Home DokumentyDokumenty Kościoła o życiu konsekrowanymPaweł VIPaweł VI - Przemówienia i homilie 1963.08.31 – Rzym – Paweł VI, Przemówienie do uczestników XXXIII Kapituły Generalnej Zgromadzenia Misji (Księży Misjonarzy Św. Wincentego A Paulo)

1963.08.31 – Rzym – Paweł VI, Przemówienie do uczestników XXXIII Kapituły Generalnej Zgromadzenia Misji (Księży Misjonarzy Św. Wincentego A Paulo)

Redakcja

 

Paweł VI

PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW XXXIII KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA MISJI (KSIĘŻY MISJONARZY ŚW. WINCENTEGO A PAULO)

Rzym, 31 sierpnia 1963 r.

 

Drodzy synowie,

Cieszy nas — a nawet mamy to sobie za zaszczyt — że możemy przyjąć tylu znakomitych przełożonych i członków Zgromadzenia Misji, po zakończeniu jego trzydziestej trzeciej Kapituły Generalnej. Wyrażamy też naszą radość z hołdu pobożności, jaki z tej okazji nam składacie, czego wyrazem były słowa, które przed chwilą skierował do nas wasz przełożony generalny.

U początków waszej rodziny zakonnej staje przed naszymi oczami św. Wincenty a Paulo — wybitna chluba Kościoła katolickiego — który w sposób nadzwyczajny umocnił świętość duchowieństwa oraz dzieła miłości względem bliźniego, szczególnie ubogiego i opuszczonego, stosując w tym apostolstwie nowe formy i środki. Pośród tych środków wyróżnia się przede wszystkim wasze zasłużone Zgromadzenie, a także nie mniej godna uznania, sławna na całym świecie Kongregacja Sióstr Miłosierdzia.

Nie możemy pozostać nieporuszeni, gdy rozważamy tak jaśniejący blask cnót, wypływających z Ewangelii i tak wielką siłę czynnej świętości. A nasze poruszenie staje się jeszcze głębsze, gdy patrzymy na ponad trzysta lat historii, w których widoczny jest rozwój i wierna kontynuacja dzieła wincentyńskiego, a także wielość zasług — dzieł, świadectw i posług — które przynoszą chwałę nie tylko waszemu Zgromadzeniu, lecz całemu Kościołowi, i które rozszerzyły blask imienia chrześcijańskiego również w dziedzinie życia społecznego.

W tej chwili, gdy stajecie przed nami, pragniemy podziękować za te duchowe dary, które jak z żywego i niewyczerpanego źródła wypływają ze Zgromadzenia Misji — ku dobru Świętego Kościoła i pożytkowi społeczeństwa. Równocześnie dziękując Bogu za to dobro, które tak wysoko cenimy, błagamy Go, aby zachował i umacniał zdrową żywotność waszej Wspólnoty i jej zdolność odpowiedzi na nieustannie odnawiające się potrzeby współczesnego świata.

Nasza pochwała waszego zasłużonego zgromadzenia kapłańskiego nie zatrzymuje się na przeszłości ani na chwili obecnej, lecz kieruje się ku przyszłości. Dlatego wypływają z naszego ojcowskiego serca zachęty, które wam dziś przekazujemy.

A więc przede wszystkim mówimy wam: zachowujcie wiernie ducha waszego Założyciela. Trwajcie w normach życia, które wam przekazał — normach przenikniętych mądrością i naśladowaniem Chrystusa. Zachowujcie nienaruszone nadprzyrodzone skarby modlitwy, łaski i świętości, które zawsze wyróżniały wasze Zgromadzenie i nadawały mu jego szczególne oblicze. Strzeżcie świętych, pewnych i kanonicznie określonych praw, dzięki którym ta rodzina umocniła się wewnętrznie i osiągnęła skuteczność w dziełach zewnętrznych. Nie bądźcie pochopni w poszukiwaniu nowości. Rozważajcie z wielką roztropnością zmiany, które może podpowiadają nowe czasy i nowe formy życia, ale które najwyższa Władza Kościoła musi uznać za słuszne i opatrznościowe.

Tak samo nie ustawajcie w trosce o potrzeby człowieka — jego duszy i ciała — tak bardzo dotkniętego w świecie współczesnym. Zachowujcie serce otwarte dla ubogich, chorych, opuszczonych i zagubionych; niech wasze ramiona będą zawsze gotowe przyjąć ludzką nędzę i cierpienie; a także niech nie zabraknie was tam, gdzie ludzie — często z bólem i niepokojem, a nawet pośród błędu — poszukują sprawiedliwszego i bardziej ludzkiego porządku.

Okazujcie się zawsze wiernymi i przykładnymi członkami Kościoła katolickiego, który jako dzieci, żołnierze, apostołowie i słudzy, powinniśmy miłować, czcić i wspierać. To jest wielki honor i zaszczyt dla was — i nie pozwólcie nikomu was w tej miłości wyprzedzić. Dzisiejsza godzina historii, wielka, lecz pełna zamętu, wzywa do takiego świadectwa w sposób szczególny. A świadectwo to ma wartość tym wyższą, im bardziej zakorzenione jest w zasługach nadprzyrodzonych.

Niech te pragnienia i uczucia potwierdzi apostolskie błogosławieństwo, którego z serca udzielamy wszystkim tu obecnym, waszym braciom oraz wszystkim dziełom waszej miłości. Niech je uczyni owocnym Jezus Chrystus, w którego imię je przekazujemy.

 

Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va


Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana

 

SERWIS INFORMACYJNY KONFERENCJI WYŻSZYCH PRZEŁOŻONYCH ZAKONÓW MĘSKICH W POLSCE

Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie. Zgoda