Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO CZŁONKÓW RADY GENERALNEJ MISJONARZY DUCHA ŚWIĘTEGO
Rzym, 12 maja 2001 r.
Drodzy Misjonarze Ducha Świętego,
1. Pokój Zmartwychwstałego i obecność Jego Ducha niech będą zawsze z wami! Z całego serca dziękuję wam za tę wizytę, jaką składa mi wasza Kuria Generalna i dziękuję Przełożonemu Generalnemu, Ojcu Jorge Ortizowi Gonzálezowi, za serdeczne słowa, które do mnie skierował.
Nasze spotkanie pozostaje w łączności z tym, które odbyło się w roku 1913 między moim Poprzednikiem, świętym Piusem X, a czcigodnymi Sługami Bożymi Ramónem Ibarrą y Gonzálezem, arcybiskupem Puebla, oraz Concepción Cabrerą de Armida, podczas którego poprosili oni o możliwość rozpoczęcia fundacji. To właśnie przy tej okazji otrzymaliście nazwę Misjonarzy Ducha Świętego, o której wasz Założyciel, czcigodny Sługa Boży Ojciec Feliks od Jezusa Rougier, powiedział, że jest „całym programem waszego życia zakonnego i kapłańskiego”.
Kontynuujcie z odnowionym zapałem dzieło powierzone wam przez Kościół! Wiem, że jako Kuria Generalna macie szczególne zadanie, określone przez znamiona, jakie Duch Święty pozostawił w waszej XIII Kapitule Generalnej: „Wejść w Trzecie Tysiąclecie świadomi tego, że jako konsekrowani przez misję powinniście pogłębiać i ukierunkowywać, z twórczą wiernością, waszą działalność duszpasterską”.
Drodzy synowie, podejmujcie dalej złożone zadanie, które do was należy, i pod przewodnictwem Ducha Świętego pomagajcie innym braciom, aby dawali w Kościele wymowne świadectwo jedności i miłości pasterskiej.
2. Przy tej okazji pragnę zaprosić was, abyście utkwili wzrok w Obliczu Chrystusa; o to prosiłem cały Kościół w moim ostatnim Liście apostolskimNovo millennio ineunte(por. nn. 16–28). Zgodnie z otrzymanym przez was charyzmatem kontemplujcie Go namaszczeni Duchem Świętym, aby głosić Dobrą Nowinę ubogim i obwieszczać rok łaski od Pana (por. Łk 4, 18–19); patrzcie na Niego, gdy poświęca swój czas i wysiłki, aby z bliska towarzyszyć duchowej drodze swoich uczniów (por. Mk 6, 7–13. 30–33). Waszym wzorem jest zatem Jezus Kapłan, współczujący i miłosierny; Jezus — dobrowolna Ofiara miłości, która w każdej chwili oddaje się aż do złożenia życia za zbawienie całego rodzaju ludzkiego i która zmartwychwstaje w chwale.
Z tej kontemplacji rodzi się pilna potrzeba głębokiego i stałego nawrócenia osobistego i wspólnotowego, które — jak mówił wasz Założyciel — wymaga odnowienia waszej miłującej uwagi skierowanej ku Bogu, abyście mogli spotykać Go w codziennej modlitwie, w doświadczeniu sakramentalnym i w uważnym słuchaniu Słowa.
3. W życiu Kościoła i każdego Instytutu zakonnego jedność jest wspierana przez kontemplację Zmartwychwstałego i uważne słuchanie Słowa. Pragnę wam przypomnieć, że poszukiwanie i krzewienie komunii oraz modlitwa o nią są zadaniem wszystkich. Nie chodzi o jednolitość, która niweluje cechy osobiste, lecz o wysiłek wspólnego urzeczywistniania bogactwa ciała wspólnotowego, poruszanych tym samym Duchem i zaangażowanych w wypełnianie tej samej misji. Jak mówi Pan: „Po tym wszyscy poznają, że jesteście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13, 35).
XIII Kapituła Generalna jasno określiła dla waszego Instytutu kierunki odnowy dotyczące promowania świętości w Ludzie Bożym. Chodzi o wspólne budowanie świata bardziej sprawiedliwego i bardziej ludzkiego, w którym wszyscy czują się braćmi zgodnie z zamysłem Boga. Dlatego Kapituła wezwała was, abyście w sposób znaczący i rzeczywisty uczynili bardziej dynamiczną waszą służbę kapłanom i Dziełu Krzyża. Jednocześnie zachęciła was do odnowy i zaangażowania w posługę kierownictwa duchowego.
4. Prowadzeni przez Ducha: „Duc in altum” (Łk 5, 4), wypłyńcie na głębię, przekształcając wasze zaangażowanie we wskazania duszpasterskie odpowiadające wymaganiom waszego charyzmatu i potrzebom powierzonych wam wspólnot.
Ukierunkujcie wasze wysiłki na szerzenie autentycznej pedagogii świętości (por. List apostolski Novo millennio ineunte, n. 31), świadomi tego, że „wszyscy wierni jakiegokolwiek stanu i stopnia powołani są do pełni życia chrześcijańskiego i do doskonałej miłości” (Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, n. 40).
Ponieważ wasze odnowione Konstytucje uprzywilejowują kapłanów pośród adresatów waszej misji duszpasterskiej (205), powinniście odnowić świadomość, że powołanie do świętości „dotyczy przede wszystkim nas, biskupów, i was, najmilsi kapłani. Zanim dotknie naszego ‘agire’, wzywa nasze ‘essere’. ‘Bądźcie świętymi — mówi Pan — bo Ja jestem święty’ (Kpł 19, 2)” (Homilia Mszy Krzyżma 2001, n. 2).
W mojej adhortacji apostolskiej Pastores dabo vobis znajdziecie użyteczne wskazania i konkretne sugestie, które oświecą waszą drogę w tej szczególnej posłudze. Dajcie się prowadzić Duchowi Świętemu, aby to On sam dawał wam impuls do twórczej wierności. Braterska współpraca z biskupami i prezbiterami diecezjalnymi jest uprzywilejowaną drogą budowania — zgodnie z waszym charyzmatem — Kościoła-wspólnoty.
5. Powinniście nadal angażować się wraz z tymi, którzy dzielą waszą duchowość, w budowanie autentycznej komunii kościelnej: „powinniśmy w nowym stuleciu dołożyć szczególnych starań, aby rozwijać i należycie wykorzystywać te rzeczywistości i środki, które wedle doniosłych wskazań Soboru Watykańskiego II służą umocnieniu i zabezpieczeniu komunii” (List apostolskiNovo millennio ineunte, n. 44; por. 43–45). Zachęcam was do krzewienia w łonie Rodziny Krzyża „duchowości komunii, podkreślając jej znaczenie jako zasady wychowawczej wszędzie tam, gdzie kształtuje się człowiek i chrześcijanin, gdzie formują się szafarze ołtarza, duszpasterze i osoby konsekrowane, gdzie powstają rodziny i wspólnoty” (List apostolskiNovo millennio ineunte, n. 43).
Ponadto, jak napisałem w adhortacji apostolskiej Pastores dabo vobis, „trzeba koniecznie odkryć na nowo wielką tradycję osobistego kierownictwa duchowego, które zawsze przynosiło liczne i cenne owoce w życiu Kościoła.” (n. 40). Kontynuujcie z radością i zaangażowaniem wasze studium i przygotowanie w tym, co wasze Konstytucje nazywają „najbardziej charakterystycznym z waszych środków duszpasterskich” (229).
6. Wasza Kapituła Generalna pragnęła podjąć temat powołań i umiędzynarodowienia Instytutu, widziany w perspektywie mandatu, jaki Kościół otrzymuje od Zmartwychwstałego: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28, 19), oraz w pamięci o osobie i pragnieniach waszego Założyciela (por. XIII Kapituła Generalna, Priorytet 3).
Radosne i ofiarne przeżywanie waszej konsekracji, większa jasność w waszych posługach duszpasterskich oraz miłość braterska w waszych wspólnotach staną się zaproszeniem dla tych, którzy poszukują radykalnego naśladowania Jezusa w powołaniu zakonnym i kapłańskim. „Należy zachęcać do modlitwy o powołania, a zarazem trzeba podjąć wysiłek bezpośredniego głoszenia słowa i odpowiedniej katechezy, aby dopomóc powołanym do życia konsekrowanego w udzieleniu odpowiedzi dobrowolnej, ale uległej i wielkodusznej, która pozwala działać łasce powołania.” (Posynodalna adhortacja apostolska Vita consecrata, n. 64).
Drodzy synowie, wracając do waszej Ojczyzny, pamiętajcie o słowach Jezusa: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20). Niech Duch Święty zawsze wam towarzyszy i daje wam siłę do kontynuowania dzieła powierzonego wam przez Kościół.
Powierzam was macierzyńskim ramionom Maryi, Matki Kościoła, abyście weszli w Nowe Tysiąclecie napełnieni radosną nadzieją.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
