Home DokumentyDokumenty Kościoła o życiu konsekrowanymPaweł VIPaweł VI - Przemówienia i homilie 1968.06.26 – Rzym – Przemówienie do członków Instytutu Świeckiego „Milites Christi Regis”

1968.06.26 – Rzym – Przemówienie do członków Instytutu Świeckiego „Milites Christi Regis”

Redakcja

 

Paweł VI

PRZEMÓWIENIE DO CZŁONKÓW INSTYTUTU ŚWIECKIEGO „MILITES CHRISTI REGIS”

Rzym, 26 czerwca, 1968 rok

 

Dziękujemy Panu Profesorowi Giuseppe Lazzatiemu za jego serdeczne słowa, w których, przedstawił Nam, lepiej nie można było, Instytut Świecki „Milites Christi Regis”, którego on jest założycielem i przełożonym; cieszymy się, że możemy powtórzyć właśnie jemu, którego od lat Mediolanu znamy jako wybitnego miłośnika studiów łacińskich chrześcijańskiego antyku oraz eksperta i wartościowego, wielkodusznego współpracownika wielu inicjatyw duszpasterskich diecezji; wyrażam nasz szacunek, nasze uczucie, naszą wdzięczność.

Z nim pozdrawiamy to wybrane grono świeckich apostołów dzisiejszego świata, których imię określa istotę relacji, która z Chrystusem i Jego Królestwem ich wiąże i konsekruje.

Witamy, drodzy synowie, w naszym domu, który was oczekiwał, a który otwiera się radosny na pierwsze spotkanie waszego instytutu z Ojcem i Pasterzem, który od lat was kocha i ceni!

Waszą rzymską pielgrzymkę rozjaśnia podwójne światło. Jak słusznie podkreślił profesor Lazzati, jest ona przede wszystkim pierwszą pielgrzymką do Rzymu, którą wasz instytut świecki realizuje wspólnie: okoliczność zyskuje wyjątkowe znaczenie przez aprobatę dekretu pochwalnego (di lode), który definitywnie umieszcza „Milites Christi Regis” pośród instytutów na prawie papieskim. Pozwólcie więc, że będziemy się cieszyć razem z wami i wyrazimy wam zadowolenie, które okoliczności wyzwalają także w naszym sercu, ponieważ jeśli wszystkie nasze dzieci, które oddają się w sposób bardziej bezpośredni i wyłączny służbie Chrystusowi, jednakowo i dogłębnie drodzy z racji na cenne świadectwo przez nich dawane w Kościele i wobec świata, co tym bardziej mamy powiedzieć o instytucie, który znamy z bliska i którego kroki niejako podtrzymywaliśmy i umacniali, dostrzegając szlachetność ideałów oraz entuzjazm i żywotność przekonań poszczególnych członków?

Na ten szczególny i osobisty wymiar waszej pielgrzymki nakłada się również ten bardziej ogólny, wynikający z obchodów Roku Wiary, jednocząc się bowiem z wierzącymi, którzy ze wszystkich stron przybyli umocnić wiarę przy chwalebnych grobach Apostołów Piotra i Pawła w roku wspominającym ich śmierć męczeńską, również wy dopełniliście wspólnotowego znaku otwartego wyznania wiary chrześcijańskiej. Sprawił nam wielką radość fakt, że jak żyzna rola przyjmując ziarno przez nas zasiane w adhortacji, osobistym wysiłkiem swojej nauki i modlitwy pogłębiliście wartość teologalnej cnoty wiary, czerpiąc z rozważania tekstów Piotra i Pawła, w miesięcznych dniach skupienia poświęconych tej cnocie, pokarm konieczny dla waszej wiary, by ona jeszcze głębiej wnikała w podstawę duszy, i jak żeście nas poinformowali, by przenieść jej siłę na wszystkie pojedyncze momenty życia, aż stanie się ono otwartym świadectwem Chrystusa przez przykład, słowa i działanie oraz zaangażowanie się w porządkowanie rzeczywistości doczesnych według zamysłu Bożego. W tej wspaniałej wewnętrznej postawie, która na zewnątrz rozkwita i owocuje poświęceniem i apostolstwem w celu consecratio mundi, dostrzegliśmy wymowne potwierdzenie, że wasz instytut świecki dosłownie odczytał słowa Ekumenicznego Soboru Watykańskiego II, zawartych w dekrecie Perfectae caritatis odnośnie do odnowienia życia zakonnego; słowa te, mówiąc o waszej bardzo specyficznej formie życia konsekrowanego, faktycznie podkreślały ten rodzaj apostolatu, który dokonuje się w świecie i od strony świata, apostolatu stanowiącego ten specyficzny cel, dla którego instytuty świeckie zostały powołane. „Niech jednak instytuty te dobrze zdają sobie sprawę z tego, że temu wielkiemu zadaniu nie będą mogły sprostać, jeżeli członkowie ich nie zostaną tak starannie wykształceni i wyrobieni w sprawach Bożych i ludzkich, żeby naprawdę w świecie byli zaczynem dla wzmocnienia i wzrostu Ciała Chrystusowego” (nr 11).

Dlatego chcemy was zachęcić do niesienia aż do granic, logicznych konsekwencji tego zobowiązania życia, które jest zewnętrznym wyrazem dobra, delikatności, przyjaźni, apostolstwa przez kulturę i osobisty prestiż, a które pokarm swój czerpie z ożywiających soków pobożności biblijnej, eucharystycznej i liturgicznej.

Jesteśmy zawsze z wami naszą modlitwą. Zobowiązujemy was do zaniesienia naszego pozdrowienia wszystkim waszym kolegom i przyjaciołom, jak wy wartościowym i pokornym „Milites Christi Regis”. W Jego Imię z sercem i uczuciem ojcowskim wam błogosławimy.

Źródło: http://www.vatican.va/holy_father/paul_vi/speeches/1968/april/documents/hf_pvi_spe_19680426_milites-christi-regis_it.html [10 II 2011]; przekład z języka włoskiego ks. Piotr Walkiewicz.

 


Copyright © Konferencja Episkopatu Polski

SERWIS INFORMACYJNY KONFERENCJI WYŻSZYCH PRZEŁOŻONYCH ZAKONÓW MĘSKICH W POLSCE

Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie. Zgoda