Paweł VI
LIST DO THEO VAN ASTENA, PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO TOWARZYSTWA MISJONARZY AFRYKI
Watykan, 18 października 1968 r.
Do Naszego drogiego Syna, Theo van Astena,
Przełożonego Generalnego Towarzystwa Misjonarzy Afryki
Wasza wielka rodzina, Towarzystwo Misjonarzy Afryki – szerzej znane jako „Ojcowie Biali” – w dniu 18 października obchodzić będzie stulecie swojego założenia przez kardynała Lavigeriego w roku 1868. Dzięki niemu oraz wszystkim, którzy później podjęli jego misję, data ta stała się ważnym punktem w historii działalności misyjnej Kościoła.
Z radością korzystamy z tej okazji, aby skierować do jego kontynuatorów – Ojców, Braci i Kleryków już zaangażowanych w drogę apostolatu – przesłanie szczególnego uznania i ojcowskiej miłości.
Kiedy spoglądamy na sto lat waszego misyjnego trudu, dostrzegamy w nich wyraźne działanie Ducha Świętego. Czyż nie On natchnął tego człowieka Bożego i człowieka Kościoła, jakim był wasz znakomity założyciel, miłością do Afryki i metodami, które pozwoliły jej najlepiej służyć? Czyż nie On wzbudził w kolejnych pokoleniach Ojców Białych apostolską odwagę, wytrwałość, zdolność dostosowania się oraz ducha ofiary, posuniętego aż do oddania życia – czego owoce są tak liczne i różnorodne?
Nie mogąc przywołać wszystkich tych owoców, wystarczy nam wspomnieć jeden z najpiękniejszych: świadectwo Męczenników z Ugandy (Baganda), których kanonizację mieliśmy radość ogłosić 18 października 1964 roku. Patrząc na ziemie, na których wy i wasi poprzednicy nie szczędziliście potu i trudu, chcemy z wdzięcznością pozdrowić hierarchię, duchowieństwo i świeckich miejscowego Kościoła, których sama obecność jest najlepszym dowodem na wierność waszego zgromadzenia pragnieniom jego założyciela.
Czyż nie pisał on już w 1874 roku: „Misjonarzom brakować będzie tego wielkiego głosu krwi, który poruszał świętego Pawła w trosce o zbawienie Hebrajczyków, jego braci według ciała… Dzieło trwałe musi zostać dokonane przez samych Afrykańczyków, którzy staną się chrześcijanami i apostołami”.
Dziś, choć to pragnienie nie zostało jeszcze w pełni zrealizowane i pozostaje wiele pilnych zadań, aby Kościół w Afryce przybrał wszędzie oblicze zgodne z charakterem i duchem jego synów, to już w znacznym stopniu się spełniło. Świadczy o tym choćby wysoka godność, jaką nadaliśmy jednemu z was – kardynałowi Paulowi Zoungranie, arcybiskupowi Wagadugu.
Umocnieni chlubną przeszłością, która jest waszym zaszczytem i dumą, spoglądajcie odważnie w przyszłość. Opatrzność sprawiła, że obchodzicie stulecie swojego zgromadzenia tuż po zakończeniu Kapituły Generalnej, która wyznacza nowy ważny etap w jego życiu.
Wezwani przez Sobór do wysiłku przystosowania się i odnowy, które Kościół pragnie podjąć we wszystkich dziedzinach, niezwłocznie i gorliwie podjęliście pracę, aby Duch, który powołał was do istnienia, kierował także waszym wzrostem i ożywiał wasz apostolat w czasie głębokich przemian, jakich doświadcza świat.
„Być apostołem i niczym więcej…” – oto zasada, którą kardynał Lavigerie przekazał swoim synom. Jest to wasz niezmienny ideał. Ale jesteście apostołami dla Afryki i do was należy codziennie coraz pełniejsze wcielanie w życie wskazań, które przedstawiliśmy w ubiegłym roku w Naszym Orędziu do Afryki.
Wola waszego założyciela była również taka, abyście nie byli apostołami działającymi w izolacji, każdy na własną rękę, ale abyście działali „we wspólnocie”. Wszyscy, którzy was znają, wiedzą, jak żywy jest w was duch braterstwa i jedności, rozumianej w duchu pierwszego Listu do Koryntian. Dziś ten sam duch prowadzi was do coraz głębszego jednoczenia się z innymi rodzinami misyjnymi, do podejmowania nowych form współpracy, a przede wszystkim do ścisłej jedności z tymi, którzy stali się pierwszymi odpowiedzialnymi za Kościół w swoich krajach.
W takich kierunkach szukacie wierności swojemu powołaniu, co jest warunkiem waszej apostolskiej płodności. Czyż to nie Apostoł Narodów daje wam klucz do tej płodności, której tak gorąco pragniecie: „Dla mnie bowiem żyć – to Chrystus” (Flp 1,21).
Otwarci na wołanie świata – a zwłaszcza Afryki – możecie na nie w pełni odpowiedzieć tylko wtedy, gdy całym sobą będziecie otwarci na Ducha Chrystusa i będziecie apostołami „przez Niego, z Nim i w Nim”.
Błagając o obfitość łaski Bożej dla was samych, dla wszystkich Ojców Białych i dla tych, którzy są wam powierzeni, z wielkiego serca udzielamy wam Naszego Apostolskiego Błogosławieństwa jako znaku ojcowskiej miłości.
Z Watykanu, 18 października 1968 roku.
PAWEŁ PP. VI
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
