie Towarzystwa Świętego Pawła będą umieli – w duchu dialogu i braterstwa – szukać i znajdować odpowiednie rozwiązania dla oczekiwanego ożywienia apostolskiego zgodnie ze wskazaniami Założyciela. Cennym wkładem będzie ku temu jedność waszego Zgromadzenia przy poszanowaniu właściwej odpowiedzialności każdej Prowincji.
4. Na Kapitułę Generalną wybraliście jako temat motto drogie księdzu Alberione: „Waszą parafią jest świat”. Wasz Założyciel widział ścisły związek posługi apostolskiej swoich synów z posługą Następcy Piotra, którego „parafią” jest właśnie „świat”. Pisał w listopadzie 1924 roku: „Musimy być wiernymi interpretatorami słowa i wskazań Papieża. Nie rościmy sobie pretensji do niczego innego: a Bóg da nam łaski, abyśmy to czynili… Nie jest naszym zadaniem wysuwać teorie: pozostaniemy blisko Papieża, będziemy starać się iść wiernie za jego wskazaniami”. Z tego samego powodu pragnął, aby „w Pobożnym Towarzystwie Świętego Pawła, oprócz trzech zwyczajnych ślubów, dodano czwarty ślub: wierności Papieżowi w zakresie apostolatu”.
Możemy z całą pewnością powiedzieć, że pełna zgodność z Magisterium Leona XIII i św. Piusa X – dwóch wielkich Papieży, którzy swoją roztropną działalnością promowali odnowę parafii w jej wymiarze zaangażowania duszpasterskiego i społecznego – była normą inspirującą szczególne apostolstwo księdza Alberione. Szczególnie pociągała go odnowa katechezy i duszpasterstwa liturgicznego; interesował się również nauką społeczną Kościoła oraz pierwszymi etapami rozwoju ruchu biblijnego: wszystko to chciał proponować poprzez apostolstwo prasy i innych środków społecznego przekazu.
Życzę, aby refleksja nad tematem wybranym przez waszą Kapitułę nie tylko potwierdziła zgodność waszych działań z charyzmatem Założyciela, lecz także zobowiązała was do podjęcia i przeżycia wszystkich głębokich motywacji, które leżały u źródeł jego intuicji apostolskich, abyście z odnowionym entuzjazmem i ufną nadzieją przyczyniali się do ewangelizacji ogromnej „parafii Papieża”, w stałej jedności z Kościołami lokalnymi i z Kościołem powszechnym.
5. Najdrożsi Bracia! Wasza Kapituła Generalna, która otwiera nowy etap życia waszego Instytutu, kończy się w okresie wielkanocnym – czasie misji. Życzę, abyście potrafili odczytać w tej chwili nie tylko wezwanie Pana, który posyła was na nowo na cały świat, aby głosić radosną nowinę Ewangelii wszelkiemu stworzeniu i wszelkimi środkami (por. Mt 28,19), ale również zaproszenie, by w pokorze przejść drogę ucznia i ofiarnie iść za Chrystusem aż po Krzyż. Życzę, aby wszystkie Prowincje Zgromadzenia umiały otwierać się na nowe horyzonty braterstwa, komunii i owocnego apostolatu.
Z takimi życzeniami powierzam was macierzyńskiej opiece Najświętszej Dziewicy oraz modlitwie błogosławionego Giaccardo i Czcigodnego Sługi Bożego księdza Alberione. Jako znak nowego i obfitego wylania Ducha Świętego z serca udzielam wam szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego, chętnie rozszerzając je na współbraci i na całą Rodzinę Paulistów.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
