Paweł VI
PRZEMÓWIENIE Z OKAZJI XXV KAPITUŁY GENERALNEJ TOWARZYSTWA MISJONARZY AFRYKI (OJCÓW BIAŁYCH)
Rzym, 22 czerwca 1967 r.
Czcigodni Bracia i drodzy Synowie,
Z wielką radością witamy was dzisiaj rano z okazji waszej dwudziestej piątej kapituły generalnej, kapituły spraw i wyborów, a jednocześnie kapituły specjalnej przewidzianej w „Ecclesiae Sanctae”, co od razu podkreśla jej znaczenie.
Z radością pozdrawiamy przede wszystkim waszego nowego przełożonego generalnego, który przed chwilą stał się waszym autoryzowanym przedstawicielem wobec Nas, a także nowo wybranych członków rady, godnych kontynuatorów dobrego dzieła ojca Volkera i jego asystentów. Z przyjemnością zauważamy w waszych szeregach trzech członków kolegium biskupiego, którzy szczególnie troszczą się o Kościół w Burundi, Mali i Zambii. Wam wszystkim, czcigodni bracia i drodzy synowie, oraz wszystkim, których reprezentujecie, składamy nasze serdeczne życzenia i najlepsze zachęty.
Za każdym razem, gdy mamy taką możliwość, z przyjemnością przyjmujemy grupy Ojców Białych, które wyruszają do Afryki, aby wyrazić im naszą miłość i modlitwę za ich apostolstwo. Dziś, w waszych osobach, zwracamy się do całego waszego Towarzystwa, aby podziękować wam za waszą pracę dla Kościoła, pogratulować waszego twórczego apostolstwa i zachęcić was do gorliwej pracy na rzecz tych, którym niesiecie Ewangelię.
Wiele rzeczy niewątpliwie zmieniło się na świecie od czasu, gdy przed stu laty Towarzystwo Misjonarzy Afryki zostało założone przez gorliwego kardynała Lavigerie. Od niego otrzymaliście cenne dziedzictwo – tę podwójną, pełną miłości wierność Afryce i Papieżowi – z której jesteście słusznie dumni. To dziedzictwo pozostaje wciąż mocne pośród zmian i gratulujemy wam tego, zachęcając, abyście je jeszcze bardziej pomnażali.
Jakże niezwykłym zaszczytem są dla was te chrześcijańskie pokolenia, pełne zapału i gorliwości, które wyłoniły się z pełnej życia Afryki, a których najpiękniejszym owocem są kapłani, biskupi i kardynał, którzy się z niej wywodzą! Tak, Pan pobłogosławił dzieło kardynała Lavigerie, a dziś to was powołuje, abyście pomnażali jego owoce pośród bezprecedensowych zmian, które wstrząsają Afryką i całym światem.
Czcigodni bracia i drodzy synowie, wiemy, że troską waszej kapituły jest dostosowanie waszego życia i apostolstwa do współczesnych wymagań, które zostały uwypuklone przez Sobór Powszechny oraz naszą niedawną encyklikę o rozwoju narodów. Cieszymy się z tego i szczerze wam gratulujemy. Niech Pan was prowadzi w tym delikatnym, lecz koniecznym dziele odnowy. Niech was inspiruje w podejmowaniu środków i dostosowywaniu metod, aby w waszym życiu i słowach coraz bardziej jaśniały światło Ewangelii i łaska Chrystusa, który kieruje do wszystkich swoje orędzie miłości i pokoju.
Wasz godny przedstawiciel zapewnił nas o synowskich i pełnych szacunku postawach, które was animują w tym „aggiornamento”. Możecie być pewni, że jest to radość w naszej apostolskiej pracy, móc polegać na całkowitym oddaniu apostołów całkowicie poświęconych wielkiej sprawie ewangelizacji, zdecydowanych nie szczędzić wysiłków, aby ich metody apostolskie były coraz bardziej skuteczne.
Wasz przełożony generalny przypomniał również, w bardzo delikatnych słowach, o wyrazach uznania i szacunku, które mogliśmy okazać waszej rodzinie zakonnej. Było dla nas szczególną radością wprowadzić jednego z waszych współbraci do Świętego Kolegium Kardynalskiego. Uważaliśmy również za bardzo użyteczne ofiarowanie w Rzymie odpowiedniej siedziby dla Instytutu Studiów Arabskich, od którego oczekujemy tak owocnych rezultatów w dialogu Kościoła ze światem muzułmańskim.
Niech Matka Boża Afryki oraz święci męczennicy z Ugandy, których niedawno wspominaliście w kontekście kanonizacji, wstawiają się za wami i wspierają was w trudnej pracy na afrykańskim kontynencie! Trudności, niejasności i niepowodzeń nigdy nie zabraknie na drodze, która od początku naznaczona jest znakiem krzyża. Apostoł jednak wie, że zmartwychwstały Chrystus, „Światło narodów”, powołuje wszystkie ludy do pełni życia jako synów Boga żywego, Ojca wszystkich ludzi (por. „Populorum progressio”, nr 21). I jest dumny oraz szczęśliwy, mogąc dołożyć swoją cegiełkę do budowy tego wielkiego dzieła.
Z całego serca wzywamy obfitości Bożych łask dla wszystkich członków waszego Zgromadzenia i ich apostolstwa, a na dowód tego udzielamy wam obfitego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
