Home DokumentyDokumenty Kościoła o życiu konsekrowanymJan Paweł IISynod Biskupów o życiu konsekrowanym (1994 r.)Wypowiedzi Ojców Synodalnych Abp Franc Perko, Musimy leczyć chory naród

Abp Franc Perko, Musimy leczyć chory naród

Redakcja

Abp Franc Perko

Metropolita Belgradu (Jugosławia)

Musimy leczyć chory naród. Wypowiedź w trakcie Synodu

11 października 1994 r. – Rzym, XIII Kongregacja Synodu

 

Po upadku zjednoczonej Jugosławii powstało 5 niezależnych państw, a wśród nich dzisiejsza Jugosławia, złożona z Serbii i Czarnogóry. Katolicy w obecnej Jugosławii stanowią 5-procentową mniejszość i należą do różnych narodowości: są wśród nich Węgrzy, Chorwaci, Albańczycy i inni. Ośrodki prowincjalne wspólnot zakonnych znajdują się w większości poza obecną Jugosławią, w Chorwacji lub Słowenii. Jedynie 2 wspólnoty zakonne żeńskie i 1 męska mają swoje prowincje w Jugosławii. Większość sióstr zakonnych powróciła do macierzystych ośrodków. Często były atakowane, ustanowiły więc następującą regułę: siostra, która nie może zostać, ponieważ się boi, może odejść. W archidiecezji belgradzkiej 7 lat temu było 250 sióstr, dziś jedynie 40. Zakonnicy pracujący w duszpasterstwie pozostali, mają jednak trudności z prawem pobytu, gdyż nie posiadają obywatelstwa jugosłowiańskiego.

Nowe powołania wśród Węgrów i Chorwatów są nieliczne, natomiast wśród Albańczyków jest ich stosunkowo dużo, ponieważ rodziny albańskie są wielodzietne.

Trudno powiedzieć, jaka będzie przyszłość, zanim nie nastanie pokój i nie upłynie kilka lat. Największym obowiązkiem Kościoła katolickiego, a tym samym wspólnot zakonnych będzie leczenie narodu chorego na nienawiść i nacjonalizm oraz zacieśnianie więzi z prawosławnymi.

Co do Instrumentum laboris, to muszę powiedzieć, że jest to dobry dokument, w którym zdołano wyrazić różne wymiary i problemy życia konsekrowanego. Przedstawię jedynie kilka uwag marginesowych:

W życiu monastycznym, szczególnie na Wschodzie, przywiązywano zawsze dużą wagę do postu, nie tylko jako realizacji ubóstwa, ale również jako pokuty oraz wyrazu dążenia do dóbr Królestwa Niebieskiego. W Instrumentum laboris nie znalazłem słowa «post».

Kiedy mówi się o radach ewangelicznych, być może dobrze byłoby wspomnieć najpierw o błogosławieństwach ewangelicznych, które są również pewną formą rad ewangelicznych.

Wydaje mi się dziwne, że życie konsekrowane nie posiada precyzyjnego określenia sakramentalnego, takiego jakie ma hierarchia i świeccy żyjący w małżeństwie. Sakramentalnym fundamentem życia konsekrowanego jest chrzest i bierzmowanie. Jednakże są to sakramenty przyjmowane przez wszystkich chrześcijan. Być może najwyższe władze Kościoła mogłyby określić w sposób bardziej dokładny sakramentalny fundament życia konsekrowanego.

Możliwe, że znajdujemy się u początków chrześcijaństwa, a walka o nowy świat dopiero się rozpoczęła, i że również cywilizacja miłości dopiero się rozpoczyna. Pewne jest jednak, że także w naszych trudnych czasach największą moc stanowi moc łaski Boga Odkupiciela. Wszyscy wiemy, że istnieje swoista interactio pomiędzy wiarą ludu chrześcijańskiego a życiem konsekrowanym. Istnieje jednak również superactio łaski Bożej, działania Ducha Świętego. Nasza nadzieja na przyszłość opiera się na tej właśnie pełnej mocy łasce Bożej.

L’Osservatore Romano, wydanie polskie, 1995, nr 1 (169) s. 35

SERWIS INFORMACYJNY KONFERENCJI WYŻSZYCH PRZEŁOŻONYCH ZAKONÓW MĘSKICH W POLSCE

Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie. Zgoda