Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ SIÓSTR UBOGICH ŚWIĘTEJ KATARZYNY ZE SIENY
Rzym, 11 kwietnia 2003 r.
Najdroższe Siostry Ubogich!
1. Z radością was przyjmuję z okazji Kapituły Generalnej waszego Instytutu. Wszystkie i każdą z osobna serdecznie witam, ze szczególną myślą o Przełożonej Generalnej i jej Radzie. Rozszerzam moje pozdrowienie na całą waszą Rodzinę zakonną, zaangażowaną w szerzenie Ewangelii miłości, zwłaszcza wśród ubogich.
Każde zgromadzenie kapitulne stanowi dla zakonów i zgromadzeń ważny moment refleksji i odnowy w działaniu duchowym i misyjnym, ponieważ w pewnym sensie jest ideowym powrotem do własnych początków, aby jeszcze odważniej zmierzać ku dalszym celom apostolskim.
To właśnie wy, drogie Siostry, pragniecie uczynić podczas obecnej Kapituły Generalnej, będąc posłuszne natchnieniom Ducha i uważne na „znaki” czasu. Bogate dziedzictwo charyzmatyczne, które pozostawiła wam błogosławiona Sabina Petrilli, stanowi opatrznościowy „talent”, który należy pomnażać w Kościele i dla świata.
2. Wasza Założycielka, którą Pan pozwolił mi beatyfikować piętnaście lat temu, poświęciła się Bogu i najbardziej potrzebującym braciom, inspirując się czterema wielkimi miłościami świętej Katarzyny: Eucharystią, Ukrzyżowanym, Kościołem i Ubogimi. Zawsze gotowa pochylać się nad potrzebami braci, nie zawahała się sto lat temu udać na kontynent latynoamerykański. Idąc jej śladem, duchowe córki rozszerzyły następnie obecność Zgromadzenia także na Azję.
Temat Kapituły Generalnej: „Dar, który trzeba przekazywać – charyzmatyczne oblicze Siostry ubogich”, podkreśla pilną potrzebę kontynuowania tej działalności duchowej i misyjnej, nigdy nie tracąc z oczu intuicji charyzmatycznej błogosławionej Sabiny Petrilli. Bycie Siostrami ubogich – zauważała ona – oznacza zobowiązanie, aby nigdy nie opuszczać „tych ubogich, których Bóg dał nam jako braci” (Dyrektorium, s. 15), ponieważ „powinni być nam drodzy i im szczególnie winnyśmy poświęcić nasze upodobanie, naszą życzliwość, nasze serce, wszystkie nasze zdolności, nasze działanie” (tamże, s. 1006). Ta miłość – dodawała błogosławiona Sabina – „będzie naszą chwałą i źródłem, z którego zawsze będą wypływać dla Instytutu błogosławieństwa nieba, ponieważ kto ma miłosierdzie nad ubogim, daje na procent Panu” (tamże, s. 1007).
3. Rozpoznawać w twarzy każdego potrzebującego oblicze Chrystusa: oto nauka, którą Założycielka powtarza wam dziś, przypominając – jak często czyniła to wobec pierwszych sióstr – że „wszystko jest małe dla Jezusa” i że „ludzkie serce wszystkiemu się oprze oprócz dobroci”. Siostra ubogich wie, że powinna wychowywać serce do miłości, ucząc się „poświęcać i być poświęcaną bez skargi”, dążąc do heroizmu miłości, gotowej i otwartej wobec każdej osoby, jakąkolwiek biedę ona przedstawia.
Łącząc „kontemplację z działaniem”, trwajcie, najdroższe, w waszej posłudze kościelnej, która rozkwita z modlitwy jak „kwiat z korzenia”.
W naszej epoce szczególnie konieczne jest ponowne potwierdzenie prymatu słuchania Boga i kontemplacji, o co zatroszczyłyście się w trakcie prac kapitulnych. Jeśli Jezus żyje w was, właśnie zażyłość z Nim sprawi, że nie powstanie rozdarcie między doświadczeniem duchowym a dziełami, które zawsze trzeba dostosowywać do zmieniających się wymagań czasu.
Oprócz wychodzenia naprzeciw materialnym potrzebom ludzi, nie traćcie z oczu wyraźnego głoszenia Ewangelii, pamiętając o słowach Założycielki: „Nie powinien niczego dawać bliźniemu ten, kto nie może dać mu Boga i nie jest miłością dawać mu czegokolwiek zamiast Stwórcy”.
Drogie Siostry, przed wami rozciąga się szerokie pole działania: starajcie się przygotować do niego przez odpowiednią i stałą formację. Niech towarzyszy wam i wspiera was Najświętsza Dziewica, niech chronią was święta Katarzyna i błogosławiona Sabina Petrilli. Zapewniam was o mojej modlitwie i z miłością błogosławię was i całą waszą Rodzinę zakonną.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
