Leon XIV
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK XII KAPITUŁY GENERALNEJ CÓREK ŚWIĘTEGO PAWŁA
Rzym, Sala Konsystorza, 02 października 2025 r.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój wam!
Dzień dobry i witam was serdecznie!
Gratulacje – nowa Matka Generalna została wybrana może wczoraj? Kiedy dokładnie?
Drogie Siostry,
Cieszę się, że mogę dzielić z wami tę chwilę w czasie Kapituły Generalnej, którą celebrujecie w sto dziesiątą rocznicę założenia waszego Instytutu. Pozdrawiam nową Przełożoną Generalną, a także z wdzięcznością tę, która zakończyła swoją posługę. Witam serdecznie każdą z was.
Przybyłyście ze wszystkich pięciu kontynentów – i to ukazuje powszechność Kościoła. Wasza misja, obecna w wielu krajach świata, oraz świadectwo, jakie dajecie w tak różnych kontekstach, potwierdzają również to, czego dokonał Duch Święty, począwszy od proroczych intuicji założyciela – błogosławionego Jakuba Alberione – realizowanych z odwagą przez współzałożycielkę, czcigodną Teklę Merlo.
Głosić i rozpowszechniać Słowo, oddając życie dla sprawy Ewangelii, idąc za Jezusem Nauczycielem, i szukając dróg, narzędzi i języków, aby wszyscy mogli poznać i pójść za Panem – to jest serce waszego apostolatu. Wobec wyzwań naszych czasów potrzebuje on jednak odnowienia i umocnienia, aby ewangeliczna pasja, która was ożywia, mogła znaleźć najlepszy wyraz.
Nie przypadkiem temat, jaki wybrałyście dla Kapituły, brzmi: „Pobudzone przez Ducha, wsłuchane w dzisiejsze człowieczeństwo, głosimy Ewangelię nadziei.” Bo choć głoszenie Ewangelii pozostaje centrum misji, równie prawdziwe jest to, że nie chodzi o przekazywanie ogólnych informacji czy abstrakcyjnych prawd, ale o wejście w konkretną historię, o przyjęcie pytań i niepokojów, jakie rodzi realne życie, o mówienie językami kobiet i mężczyzn naszych czasów.
Chciałbym więc polecić wam, byście z nowym entuzjazmem przeżywały dwie ważne postawy: spoglądanie w górę i zanurzanie się w głębi.
Spoglądajcie w górę, abyście mogły być poruszane przez Ducha Świętego. Wasze powołanie i misja pochodzą od Pana – nie zapominajmy o tym. Dlatego osobiste zaangażowanie, charyzmaty, które wnosimy we wspólnotę, gorliwość apostolska i narzędzia, których używamy, nie mogą nas nigdy prowadzić do złudzenia samowystarczalności czy do pychy.
To Duch Święty jest głównym sprawcą misji – to On kieruje nas naprzód, pomnaża nasze talenty, pokrzepia nas w trudach, rozpala nasze serca, gdy stygnie radość Ewangelii, oświeca nasze kroki i daje twórcze natchnienia, abyśmy umieli otwierać nowe drogi dla przekazywania wiary.
Drugą postawą, którą wam polecam, jest zanurzenie się w głębi – w rzeczywistość. Bo spojrzenie w górę nie jest ucieczką, przeciwnie: powinno nam pomóc mieć tę samą pokorę i uniżenie Chrystusa, który „ogołocił samego siebie”, zstąpił w nasze ciało, uniżył się, by wejść w otchłań zranionego człowieczeństwa i przynieść tam miłość Ojca (por. Flp 2,5–11).
Tak więc, poruszone przez Ducha, jesteście i wy wezwane, aby zanurzać się w historię, w samo serce dzisiejszego człowieczeństwa – by zamieszkiwać współczesną kulturę i wcielać się w realne życie ludzi, których spotykacie.
Wasza obecność, głoszenie Słowa, środki, których używacie – szczególnie te związane z działalnością wydawniczą, którą prowadzicie z taką troską i oddaniem – wszystko to ma być gościnnym łonem dla cierpień i nadziei kobiet i mężczyzn, do których jesteście posłane.
Drogie Siostry, to wielka i cenna służba, którą ofiarujecie Kościołowi i światu – pracując w dziedzinie wydawnictw, w przestrzeni cyfrowej, w prowadzeniu księgarń, w projektach radiowo-telewizyjnych i w animacji biblijnej.
Wiem, że wysiłki, jakie podejmujecie, by utrzymać te liczne dzieła, rodzą trudności – zwłaszcza dlatego, że dzisiejsze złożone uwarunkowania wymagają wysokiej jakości formacji zawodowej, która niestety często napotyka na ograniczone siły – osobowe i materialne.
Ale nie dajcie się zniechęcić! Zachęcam was, abyście zastanowiły się, jak utrzymać żywotność charyzmatu, nawet jeśli wymaga to odważnych i wymagających decyzji. Potrzebne jest bowiem roztropne rozeznanie dotyczące dzieł związanych z apostolatem – jak są prowadzone i czy wymagają odnowienia – z wizją zrównoważoną, która potrafi połączyć bogactwo przeszłości z obecnymi darami i możliwościami każdej z was, tworząc płodny sojusz między pokoleniami.
Komunia płynąca z takiej postawy pomoże wam z pewnością przezwyciężyć ryzyko rozdziału między życiem a apostolatem. Jesteście bowiem powołane, by komunikować Słowo – ale trzeba, aby ta komunikacja, przekazywana w pracy pastoralnej, była także stylem życia wspólnotowego. Trzeba czuwać, by nie było rozdźwięku między tym, co głosimy, a tym, jak żyjemy na co dzień.
Tylko w ten sposób pozostaniecie wierne metodzie integralności, jaką wasz Założyciel pragnął dla całej Rodziny Paulińskiej: Droga, Prawda i Życie; Umysł, Wola i Serce. Wtedy ta jednocząca wizja, tak prorocza w świecie rozproszonym i podzielonym, stanie się spójna i wiarygodna.
Najdroższe, przypominam wam zachętę, jaką otrzymałyście od papieża Franciszka kilka lat temu: w tym trudnym czasie kulturowym i eklezjalnym, jaki przeżywamy, nie bójcie się ryzykować i iść naprzód „ze spojrzeniem kontemplacyjnym i pełnym empatii wobec mężczyzn i kobiet naszych czasów, spragnionych Dobrej Nowiny Ewangelii” (Przemówienie do uczestniczek XI Kapituły Generalnej Córek św. Pawła, 4 października 2019).
Patrzcie na żar św. Pawła, na jego niestrudzoną radość z głoszenia Chrystusa, nawet pośród trudności i prześladowań (por. 2 Kor 6,4–10). Dajcie się prowadzić Duchowi i słuchajcie ludzkości. Wszystkim, zwłaszcza najsłabszym, nieście nadzieję, która pochodzi z wysoka. A jak mówił ks. Alberione, pielęgnujcie radość z tego, że możecie „rozszerzać w czasie i przestrzeni dzieło Boże” (Apostolato dell’edizione, 159).
Modlę się za was w święto Aniołów Stróżów, wzywając wstawiennictwa Maryi, Królowej Apostołów i z całego serca wam błogosławię.
Dziękuję!
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
