Paweł VI
PRZEMÓWIENIE NA ZAKOŃCZENIE KAPITUŁY GENERALNEJ KOMBONIANÓW
Rzym, 06 grudnia 1969 r.
Drodzy Synowie
Z radością zechcieliśmy uszczknąć z napiętego harmonogramu tych dni nieco naszego czasu, aby się z wami spotkać. Wasza obecność i synowski hołd napełniają nasze serce pociechą, tym bardziej, że mamy dziś radość powitać pośród was nowego Przełożonego Generalnego waszego Zgromadzenia, drogiego i szanownego Ojca Tarcisio Agostoniego, wobec którego żywimy głęboką wdzięczność za jego udział w szczęśliwym przebiegu naszej podróży do Ugandy.
Widząc was tutaj zgromadzonych, nie możemy nie skierować myśli ku kontynentowi afrykańskiemu, który stanowi pole waszej pracy misyjnej, i ku ewangelizacji, dzięki której wasz rozwijający się Instytut zdobył sobie tak wielkie zasługi. Myślimy o waszych współbraciach, którzy w ubiegłym stuleciu byli dzielnymi pionierami misji na ziemi afrykańskiej; myślimy o trudnościach i niezliczonych heroicznych ofiarach, które z wielkodusznością podejmowali; myślimy przede wszystkim o wspólnotach chrześcijańskich, które założyli, a które dziś, bujnie rozwijając życie religijne, stanowią radosną obietnicę chrześcijańskiej przyszłości tego kontynentu. Jak wiele powodów, aby dziękować Panu i cieszyć się wraz z wami! Niech Bóg wam błogosławi, drodzy Synowie. Kontynuujcie swoją piękną pracę, tak bogatą w pocieszające owoce dla misji świętej Matki Kościoła.
Oczywiste jest jednak, że ciągłość i skuteczność waszych wysiłków można osiągnąć jedynie dzięki odważnemu opracowaniu i poważnemu dostosowaniu waszych Konstytucji, aby nadać waszemu Instytutowi charakter otwarty i adekwatny do wymagań soborowej odnowy. Właśnie temu zadaniu poświęcacie się obecnie. To dzieło jest dobre i zbawienne, a dziś wręcz niezbędne. Dlatego wiele się po nim spodziewamy.
W związku z tym pragniemy powierzyć waszej refleksji jedno zalecenie. Pośród zagrożeń nadmiernego aktywizmu i sekularyzacji, których nie unika nawet świat misyjny, niech na pierwszym miejscu zawsze pozostaje troska o życie wewnętrzne, odwołanie się do modlitwy, umiłowanie ofiary i Krzyża. W przeciwnym razie rozproszona zostanie cenna energia, a skuteczność nawet najlepiej opracowanych programów zostanie poważnie zagrożona. Duch waszego czcigodnego Założyciela, który za życia był tak otwarty na potrzeby dusz, a jednocześnie zawsze tak zjednoczony z Bogiem, wydaje się dziś wzywać was właśnie do tego; i jesteśmy pewni, że jak zawsze, a nawet bardziej niż kiedykolwiek, podążycie za tym wezwaniem.
Nasza myśl towarzyszy wam w tym czasie wspólnej pracy i życzymy z całego serca, aby wasz Instytut, dzięki podjętym przez was decyzjom, stawał się autentycznie wierny swoim celom i duchowości, bardziej zjednoczony między swoimi członkami, bardziej dynamiczny i lepiej dostosowany do obecnych obowiązków.
Z zaufaniem udzielamy Apostolskiego Błogosławieństwa nie tylko wam, którzy otaczacie nas swoim kręgiem, ale wszystkim misjonarzom Kombonianom oraz wszystkim duszom powierzonym ich trosce.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
