Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO CZŁONKÓW RADY GENERALNEJ ZAKONU BRACI KAZNODZIEJÓW (DOMINIKANÓW)
Rzym, 15 lutego 2002 r.
Najdrożsi Bracia!
1. Z wielką radością przyjmuję was, należących do Rady Generalnej Zakonu Braci Kaznodziejów. Każdego z was serdecznie pozdrawiam, a za waszym pośrednictwem rozszerzam to pozdrowienie na całą waszą Rodzinę zakonną. W sposób szczególny dziękuję Mistrzowi Generalnemu, o. Carlosowi Azpirozowi Costa, który stał się wyrazicielem wspólnych uczuć przywiązania i wierności wobec Stolicy Apostolskiej.
Spotykając się dziś z wami, wracam myślą do kontaktów, jakie miałem z waszym Zakonem. Wciąż żywe jest w mojej pamięci wspomnienie lat studiów na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu w Rzymie. Był to okres bardzo owocny dla mojej formacji teologicznej, także dzięki znaczącemu wkładowi wybitnych i niezapomnianych mistrzów dominikańskich. Chciałbym tu wymienić ojca Garrigou-Lagrange’a, ojców Paula Philippe’a i Maria Luigiego Ciappiego, którzy później zostali kardynałami oraz innych znakomitych wykładowców dominikańskich. To, co dane mi było przyswoić w murach Angelicum, nigdy nie przestało towarzyszyć mi w posłudze pasterskiej.
2. Zasłużony Zakon dominikański, którego jesteście upoważnionymi przedstawicielami, ma swoje szczególne zadanie w wielkim dziele nowej ewangelizacji, które Wielki Jubileusz Roku 2000 z mocą na nowo ożywił. Jest to wspólne dzieło całego Kościoła, do którego wszyscy członkowie Ludu Bożego, a zwłaszcza Rodziny zakonne, winni wnieść swój wkład.
„Ludzie naszych czasów – napisałem w Liście apostolskim Novo millennio ineunte – choć może nie zawsze świadomie, proszą dzisiejszych chrześcijan, aby nie tylko «mówili» o Chrystusie, ale w pewnym sensie pozwolili im Go «zobaczyć».” (n. 16). Czy to wymaganie nie odpowiada programowi życia tak trafnie wyrażonemu przez św. Tomasza: contemplata aliis tradere? Tylko ten, kto doświadczył Boga, może przekonująco mówić o Nim innym. W szkole św. Dominika i licznych świętych dominikańskich jesteście powołani, by być nauczycielami prawdy i świętości.
3. Niech to, najdrożsi, będzie podstawowym ukierunkowaniem waszej Rady Generalnej w dawaniu odważnych wskazań dla życia i apostolatu Braci Dominikanów w świecie. Towarzyszę wam z miłością, życząc wszelkiego upragnionego dobra dla waszych Wspólnot rozsianych na wszystkich kontynentach. Na nie przyzywam macierzyńską pomoc Najświętszej Dziewicy Różańcowej oraz opiekę Świętych i Błogosławionych Zakonu.
Zapewniając o pamięci w modlitwie, z serca udzielam Błogosławieństwa Apostolskiego wam, waszym współbraciom oraz wszystkim należącym do duchowej Rodziny dominikańskiej.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
