Paweł VI
PRZESŁANIE DO MECHITARYSTÓW
Rzym, 08 września 1977 r.
Z radością wspominamy dziś, na zakończenie obchodów trzechsetnej rocznicy jego urodzin, wielką postać czcigodnego Mechitara – chlubę Kościoła Ormiańskiego, budowniczego jedności i pokoju.
Urodzony w Sebaste w Małej Armenii 7 lutego 1676 roku, w czasie, gdy różnego rodzaju trudności zagrażały duchowieństwu i ludowi, Mechitar już od młodości uczył się rezygnacji ze spraw doczesnych. Wspierany przez Matkę Bożą z klasztoru w Sevan, z radością odpowiedział na Boże wezwanie, które przeznaczyło go na apostoła i świadka trudnej misji na rzecz jedności Kościołów.
Zmuszony do ciągłych przemieszczeń z powodu bolesnych wydarzeń historycznych, a jeszcze bardziej z powodu pragnienia lepszego zrozumienia woli Bożej, Mechitar odpowiedział na to wezwanie, stając się narzędziem autentycznego i prawdziwego „apostolatu ekumenicznego”.
Mechitar, już jako kapłan, wraz ze swoimi pierwszymi towarzyszami, po wielu przystankach w różnych częściach Azji Mniejszej, po zniszczeniu pierwszego klasztoru w Metone na Morei, dotarł wreszcie do Wenecji. Tam w 1717 roku Senat wenecki przyznał jemu i jego wspólnocie wyspę San Lazzaro w lagunie, która stała się jakby cząstką ukochanej Armenii. Tam ostatecznie się osiedlił i zmarł 27 kwietnia 1749 roku w opinii świętości.
Czcigodny Mechitar działał w szczególnym momencie historii swojego narodu, gdy przeciwstawne frakcje zagrażały autentycznej wierze Kościoła Ormiańskiego, osłabiając jego jedność kościelną. Tymczasem Piotr, którego wasz historyk Agatangelos (IV wiek) nazywa „Opoką stabilności wszystkich Kościołów”, za pośrednictwem swoich następców, był zaangażowany w obronę transcendencji i kierowanie ludzi oraz świata ku Bogu. W harmonii z naukami ormiańskich Ojców Kościoła i tradycjami narodowymi, pragnąc przekazać swojemu ludowi duchowe i kulturalne bogactwa chrześcijańskiego Zachodu, Mechitar – wspaniały przykład prawdziwej i czynnej miłości ojczyzny – potrafił być latarnią wiary, kultury i działania, pomimo niezrozumienia i oporu swoich czasów wobec każdego ekumenicznego apostolatu.
Mechitar, wytrwały i genialny twórca dzieł i inicjatyw, był prekursorem Bożych planów, gdyż odczuwał naglącą troskę, o wezwanie, które wciąż pozostawało niesłyszane: „Aby wszyscy stanowili jedno” (J 17, 21). Wyraża to modlitwa, którą sam ułożył na rzecz jedności Kościoła.
Skuteczna działalność czcigodnego Mechitara, pełna owoców, z dalekiej perspektywy czasu przygotowywała ten ruch miłości wewnątrz całego Kościoła. Trwa ona żywa po dziś dzień dzięki stałej posłudze jego synów, Ojców Mechitarystów, sprawiając, że wszyscy synowie jego narodu – tak jak chrześcijanie dzisiaj – czują się braćmi, wszyscy równi jako dzieci tego samego Ojca Niebieskiego.
Naszym pragnieniem w tej radosnej chwili jest zobaczyć, jak dwa odłamy zasłużonej Kongregacji Mechitarystów coraz bardziej się jednoczą, aż staną się jedną, skutecznie działającą rodziną.
Również my pragniemy w pewien sposób uczestniczyć w uroczystych obchodach trzechsetlecia, przesyłając niniejsze orędzie, aby uczcić w tej godzinie Kościoła wielkiego Człowieka Bożego, świadomi, że jego nauka brzmi aktualnie zarówno dla siostrzanych Kościołów, jak i dla słuchającego świata.
Życząc zatem, aby te uroczystości przywoływały i szerzej propagowały ewangeliczne wezwanie do jedności owczarni Chrystusowej, z serca udzielamy naszego Apostolskiego Błogosławieństwa Kardynałowi Johannesowi Willebrandsowi, Jego Świątobliwości Patriarsze Ghedighianowi, Ojcom Generałom oraz członkom dwóch czcigodnych Wspólnot Mechitarystów i wszystkim uczestnikom ogłoszonych obchodów.
Z Castel Gandolfo, 8 września 1977 r.
PAWEŁ VI
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
