Paweł VI
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW ZGROMADZENIA OGÓLNEGO STOWARZYSZENIA ZAKONÓW PROWADZĄCYCH SZPITALE
Rzym, 15 listopada 1973 r.
Najdrożsi synowie,
Z wielką radością składamy wam, wybranym i zasłużonym członkom Stowarzyszenia Zakonów Prowadzących Szpitale, serdeczne pozdrowienia. Zebraliście się w Rzymie na dorocznym zgromadzeniu, z okazji dziesięciolecia istnienia waszej organizacji.
Wasza obecność przypomina nam każdą z zasłużonych rodzin zakonnych, które godnie reprezentujecie, a wspomnienie o wspaniałych dziełach wspieranych waszą gorliwością sprawia, że jeszcze żywiej i z większym wzruszeniem odczuwamy rolę, jaką pełnicie w Kościele. Jesteście uprzywilejowanymi świadkami miłości Chrystusa do ludzi, ponieważ to Jemu – który utożsamił się z cierpiącymi i chorymi – dedykowana jest troska, jaką otaczacie swoich podopiecznych.
Dlatego możecie zrozumieć, z jaką otwartością serca kierujemy do was dziś słowa, których oczekujecie podczas tego spotkania. Oczywiście nie będą to kwestie techniczne i szczegółowe, odnoszące się do waszych problemów organizacyjnych czy zawodowych. Pragniemy raczej umocnić was w wierności życiu poświęconemu Bogu i dodać otuchy we wszystkim, co czynicie dobrego, wielkiego i pełnego miłości, zarówno poprzez modlitwę, jak i działanie – często w ciszy i ukryciu – w dziele opieki nad chorymi, zgodnie z powołaniem każdego z waszych zgromadzeń.
Tym chętniej kierujemy do was te słowa, że coraz częściej pojawiają się wątpliwości czy dzieła opieki zdrowotnej i idea służby chorym, które charakteryzują tak wiele zgromadzeń zakonnych, nadal powinny mieć miejsce w naszych czasach. Pojawia się pytanie, czy działalność Kościoła w dziedzinie opieki zdrowotnej – która w przeszłości była w pełni uzasadniona, gdy publiczna służba zdrowia praktycznie nie istniała – jest nadal aktualna.
Jak sami to spostrzegacie, sytuacja wymaga od was coraz głębszego zrozumienia istoty obecności Kościoła w tej dziedzinie. Motywy tej obecności nie wynikają z potrzeby zastępowania działań publicznych ani z chęci konkurowania z nimi. Wręcz przeciwnie – mają one swoje źródło w ewangelicznym nakazie „uzdrawiajcie chorych”, który Kościół otrzymał i którego nie przestał wypełniać przez wieki, szczególnie powierzając to zadanie zgromadzeniom zakonnym w imię Chrystusa.
Właśnie z tej specyficznie religijnej perspektywy działalność opiekuńcza zakładów prowadzonych przez zgromadzenia zakonne nadal zachowuje swoją wartość i uzasadnienie na przyszłość. Chodzi bowiem o to, by oprócz nienagannej opieki zdrowotnej oferować pacjentom żywe świadectwo troski Kościoła o cierpiących. Dodatkowym wyzwaniem jest zagrożenie postępującą dehumanizacją placówek medycznych, gdzie tak często narzeka się na anonimowość i deindywidualizację pacjenta. W takich warunkach jeszcze bardziej potrzebne jest świadectwo wartości duchowych, które – jak mieliśmy okazję podkreślić – są „zdolne nie tylko podtrzymać, ale także oświecić i ożywić budowlę współczesnej cywilizacji” (Przemówienie do ONZ).
Z tych powodów pokładamy nadzieję, że zakonne instytucje opiekuńcze i lecznicze we Włoszech, będące dziedzictwem chrześcijańskiej i obywatelskiej tradycji, zostaną odpowiednio docenione i uznane w ramach trwającej reformy systemu ochrony zdrowia. Mamy nadzieję, że zostanie zapewniona im autonomia, która jest niezbędnym warunkiem realizacji ich specyficznych celów. Nie oznacza to przywilejów ani dążenia do wygodnych zwolnień, lecz poszanowanie słusznej wolności, którą każdemu obywatelowi gwarantuje Konstytucja. Także publiczna służba zdrowia na tym skorzysta, jeśli dzięki waszej obecności wzbogaci się o chrześcijańską wizję człowieka, postrzeganego jako jedność duszy i ciała, co dopełnia wymiar opieki medycznej.
Z tego wynika nasze pierwsze wezwanie skierowane do waszych zgromadzeń. Po pierwsze, także zakonne instytucje opiekuńcze muszą się adaptować do nowych wymogów. Oznacza to konieczność coraz lepszego przygotowania zarówno personelu świadczącego usługi, jak i odpowiednich struktur, tak aby wasze dzieła były jak najlepiej dostosowane do współczesnych wymagań w zakresie funkcjonalności, porządku i efektywności. Wymaga tego dobre imię waszych instytucji, wartość ich świadectwa oraz szacunek wobec osoby ludzkiej.
Kolejne zalecenie – będące raczej pochwałą tego, co już zostało wdrożone – dotyczy koordynacji waszych działań. Wasze Stowarzyszenie istnieje już od dziesięciu lat. Powstało w czasie, gdy zakony prowadzące szpitale musiały stawić czoła poważnym i złożonym problemom wynikającym z nowych przepisów dotyczących opieki zdrowotnej. Nikt nie może powiedzieć, że był to czas bezowocny – przeciwnie, wasze Stowarzyszenie od skromnych początków systematycznie wzmacniało swoją pozycję. Zachęcamy was do kontynuowania tej owocnej współpracy i składamy wyrazy uznania oraz wdzięczności wszystkim, którzy przyczynili się do rozwoju Stowarzyszenia, wspierając je swoim zaangażowaniem, pomocą i mądrym przewodnictwem. Podtrzymujcie i rozwijajcie tę wspólnotę działań.
Towarzyszą wam nasze uznanie i dobre uczucia. Z serca udzielamy Apostolskiego Błogosławieństwa wam, waszym zgromadzeniom oraz wszelkiej działalności opiekuńczej, jaką prowadzicie we Włoszech.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
