Leon XIV

JESTEŚCIE SŁUGAMI CHARYZMATU. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ LEGIONISTÓW CHRYSTUSA

Rzym, Sala Konsystorza, 19 lutego 2026 r.

W imię Ojca i Syna,
i Ducha Świętego.
Pokój z wami.

Eminencjo, Ekscelencjo, drodzy Bracia,

Z radością przyjmuję was w końcowej fazie waszej Kapituły Generalnej. Jak w życiu każdego instytutu zakonnego, jest to czas łaski, ponieważ stanowi uprzywilejowany moment wspólnotowego rozeznania i słuchania Ducha Świętego, który nadal prowadzi waszą historię i podtrzymuje misję powierzoną waszemu zgromadzeniu, w wierności charyzmatowi otrzymanemu jako dar Boga dla całego Kościoła.

Jest to ponadto okazja dla was, aby uznać się za spadkobierców charyzmatu, który poprzez różne drogi i wyrazy historyczne — niekiedy bolesne i niepozbawione kryzysów — dał początek zgromadzeniu Legionistów Chrystusa, zjednoczonemu jednym duchowym korzeniem i wspólną pasją apostolską. Ta wspólna pamięć nie patrzy jedynie w przeszłość, ale pobudza także do nieustannej odnowy w teraźniejszości, przez wierność Ewangelii.

Charyzmat jest darem Ducha Świętego. Każdy instytut i każdy z jego członków są wezwani, aby wcielać go osobiście i we wspólnocie, w nieustannym procesie pogłębiania własnej tożsamości, który sytuuje ich i określa w Kościele oraz w społeczeństwie. Ta droga stanowi z kolei cenny wkład dla całego Kościoła, a w sposób szczególny dla duchowej rodziny Regnum Christi.

Różnorodność form, stylów i akcentów w przeżywaniu otrzymanego charyzmatu nie osłabia jedności, lecz ją ubogaca, jak w „wielościanie, który odzwierciedla zbieżność wszystkich cząstkowych rzeczywistości, zachowujących w nim swoją oryginalność” (Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, 236). Z tego powodu nie należy obawiać się różnorodności, lecz ją przyjmować i rozeznawać, pozwalając jej się wyrażać, aby z większą przejrzystością i wiernością odpowiadać na Boże powołanie. Jak w rodzinie każdy członek posiada własną tożsamość i misję, tak również pośród was wielość darów ukazuje płodność Ducha i umacnia wspólną misję.

Jak zostało przypomniane, charyzmat jest darem Ducha Świętego; to On rozdziela swoje dary (por. 1 Kor 12, 11) i czyni to dla odnowy i budowania Kościoła. Jak mówi św. Paweł: „każdemu zaś dany jest przejaw Ducha dla wspólnego dobra” (1 Kor 12, 7). Dlatego charyzmat należy przyjmować z wdzięcznością i pociechą (por. Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, 12). Pamiętajcie zatem, że nie jesteście właścicielami charyzmatu, lecz jego stróżami i sługami. Jesteście wezwani, aby ofiarować swoje życie, aby ten dar nadal był płodny w Kościele i w świecie. Dlatego ta Kapituła wzywa was, abyście nadal pytali siebie, jak żyć dzisiaj — z twórczą wiernością — intuicją charyzmatyczną, która dała początek waszej rodzinie zakonnej.

Kapituła generalna jest również momentem, aby ocenić przebytą drogę i rozeznawać, z pomocą Ducha Świętego wyzwania, które należy podjąć. Dlatego rozważyliście sprawowanie rządów i władzy w instytucie jako jeden z tematów centralnych. Władza w życiu zakonnym nie jest pojmowana jako panowanie, lecz jako duchowa i braterska służba wobec tych, którzy dzielą to samo powołanie. Jej sprawowanie powinno przejawiać się w „«sztuce towarzyszenia», aby wszyscy nauczyli się zawsze zdejmować sandały wobec świętej ziemi drugiego (por. Wj 3, 5). Musimy nadać naszej drodze zdrowy rytm bliskości ze spojrzeniem okazującym szacunek i pełnym współczucia, ale który jednocześnie leczy, wyzwala i zachęca do dojrzewania w życiu chrześcijańskim” (Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, 169). Władza w życiu zakonnym służy także ożywianiu życia wspólnego, koncentrując je na Chrystusie i ukierunkowując ku pełni życia w Nim, unikając wszelkiej formy kontroli, która nie szanuje godności i wolności osób.

Do podstawowych zadań władzy zakonnej należy również wspieranie wierności charyzmatowi. Dlatego konieczne jest umacnianie stylu rządzenia charakteryzującego się wzajemnym słuchaniem, współodpowiedzialnością, przejrzystością, braterską bliskością i wspólnotowym rozeznaniem. Dobre rządy, zamiast skupiać wszystko na sobie, promują zasadę pomocniczości i odpowiedzialne uczestnictwo wszystkich członków wspólnoty.

Życie konsekrowane, wezwane do bycia ekspertem w komunii, tworzy przestrzenie, w których Ewangelia przekłada się na konkretne braterstwo. W tych dniach z pewnością przeżyliście konkretne doświadczenie komunii między braćmi pochodzącymi z różnych kultur i rzeczywistości, z różnych pokoleń, a także między tymi, którzy pełnią odpowiedzialne funkcje władzy, i tymi, którzy na co dzień służą we wspólnotach i misjach.

Wasza misja polega na dawaniu tego widzialnego świadectwa wzajemnego słuchania i wspólnego poszukiwania woli Bożej, zarówno w waszych wspólnotach, jak i wobec tych, których spotykacie na drodze, pełniąc waszą misję.

„Jedność misyjna oczywiście nie powinna być rozumiana jako jednolitość” (Orędzie na 100. Światowy Dzień Misyjny, 8 stycznia 2026). Nie chodzi o usuwanie różnic, lecz o zdolność harmonizowania różnorodności dla dobra wszystkich, przyjmując rozbieżności jako bogactwo i rozeznając wspólnie drogi, które Pan nam ukazuje.

Proces ten wymaga pokory, aby słuchać, wolności wewnętrznej, aby wyrażać się szczerze oraz otwartości, aby przyjąć wspólne rozeznanie. Jest to wymóg właściwy każdemu powołaniu przeżywanemu we wspólnocie.

Kościół przeżywa dziś intensywne wezwanie do synodalności, czyli do wspólnego kroczenia, słuchania i rozeznawania. Kapituła generalna jest ze swej natury ćwiczeniem synodalnym, w którym wszyscy są wezwani, aby wnieść własne doświadczenie i wrażliwość, by wspólnie budować przyszłość instytutu.

Drodzy Bracia, zachęcam was, abyście nadal żyli w postawie modlitwy, pokory i wolności wewnętrznej. Nie kierujcie się interesami partykularnymi ani regionalnymi, ani nie szukajcie jedynie rozwiązań organizacyjnych, lecz przede wszystkim woli Bożej dla waszej rodziny zakonnej i dla misji, którą Kościół wam powierzył.

Niech ta Kapituła otworzy was na czas nadziei. Pan nadal powołuje i posyła, uzdrawia i oczyszcza; dlatego waszym zadaniem jest rozeznanie, jak odpowiedzieć z wiernością na teraźniejszość, którą Bóg składa w wasze ręce.

Powierzając ten nowy etap waszego zgromadzenia macierzyńskiej opiece Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe, z serca udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego. Dziękuję.

L’Osservatore Romano, wydanie codzienne, rok CLXVI, nr 41, czwartek 19 lutego 2026, s. 4.

Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va

Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana