Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KONGREGACJI BRACI W CHRYSTUSIE Z OKAZJI DWUSETNEJ ROCZNICY POWSTANIA ORAZ KAPITUŁY GENERALNEJ
Rzym, 22 marca 2002 r.
Drogi Bracie Garvey,
Drodzy Bracia w Chrystusie!
1. „Pokój wam wszystkim, którzy jesteście w Chrystusie” (1 P 5, 14). Słowami Apostoła Piotra pozdrawiam was z okazji XXIX Kapituły Generalnej Kongregacji Braci w Chrystusie. Szczególnie cieszę się, że mogę was przyjąć w tym roku, w którym obchodzicie dwusetną rocznicę waszego powstania, ponieważ pozwala nam to wielbić Boga za charyzmat błogosławionego Edmunda Ignacego Rice’a, charyzmat, który trwa do dziś w was, jego synach i braciach. Korzystam z tej okazji, aby podziękować wam w imieniu Kościoła za wszystko, czego Bracia w Chrystusie dokonali w ciągu dwóch stuleci w dziele wychowania młodzieży.
2. Historia łaski, którą celebrujecie podczas tej Kapituły Generalnej, rozpoczęła się w czasie wielkich wstrząsów społecznych w Europie oraz wielkiego napięcia w Irlandii, ojczyźnie Edmunda Rice’a.
W latach młodości waszego Założyciela kontynent był wstrząsany prądami rewolucyjnymi, które doprowadziły do upadku dawnego porządku i narodzin nowego, wyłaniającego się z wielkim trudem z krwawych wojen, jakie naznaczyły Europę u progu XIX wieku.
W samej Irlandii były to lata ubóstwa i prześladowań religijnych, a wielkie tradycje irlandzkiego życia katolickiego zostały faktycznie wystawione na poważne zagrożenie. Jednak rozkwitły one w sposób nowy i niezwykły, gdy Bóg wzbudził w osobach takich jak Edmund Rice pragnienie wychowania młodych, skazanych na ubóstwo materialne, intelektualne, moralne i duchowe, które umniejszyłoby nie tylko ich samych, lecz także całe społeczeństwo. Odpowiadając na wezwanie Boga, wasz Założyciel nie tylko posłuchał głębokich natchnień Ducha Świętego, który uczy nas wszystkiego (por. J 14, 26), lecz także podtrzymał drogę Kościoła katolickiego, który zawsze stawiał wychowanie w centrum swojej misji głoszenia Ewangelii. Ponadto Edmund pozostał wierny dawnej tradycji wielkich szkół monastycznych Irlandii, które stworzyły głęboką więź między świętością a nauką, człowieczeństwem a wychowaniem — ku chwale Europy i całego świata chrześcijańskiego.
Jednocześnie kryzys, z którym zmagał się Edmund, nie był jedynie społeczny ani narodowy. Był to poważny kryzys osobisty, z którego w jego życiu wytrysnęła łaska, pozwalająca na narodziny jego Zgromadzenia. Gdy w 1789 roku zmarła jego młoda żona, początkowo myślał o poświęceniu się życiu kontemplacyjnemu, lecz nie to było jego przeznaczeniem. Jego życie było życiem czynnym, zakorzenionym w kontemplacji, do której — jak rozpoznał — wzywał go Bóg. Otrzymał powołanie do podjęcia „nowej wyobraźni miłosierdzia” (Novo millennio ineunte, 50), która w epoce rewolucyjnej była prawdziwą rewolucją — rewolucją rodzącą się nie z przemocy, lecz z cichego i cierpliwego słuchania Boga.
3. Kontemplacja Chrystusa Nauczyciela upodabniała Edmunda coraz bardziej do obrazu Chrystusa, który w Ewangeliach jest „zarazem majestatyczny i bliski, budzący podziw i niosący pokrzepienie” (Catechesi tradendae, 8). Chrystus, za którym podążał, znał „to, co kryje się w każdym człowieku” (J 2, 25), był współczujący, nie bojąc się mówić prawdy, autorytatywny, lecz nie autorytarny, zakorzeniony w tradycji, a zarazem twórczy w odpowiadaniu na potrzeby swoich czasów.
Także wy, drodzy Bracia, jesteście powołani przez Chrystusa i waszego Założyciela, aby osiągać te same szczyty na początku trzeciego tysiąclecia. Podobnie jak Edmund odkrywajcie „oblicze cierpienia” (por. Novo millennio ineunte, 26-27) — oblicze samego Chrystusa ukrzyżowanego. Teraz bardziej niż kiedykolwiek powinniście utkwić wzrok właśnie w Nim: w Cierpiącym Słudze, na którego spadła kara przynosząca nam pokój (por. Iz 53, 2-9). Temu, który został przebity za nasze grzechy, powinniście nieść swoje rany i cierpienia; Temu, który został zdruzgotany za nasze winy, powinniście powierzać swoje niepowodzenia.
Któż, jeśli nie Pan wszelkiego miłosierdzia, uleczy nasze rany?
Któż, jeśli nie On, przemieni nasz ból w radość?
Któż, jeśli nie On, przemieni nasze grzechy w nowe życie?
Mówię to do was, drodzy Bracia, w przeddzień Wielkiego Tygodnia, gdy cały Kościół celebruje misterium Krzyża Pana — klucz do wszystkich tajemnic życia i śmierci.
To Kalwaria uczy prawdy o waszej historii: wasze Zgromadzenie narodziło się z kryzysu i także z kryzysu naszych czasów rodzi się wasza przyszłość — przyszłość Boga. Dlatego wraz z Apostołem mówię wam: „Radujcie się zawsze w Panu” (Flp 4, 4), ponieważ w świetle Paschy rozumiemy, co św. Paweł miał na myśli, gdy mówił: „Gdy jestem słaby, wtedy jestem mocny” (2 Kor 12, 10). Z pomocą Boga nie ma rany, która nie mogłaby stać się źródłem nowego życia. To jest racja naszej nadziei — to jest źródło naszej radości!
4. Powstałe w Waterford w 1802 roku wasze Zgromadzenie rozprzestrzeniło się w całej Irlandii, w diasporze irlandzkiej i gdzie indziej. Liczba jego członków w niektórych miejscach maleje, lecz w innych rośnie. Poza samymi strukturami Zgromadzenia Ruch Edmunda Rice’a budzi nowe energie wśród świeckich — mężczyzn i kobiet — którzy współdzielą waszego ducha i wasze dzieło. Płomień wiary zapalony przez waszego Założyciela płonie mocno i jasno, a waszym zadaniem jest sprawić, by ten „ogień na ziemi” (Łk 12, 49) był dziś równie twórczy jak w przeszłości. W czasie, gdy wiele kultur przeżywa kryzys w przekazywaniu młodym wartości moralnych i religijnych, powierzona wam misja wychowawcza jest ważniejsza niż kiedykolwiek. Jest ona jednak także większym wyzwaniem, ponieważ — jak zauważył papież Paweł VI — ludzie chętniej słuchają „świadków niż nauczycieli, a jeśli słuchają nauczycieli, to dlatego, że są świadkami” (Evangelii nuntiandi, 41). Zawsze byliście znakomitymi nauczycielami, a teraz powinniście być jeszcze bardziej znani z waszego radosnego i odważnego świadectwa o Chrystusie wobec młodych, gdy cały Kościół podejmuje na nowo „wielką przygodę ewangelizacji” (Novo millennio ineunte, 58).
Gdy w dniach tej Kapituły Generalnej słuchacie Boga, dziękując za przeszłość, starając się zrozumieć teraźniejszość i planując przyszłość, proszę Pana, aby wylał na was swojego Ducha w sposób nowy i skuteczny. Powierzając Zgromadzenie Braci w Chrystusie miłującej trosce Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz wstawiennictwu waszego Błogosławionego Założyciela, z serca udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego jako zadatku nieskończonego miłosierdzia w Jezusie Chrystusie, który żyje na zawsze w naszych sercach.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
