Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO CZŁONKÓW INSTYTUTU ŚWIECKIEGO „MISJONARZE KAPŁANI KRÓLEWSKOŚCI CHRYSTUSA” Z OKAZJI 50. ROCZNICY POWSTANIA
Rzym, 08 lipca 2003 r.
Najdrożsi Misjonarze Królewskości Chrystusa!
1. Z radością przyjmuję was na tej szczególnej audiencji z okazji pięćdziesięciolecia powstania waszego Instytutu Świeckiego. Kieruję serdeczne pozdrowienie do waszego Przewodniczącego i dziękuję mu za uprzejme słowa, którymi wyraził wspólne uczucia. Moje pozdrowienie obejmuje obecnych tutaj oraz wszystkich waszych współbraci rozsianych w różnych krajach Europy, Afryki i Ameryki Łacińskiej, z serdeczną myślą o chorych, starszych oraz – w sposób szczególny – o młodych, którzy w coraz większej liczbie odczuwają pociąg do misyjnego charyzmatu waszej Rodziny duchowej.
Wasze powstanie dokonało się 4 października 1953 roku w kościele św. Damiana w Asyżu. Jest to szczęśliwa okazja, aby dziękować Panu za liczne owoce dobra, które do dziś dojrzały oraz aby na nowo wyruszyć z odnowionym zapałem misyjnym, głosząc Ewangelię mężczyznom i kobietom trzeciego tysiąclecia.
2. Zgodnie z pierwotną intuicją Założyciela, ojca Augustyna Gemelli, wasz Instytut Świecki ma charakter braterskiej wspólnoty kapłańskiej, w której każdy, wierny zamysłowi Bożemu, realizuje własną konsekrację w służbie Kościołowi, który jest zalążkiem i początkiem Królestwa Chrystusa na ziemi (por.Lumen gentium, 5). Inspirując się świętym Franciszkiem z Asyżu, przeżywacie „posługę kapłańską według wzoru życia, jaki Chrystus wskazał swoim pierwszym uczniom, zapraszając ich, aby zostawili wszystko dla Niego i dla Ewangelii” (Konstytucje, 3; por.Perfectae caritatis, 3).
Idźcie dalej tą wymagającą, ale wyzwalającą drogą ascetyczną i apostolską, dziękując każdego dnia Panu za posługę kapłańską, która jest darem i tajemnicą Bożej miłości.
3. Zachowujcie żywy charyzmat Założyciela, dostosowując go do zmieniających się uwarunkowań społecznych i kulturowych naszej epoki. Wasza posługa w Kościele będzie owocna, jeśli pozostaniecie w stałej łączności z Chrystusem na modlitwie i jeśli będziecie coraz bardziej pogłębiać komunię z biskupem oraz z prezbiterium diecezji, do których należycie.
Bądźcie misjonarzami pełnymi gorliwości i wielkodusznego oddania braciom. Pragnienie ewangelizacji niech pobudza was do apostolatu, który nie zna granic. Jak napisałem w adhortacji apostolskiej Pastores dabo vobis, dar duchowy otrzymany przez prezbiterów w święceniach „nie przygotowuje ich do misji ograniczonej i zawężonej, lecz do misji najszerszej i powszechnej, aż po «najdalsze krańce ziemi» (por. Dz 1,8). Dlatego życie duchowe kapłanów powinno być głęboko naznaczone pragnieniem i dynamizmem misyjnym” (por. n. 32).
4. Najdrożsi! Dziękując wam za tę wizytę, która odbywa się w radosnym klimacie jubileuszowych obchodów waszego Instytutu, zachęcam was przede wszystkim do dążenia do świętości jako pierwszego celu waszego życia, abyście sami stawali się świadkami i nauczycielami ewangelicznej doskonałości. Duchowość właściwa misjonarzom Królewskości Chrystusa, mająca charakter świecki i kapłanski, stanowi cenne dziedzictwo, które należy wykorzystać dla dobra Kościoła.
Powierzam waszą kapłańską wspólnotę Dziewicy Niepokalanej. Niech Ona, Królowa i szczególna Patronka waszego Instytutu, pomaga wam wypełniać powierzoną wam misję dla waszego uświęcenia i dla zbawienia dusz.
Zapewniając o stałej pamięci w modlitwie, z miłością błogosławię was, waszych współbraci rozsianych po świecie oraz wszystkich, których spotykacie w codziennej pracy duszpasterskiej.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
