Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA (REDEMPTORYSTÓW)
Rzym, 03 października 2003 r.
1. Kapituła Generalna, którą wasz Instytut obecnie przeżywa, daje mi dobrą sposobność skierowania do Ojca, do Delegatów oraz do wszystkich Współbraci serdecznego pozdrowienia. Chętnie łączę moje gorące gratulacje, drogi Ojcze, z racji ponownego wyboru na Przełożonego Generalnego i składam życzenia owocnej pracy zarówno Ojcu, jak i nowej Radzie Generalnej. W tych dniach intensywnej modlitwy i wspólnej refleksji pragniecie zebrać siły, aby nadać nowy impuls głoszeniu „copiosa redemptio” ubogim, które stanowi centralny rdzeń charyzmatu Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela. Myślą przewodnią Kapituły Generalnej jest bowiem refleksja nad słowami „oddawać życie dla obfitego odkupienia (copiosa redemptio)”. Niech Duch Święty udzieli każdemu tej mądrości serca i tego prorockiego zapału, które są niezbędne, aby zapewnić waszej rodzinie zakonnej silniejszy dynamizm misyjny.
Przy tej ważnej okazji pragnę ponadto kontynuować wraz z waszym Zgromadzeniem dialog, który w minionych latach przeżywał chwile szczególnej intensywności. W Liście apostolskim Spiritus Domini, ogłoszonym z okazji dwusetnej rocznicy śmierci św. Alfonsa (1987), miałem sposobność ponownie potwierdzić aktualność moralnego i duszpasterskiego przesłania Patrona spowiedników i moralistów, „mistrza mądrości w swoim czasie”, który „który swym życiem i nauczaniem stale oświeca drogę ludu Bożego, odbijając w sobie niejako światło Chrystusa, światło narodów.” (por. AAS 79 [1987], 1365).
Dziesięć lat później, z okazji trzechsetnej rocznicy jego urodzin, napisałem: „Trzeba z mocą głosić, że Chrystus ukazuje pełny sens życia człowieka, opiera wartości na niewzruszonym fundamencie i wnosi nową nadzieję w naszą historię. To przepowiadanie trzeba umieścić w kontekście konkretnych wyzwań, które ludzkość musi dzisiaj podejmować i od których zależy cała jej przyszłość. Tylko w ten sposób będzie się mogła urzeczywistnić tak pożądana przez wszystkich cywilizacja miłości.” (AAS 89 [1997], 142).
2. Kapituła Generalna prowadzi was teraz do zbadania sytuacji waszego Instytutu, który — podobnie jak inne — przeżywa w niektórych częściach świata fazę budzącego nadzieję odrodzenia, podczas gdy gdzie indziej odnotowuje oznaki kryzysu i znużenia. Jeśli na przykład w pewnych krajach powołania rozkwitają, w innych są tak niepokojąco nieliczne, że stawiają pod znakiem zapytania samą przyszłość waszej obecności w tych regionach. Gdyby pokusa upodobnienia się do stylów życia dominujących dziś kulturowo przeniknęła do waszych wspólnot, groziłoby to osłabieniem ich ducha zakonnego i zapału ewangelizacyjnego. Podobnie pełne rezygnacji zamknięcie się w formach duszpasterskich, które nie dają już odpowiedzi adekwatnych do potrzeby odkupienia ludzi naszych czasów, mogłoby zahamować oczekiwane odrodzenie misyjne całej waszej rodziny zakonnej.
Jakże potrzebne jest zatem rozeznanie, które — prorocko odczytując znaki czasu — zamierzacie podjąć w świetle Słowa Bożego! Jestem pewien, że Kapituła Generalna nada bardziej zdecydowany impuls dziełu odnowy, które podjęliście, wskazując priorytety i odważne wybory apostolskie, a następnie angażując każdego Współbrata w wynikające z nich zobowiązania wielkodusznego zaangażowania. Bez wkładu wszystkich trudno urzeczywistnić tak upragnione odrodzenie duchowe.
Najdrożsi Redemptoryści! Pozwólcie się prowadzić Duchowi Pana ukrzyżowanego i zmartwychwstałego. Powtarzam wam tutaj to, co napisałem do całego Ludu Bożego w Liście apostolskim Novo millennio ineunte: „Idźmy naprzód z nadzieją! Nowe tysiąclecie otwiera się przed Kościołem niczym rozległy ocean, na który mamy wypłynąć licząc na pomoc Chrystusa. Syn Boży, który z miłości do człowieka przyszedł na świat dwa tysiące lat temu, także dzisiaj prowadzi swoje dzieło: musimy mieć przenikliwy wzrok, aby je dostrzec, a nade wszystko wielkie serce, abyśmy sami stawali się jego narzędziami.” (n. 58).
3. Idźcie naprzód z nadzieją! Jak wasz Założyciel starajcie się mieć wzrok utkwiony w Odkupicielu i pozwólcie się prowadzić Maryi, Jego i naszej Matce. Tylko w ten sposób będziecie mogli być „współpracownikami, towarzyszami i sługami Jezusa Chrystusa w wielkim dziele Odkupienia” (Konstytucje i Statuty Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, Rzym 2001, n. 2).
Jesteście powołani do udziału „w misji Kościoła”, łącząc życie szczególnego poświęcenia Bogu z działalnością misyjną, na wzór naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa, który głosił ubogim słowo Boże, jak sam o sobie powiedział: „Evangelizare pauperibus misit me” (tamże, n. 1). Aby dobrze wypełnić tę szczególną posługę misyjną, trzeba przede wszystkim pielęgnować intensywną modlitwę osobistą i wspólnotową.
Osoby, które was spotykają, powinny odczuwać, że jesteście „ludźmi Bożymi” i w kontakcie z wami doświadczać miłości miłosiernego Ojca niebieskiego, który nie zawahał się dać swego Jednorodzonego Syna (por. 1 J 4,9-10) dla zbawienia ludzkości. Powinny dostrzegać w was wewnętrzną postawę Jezusa Dobrego Pasterza, zawsze poszukującego zagubionej owcy i gotowego radować się, gdy ją odnajdzie (por. Łk 15,3-7).
4. Konstytucje waszego Instytutu zachęcają was do rozpoznawania pilnych potrzeb duszpasterskich chwili obecnej, pamiętając, że wasza posługa charakteryzuje się bardziej niż określonymi formami działalności służbą miłości okazywaną ludziom i grupom najbardziej opuszczonym i ubogim pod względem duchowym i społecznym.
Pełnijcie ten apostolat z „twórczą wiernością”, zachowując ducha początków i ponownie proponując przedsiębiorczość, pomysłowość i świętość waszego Założyciela jako odpowiedź na znaki czasu ujawniające się w dzisiejszym świecie (por. adhort. apost. Vita consecrata, 37).
Także w naszych czasach, z wielu przyczyn, liczne osoby są dalekie od Chrystusa i Kościoła, a niemało spośród nich oczekuje na pierwsze głoszenie Ewangelii. Pobudzani przykładem św. Alfonsa oraz innych Świętych i Błogosławionych waszego Instytutu, nie wahajcie się wychodzić im naprzeciw, aby przedstawiać im Ewangelię językiem dostosowanym do różnych sytuacji osobistych i środowiskowych.
5. W szkole Założyciela stawajcie się mistrzami życia ewangelicznego i posługując się stylem ludowym, który cechuje wasze metody duszpasterskie, przypominajcie wszystkim ochrzczonym o ich powołaniu do świętości — „wysokiej miary zwyczajnego życia chrześcijańskiego” (List apost.Novo millennio ineunte, 31).
Święty Alfons Maria de’ Liguori starał się rozwijać w Ludzie chrześcijańskim tę świadomość. „Wielkim błędem — pisał — jest to, co mówią niektórzy: Bóg nie chce, aby wszyscy byli święci. Nie, mówi św. Paweł: Haec est… voluntas Dei sanctificatio vestra (1 Tes 4,3). Bóg chce, aby wszyscy byli święci i każdy w swoim stanie” (Pratica di amar Gesù Cristo, w: Opere ascetiche, t. 1, Rzym 1933, 79).
Niech dążenie do świętości stanowi podstawę wszelkiego planowania duszpasterskiego, a wasze wspólnoty niech ukazują się jako „oazy” miłosierdzia i gościnności, szkoły intensywnej modlitwy, która jednak nie odrywa od zaangażowania w historię (por. List apost. Novo millennio ineunte, 33).
Drogi świętości są osobiste i wymagają prawdziwej pedagogii świętości, zdolnej dostosować się do rytmu każdego człowieka (por. tamże, 31). Złożony kształt społeczeństwa, w którym żyjemy, jeszcze bardziej uwydatnia znaczenie tej posługi apostolskiej, poczynając od młodych, często konfrontowanych z propozycjami życia sprzecznymi ze sobą. Dzielcie się waszym charyzmatem ze świeckimi, aby także oni byli gotowi „oddawać życie dla obfitego odkupienia”. Wówczas wasze działanie apostolskie stanie się „służbą kulturze, polityce, ekonomii i rodzinie” (tamże, 51).
6. Jeśli z radością i spójnością życia będziecie głosić „copiosa redemptio”, wzbudzicie lub umocnicie ewangeliczną nadzieję w sercu wielu osób, zwłaszcza tych, którzy najbardziej jej potrzebują, ponieważ naznaczeni są grzechem i jego zgubnymi skutkami. Z serca życzę, aby z obrad kapituły wypłynęły wskazania pomocne dla skutecznego programu apostolskiego, odpowiadającego oczekiwaniom i wyzwaniom naszych czasów.
Niech wspierają was w tej misji Maryja, Matka Nieustającej Pomocy, wasz święty Założyciel oraz wszyscy Święci i Błogosławieni waszej rodziny duchowej.
Zapewniając o stałej pamięci przy ołtarzu, z serca udzielam Czcigodnemu Ojcu, Ojcom Kapitulnym i całemu Zgromadzeniu Najświętszego Odkupiciela szczególne Błogosławieństwo.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
