Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ INSTYTUTU CÓREK
ŚW. KAMILA
Rzym, 15 czerwca 2002 r.
Najdroższe Siostry!
1. Z radością kieruję do każdej z was moje serdeczne powitanie — do was, zakonnic Instytutu Córek św. Kamila, które przybyłyście do Rzymu na Kapitułę Generalną. Dziękuję za to spotkanie, którym zechciałyście wyrazić oddanie i miłość wobec Wikariusza Chrystusa, potwierdzając waszą wierność jego Magisterium jako Pasterza powszechnego Kościoła. Pozdrawiam waszą nową Przełożoną Generalną, siostrę Laurę Biondo i dziękuję jej za uprzejme słowa skierowane do mnie w imieniu obecnych oraz całego waszego Zgromadzenia. Dla niej i dla Rady Generalnej wypraszam u Pana obfite dary światła i łaski, aby mogły wypełniać nowe zadanie zgodnie z wolą Bożą.
2. Zachowuję wciąż żywe wspomnienie beatyfikacji waszych Założycieli, Józefiny Vannini i Alojzego Tezzy, których miałem radość wynieść do chwały ołtarzy odpowiednio w roku 1994 i 2001. Były to szczególne okazje łaski, które nadal stanowią nieustanne wezwanie do wzrastania w gorliwości duchowej i zapale apostolskim.
Ubogacone i umocnione tymi darami postanowiłyście ukierunkować prace Kapituły Generalnej ku pogłębieniu duchowego dziedzictwa otrzymanego od nowych Błogosławionych, aby z większą świadomością i entuzjazmem podążać drogą świętości. Jest to wybór, który pozwala wam potwierdzić podjętą drogę i dostosować wasz charyzmat do zmienionych warunków czasu, aby stawać się coraz bardziej wiarygodnymi świadkami miłosiernej miłości dobrego Samarytanina.
Znany mi jest wasz ofiarny wysiłek podejmowany w służbie ubogim i chorym, jak również impuls, jaki wasza Rodzina zakonna, obecna już na czterech kontynentach, nadała ostatnio działalności misyjnej w Ameryce Południowej, na Wschodzie i w Europie Wschodniej. Zachęcam was, abyście nadal podążały tą drogą, ożywiane i wspierane przykładem błogosławionego Alojzego Tezzy, autentycznego pielgrzyma misji.
3. Troszczcie się o to, aby we wszystkich waszych kontaktach z bliźnimi uobecniać Chrystusa miłosiernego, poczynając od relacji wewnątrz Zgromadzenia. Niech panuje między wami duch siostrzanej miłości, tak aby każda zakonnica czuła się rozumiana i doceniona w swoich zdolnościach, a żadna nie musiała skarżyć się na niesprawiedliwość czy ucisk.
Jesteście powołane, by być konkretnymi znakami czułości Chrystusa, zwłaszcza tam, gdzie cierpienie przygniata człowieka na ciele i duchu. W tym zadaniu sprzyja wam wasz stan kobiet konsekrowanych, które, patrząc na Niepokalaną Dziewicę, posiadają szczególną wrażliwość na to, co istotnie ludzkie, także w sytuacjach bólu i wykluczenia (por. Mulieris dignitatem, 30). Oto szczególny wkład, jaki możecie wnieść w wielkie dzieło nowej ewangelizacji, obejmujące cały Lud Boży.
Idąc za przykładem św. Kamila i błogosławionych Założycieli, nie wahajcie się głosić — słowem, lecz przede wszystkim czynem — radości ofiarowania waszego życia dla potrzebujących braci. W tej wyjątkowej misji nie lękajcie się z zapałem dążyć ku szczytom heroicznej miłości.
„Jako prawdziwe Córki św. Kamila powinnyście przodować w miłości i być gotowe zawsze do każdego poświęcenia ze względu na miłość”. Tak pisał błogosławiony Alojzy Tezza do pierwszych uczennic, dając tym samym wszystkim swoim córkom cenne kryterium wiernego przeżywania własnego powołania.
4. Ponadto, obok pomocy pełnej człowieczeństwa okazywanej choremu — żywej ikonie Chrystusa — w waszej codziennej pracy jesteście wezwane do niesienia wszystkim zbawczego orędzia Ewangelii.
Poprzez prowadzone przez was instytucje społeczno-sanitarne i szkoły bądźcie twórczyniami prawdziwych ognisk człowieczeństwa i miłości, zdolnych wzbudzać w tych, którzy mają kontakt z chorymi, pragnienie przemiany zabiegów leczniczych w troskę, a zawodu w powołanie. Aby osiągnąć ten cel, potrzebna jest harmonijna synteza rozumu i serca, kompetencji technicznej i zdolności przyjęcia chorego. Równocześnie konieczne jest wspieranie „kultury życia”, opierając każde świadectwo na przekonaniu, że osoba posiada wartość jedyną, a życie ludzkie jest święte. Dlatego należy je zawsze chronić i bronić — od poczęcia aż do naturalnego kresu.
5. Najdroższe Siostry, pozostańcie wierne waszemu wspaniałemu powołaniu i starajcie się przeżywać je z oddaniem i radością. Jak przypomina świadectwo waszych Założycieli, stanowi ono dla was drogę do doskonałej miłości i do pełnego upodobnienia się do Chrystusa, którego wybrałyście, by Mu służyć w chorych i cierpiących.
Z takimi uczuciami, powierzając was niebieskiemu wstawiennictwu Matki Pana, Pocieszycielki strapionych, św. Kamila de Lellis oraz błogosławionych Alojzego Tezzy i Józefiny Vannini, z serca udzielam każdej z was Błogosławieństwa Apostolskiego, które chętnie rozszerzam na wszystkie wasze siostry rozsiane po świecie.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
