Leon XIV
PRZYLGNĄĆ DO SERCA BOGA. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW 104. ZGROMADZENIA GENERALNEGO UNII PRZEŁOŻONYCH GENERALNYCH (USG)
Rzym, Aula Synodalna, 26 listopada 2025 r.
Bardzo dziękuje Ojcze Arturo [Sosa, Przewodniczący Unii Przełożonych Generalnych], za twoje słowa.
Drodzy bracia,
cieszę się, że mogę się z wami spotkać z okazji waszego sto czwartego Zgromadzenia Generalnego. Jak wiecie, ja także pełniłem posługę, która jest wam powierzona i znam znaczenie spotykania się razem, aby słuchać i rozeznawać – w świetle Ducha Świętego – tego, czego Pan oczekuje od was oraz od waszych Zakonów i Zgromadzeń dla dobra Kościoła.
Na to zgromadzenie wybraliście temat: „Wiara powiązana: przeżywać modlitwę w erze cyfrowej”. Dotyka on trzech obszarów, które są dziś bardzo ważne dla życia zakonnego: relacji z Bogiem, spotkania z braćmi oraz konfrontacji ze światem cyfrowym.
Rozpocznijmy od rozważenia pierwszego: relacji z Bogiem. W Bulli ogłaszającej trwający Jubileusz papież Franciszek, zachęcając nas, abyśmy byli „pielgrzymami nadziei”, pisał: «Dzieje ludzkości i każdego z nas nie biegną ku martwemu punktowi czy ku ciemnej przepaści, lecz są skierowane ku spotkaniu z Panem chwały […]: w tym duchu przyjmujemy poruszające wezwanie pierwszych chrześcijan, którym kończy się całe Pismo: “Przyjdź, Panie Jezu!” (Ap 22,20)» (Spes non confundit, 19).
Nasza nadzieja opiera się na świadomości, że zmierzamy ku spotkaniu i pełnej komunii z Bogiem, który pierwszy ofiarował nam swoją przyjaźń (por. św. Jan Paweł II, Adhort. ap. Vita consecrata, 27). Dlatego fundamentalna w życiu każdego konsekrowanego jest modlitwa: przestrzeń relacyjna, w której serce otwiera się na Pana, ucząc się z ufnością i wdzięcznością prosić i przyjmować Jego miłość, która leczy, przemienia i rozpala do misji (por. Sobór Watykański II, Dekr. Perfectae caritatis, 6). W ten sposób świadczymy o tym, kim naprawdę jesteśmy: stworzeniami potrzebującymi wszystkiego, powierzonymi opiekuńczym i dobrym rękom Stwórcy.
Ważne jest, dla naszego życia i dla naszego apostolatu, abyśmy tę wiarę pielęgnowali, aby nie osłabła – może z powodu ucieczek czy postaw obronnych, albo zdławiona przez niepokój czy przez zarozumiałość tych, którzy czują się „zarządcami wielu usług” (por. Łk 10,40). Wtedy, olśnieni reflektorami efektywności, otumanieni oparami kompromisu lub sparaliżowani lękiem, ryzykujemy zatrzymanie się, albo też przekształcenie naszej pielgrzymiej drogi w chaotyczny i wyczerpujący bieg, w którym zapominamy o źródle i celu. Jubileusz daje nam cenną okazję, aby powrócić do tego, co najważniejsze, przytulając się do rozpalonego serca Boga, aby Jego światło i Jego żar prowadziły i podtrzymywały nasze osobiste podążanie oraz nasze drogi wspólnotowe!
To prowadzi nas do drugiej wartości, nad którą należy się zatrzymać: spotkania z braćmi. W tym względzie papież Franciszek zaprosił nas, abyśmy «spotykali się w “my”, które jest silniejsze niż suma małych indywidualności» (Encyklika Fratelli tutti, 78), abyśmy «odkrywali i przekazywali “mistykę” życia razem» (Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, 87). W tej dynamice Instytuty, Zakony i Zgromadzenia, które reprezentujecie, są niejako ciałami charyzmatycznymi, w których wszyscy są głęboko połączeni przez to samo człowieczeństwo, tę samą wiarę, przynależność do Chrystusa i powołanie, które nas jednoczy we wspólnocie braterskiej. Tak w Kościele – «podmiocie wspólnotowym i historycznym synodalności i misji» (Dokument końcowy drugiej sesji XVI Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów, 17) – więzi są przemieniane w święte węzły, w kanały łaski, w żywe żyły i tętnice, które zasilają jedno ciało tą samą krwią.
I to prowadzi nas do trzeciego aspektu: konfrontacji ze światem cyfrowym. Technologia informatyczna stanowi bowiem wyzwanie także dla konsekrowanych. Z jednej strony oferuje ogromne możliwości dobra – zarówno dla życia wspólnego, jak i dla apostolatu. Byłoby krótkowzrocznością ignorować nadzwyczajne szanse, jakie daje dla komunii i dla misji, pozwalając nam docierać do osób dalekich, dzielić się wiarą poprzez nowe języki, docierać również do tych, którzy zwykłymi drogami z trudem przychodzą do naszych wspólnot. Jednocześnie jednak te zasoby mogą silnie wpływać – nie zawsze korzystnie – na sposób budowania i podtrzymywania relacji. Łatwo jest, na przykład, ulec pokusie zastąpienia czystą wirtualną łącznością realnych relacji między osobami, w których niezbędne są obecność, długotrwałe i cierpliwe słuchanie oraz głębokie dzielenie się ideami i uczuciami (por. Franciszek, Adhortacja apostolska Christus vivit, 88).
Jako przełożeni macie odpowiedzialność ochrony również na tym polu braterstwa i komunii, czuwając, aby środki techniczne nie naruszały autentyczności relacji, ani nie ograniczały przestrzeni potrzebnych do ich pielęgnowania. W szczególności chcę podkreślić, że tradycyjne narzędzia komunii, takie jak kapituły, rady, wizytacje kanoniczne i okresy formacyjne, nie mogą zostać zredukowane do obszaru „zdalnych połączeń”. Trud spotkania się, by rozmawiać i konfrontować się, jest integralną częścią naszej tożsamości ewangelicznej. W tym krajobrazie światła i cienia czeka nas wyzwanie: zintegrować z równowagą nova et vetera (por. Mt 13,52), strzegąc i pielęgnując relację z Bogiem i z braćmi, nie zaniedbując ani nie zakopując – z lenistwa lub lęku – nowych talentów, które Pan składa w nasze ręce (por. Mt 25,14-30).
Najdrożsi, dziękuję wam za trudne i delikatne zadanie, które pełnicie, z serca wam błogosławię i modlę się za was wszystkich i za wasze wspólnoty. Dziękuję!
Tłumaczenie: OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
