Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE PODCZAS AUDIENCJI DLA UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ KLERYKÓW REGULARNYCH ŚWIĘTEGO PAWŁA (BARNABITÓW)
Rzym, 08 lipca 2000 r.
Najdrożsi Klerycy Regularni Świętego Pawła!
1. Cieszę się, że mogę spotkać się z wami z okazji Kapituły Generalnej waszego Instytutu. Jest to dar łaski, który stanowi dla was mocne wezwanie do poszukiwania autentycznych korzeni waszego Zgromadzenia, do pogłębienia waszego specyficznego charyzmatu oraz starań by rozeznać najwłaściwsze sposoby jego przeżywania w obecnym kontekście społeczno-kulturowym.
Pozdrawiam Przełożonego Generalnego i jego Radę, jak również Delegatów na zgromadzenie kapitulne. Kieruję serdeczne pozdrowienie do wszystkich Barnabitów, którzy podejmują swoje ofiarne apostolstwo we Włoszech, w Europie, w Afryce, w Ameryce i w Azji. W tych dniach intensywnych prac kapitulnych podejmujecie refleksję nad inspirującym tematem „Patrzeć w przyszłość”. Wierności waszemu charyzmatowi towarzyszy pragnienie, aby nauczanie św. Pawła pozostało żywe i skuteczne w trzecim tysiącleciu, w służbie Kościoła i ludzi.
Umacniam was w tych postanowieniach. Z radością potwierdzajcie waszą wierność duchowemu dziedzictwu waszego Założyciela, świętego Antoniego Marii Zaccarii, którego wspomnienie liturgiczne obchodziliśmy w minioną środę. Kapłan głęboko zakorzeniony w Bogu, a zarazem gorąco oddany człowiekowi, posiadał wymagającą duchowość, opartą na „szaleństwie krzyża”. Apostoła Pawła przyjął za mistrza, wzór życia i przewodnika w realizacji apostolstwa miłości na rzecz duchowieństwa i całego ludu chrześcijańskiego. W czasach powszechnego rozluźnienia obyczajów święty Antoni Maria Zaccaria ożywił wiarę, promując intensywne życie odnowy wewnętrznej, skupione na Ukrzyżowanym i na kulcie Eucharystii, serca życia Kościoła. Niech jego przykład będzie dla was zachętą do kontynuowania tej samej misji — aktualnej dziś tak samo jak wtedy — ponieważ jest ona ukierunkowana na głoszenie i dawanie świadectwa Chrystusowi, który umarł i zmartwychwstał dla naszego zbawienia.
2. Najdrożsi Bracia, wskazując swoim duchowym synom ideał życia zakonnego i apostolskiego, święty Antoni Maria Zaccaria uwydatnił miłość, która jedynie naprawdę się liczy (por. Kazanie IV), dodając, że aby osiągnąć najwyższą z cnót teologalnych, należy postępować ku doskonałości trzema uprzywilejowanymi drogami duchowymi: zachowywaniem Przykazań, studiowaniem Prawdy Ewangelii, głoszeniem Dobrej Nowiny (Konstytucja VI). Na solidnym fundamencie tych konkretnych punktów odniesienia rozwinęła się misyjna duchowość waszej Rodziny zakonnej. „Rośliny i kolumny odnowy chrześcijańskiej gorliwości” (List VII) — współbracia, którzy przy kościele św. Barnaby w Mediolanie stworzyli pierwsze cenakulum życia ascetycznego i apostolskiego, inspirowanego przez kapłana Antoniego Marię — obrali za ojca i przewodnika Apostoła Narodów, starając się wprowadzać w życie jego naukę i przykład. Podjęli także zobowiązanie reformy obyczajów, poświęcając szczególną troskę wychowaniu młodzieży w szkołach i oratoriach.
Na tej samej wymagającej i ewangelicznie owocnej drodze Klerycy Regularni Świętego Pawła czują się również dzisiaj posłani, aby dawać świadectwo Ewangelii miłości swoim współczesnym. Miłość do Jezusa, „Ukrzyżowanego żyjącego” oraz pragnienie ogarnięcia w miłości każdego człowieka bez różnicy skłaniają ich do poszukiwania — z prorocką wolnością i roztropnym rozeznaniem — nowych dróg, by być żywą obecnością w Kościele, w komunii z Papieżem i we współpracy z Biskupami.
3. Spoglądając na rozległe horyzonty nowej ewangelizacji, coraz wyraźniej jawi się pilna potrzeba głoszenia i dawania świadectwa orędziu ewangelicznemu wszystkim, bez wyjątku. Tak rozległe jak świat jest zatem waszym polem apostolstwa, które — jak zachęcał wasz święty Założyciel — winno sięgać tam, gdzie Chrystus „wyznaczył miarę” (List VI). Jakże wielu ludzi wciąż oczekuje jeszcze, by poznać Jezusa i Jego Ewangelię! Jakże wiele sytuacji niesprawiedliwości oraz moralnej i materialnej nędzy istnieje w różnych częściach ziemi! Aby jednak podjąć tak pilną misję, konieczne jest, by każdy z was, drodzy Bracia, spotykał każdego dnia Chrystusa w nieustannej i gorliwej modlitwie. Tylko w ten sposób będziecie mogli wskazywać innym drogę spotkania z Nim.
Umocnieni tym wewnętrznym dialogiem z Panem, będziecie mogli współpracować z Nim w dziele zbawiania dusz, wychodząc naprzeciw potrzebom ludzi z duchem Apostoła Pawła, nie lękając się przeszkód ani trudności.
4. W tym kontekście dowiedziałem się, że wasze Zgromadzenie z głębokim niepokojem zastanawia się nad jedną z waszych drugorzędnych działalności apostolskich — działalnością szkolną — która we Włoszech przeżywa poważny kryzys. W ostatnich latach zmuszeni byliście niestety zamknąć prestiżowe instytucje wychowawcze, które formowały sumienia licznych młodych ludzi, przekazując im wysokie ideały życia ludzkiego i chrześcijańskiego. Pragnę was zachęcić, abyście nie tracili ducha, lecz zachowali spokój także wobec tej bolesnej próby, ufając Bożej pomocy i wsparciu waszego Założyciela.
Należcie do Instytutu zakonnego o wielkiej tradycji ludzi, którzy służyli Kościołowi na bardzo różnych polach, niejednokrotnie stając wobec niezwykle trudnych sytuacji. Wystarczy wspomnieć postacie takie jak święty Aleksander Sauli, spowiednik św. Karola Boromeusza oraz święty Franciszek Ksawery Bianchi, uczeń św. Alfonsa Marii de’ Liguori. Spoglądając na świadectwo tych waszych współbraci — wiernych uczniów Chrystusa i ofiarnych pracowników Ewangelii — idźcie naprzód z ufnością i wzmagajcie wasz apostolski zapał.
Niech Najświętsza Maryja Panna chroni was i wskazuje drogę dla waszej Rodziny zakonnej, pomagając w spełnieniu wszystkich waszych dobrych zamierzeń.
Z tymi życzeniami błogosławię wam z serca, zapewniając o pamięci modlitewnej za każdego z was oraz za wszystkich, których spotykacie w waszej codziennej posłudze apostolskiej.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
