Paweł VI
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW SPOTKANIA PRZEŁOŻONYCH WYŻSZYCH MĘSKICH I ŻEŃSKICH INSTYTUTÓW ZAKONNYCH Z EUROPY
Rzym, 09 października 1976 r.
Drodzy synowie i córki w Chrystusie Panu,
Wizyta, którą postanowiliście złożyć nam dzisiaj rano, na zakończenie intensywnych dni studiów, w których uczestniczyliście, rozważając temat szczególnie aktualny i inspirujący, jakim jest „Życie zakonne w Kościele lokalnym”, otwiera nasze serce na serdeczne uczucia i życzenia pomyślności. Uważnie przeanalizowaliśmy schemat tematów, które były przedmiotem waszych rozważań w tych dniach, i odnieśliśmy wrażenie, że można z nich wynieść wiele cennych spostrzeżeń, które następnie mogą zostać przekształcone w owocne decyzje operacyjne.
Chcemy teraz skierować do was słowa zachęty, aby was pobudzić do hojnego zaangażowania w realizację linii działania wypracowanych w szczerym dialogu między wami a przedstawicielami Świętej Kongregacji ds. Zakonów i Instytutów Świeckich. W tym celu pomocna będzie głęboka refleksja, którą z pewnością będziecie kontynuować, nad eklezjalnym znaczeniem waszej konsekracji zakonnej.
Jesteście osobami zakonnymi w Kościele i dla Kościoła. Wyraźnie wskazuje na to Sobór Watykański II, zauważając: „Ponieważ rady ewangeliczne przez miłość, do której prowadzą, w szczególny sposób łączą z Kościołem i jego misterium tych, którzy je zachowują, dlatego ich duchowe życie powinno być poświęcone także dobru całego Kościoła.” (Lumen gentium, 44). Oczywiście prawdziwe jest również stwierdzenie odwrotne, że „Kościół strzeże i wspiera właściwy charakter różnych instytutów zakonnych” (tamże), wskazując w stanie zakonnym „znak”, który zapowiada eschatologiczne wypełnienie Królestwa Chrystusa i w pewnym sensie antycypuje jego duchowe cechy (tamże).
Staraliście się przełożyć te zasadnicze stwierdzenia na konkretne realia waszego życia w Kościołach lokalnych, w których „Kościół Chrystusowy jest rzeczywiście obecny” (tamże, 26), jako że są one „w swoich siedzibach nowym Ludem, powołanym przez Boga mocą Ducha Świętego i obfitością darów” (tamże). Przyjęliście zatem do wiadomości centralną funkcję, jaką w Kościele lokalnym pełni biskup (por. Christus Dominus, 15), „szafarz łaski najwyższego kapłaństwa” (*por. modlitwa konsekracyjna biskupa w rycie bizantyjskim, cytowana w Lumen gentium, 26), powołany do przewodzenia w imieniu Boga owczarni, której jest pasterzem, jako nauczyciel doktryny, kapłan świętego kultu i szafarz rządzenia Kościołem (Lumen gentium, 20).
W świetle tej refleksji doszliście do wniosku, że zobowiązanie do życia powołaniem zakonnym w Kościele i dla Kościoła wyraża się w otwarciu, zgodnym z charakterem i konstytucjami waszych instytutów, na hojną wspólnotę intencji i działań z biskupem diecezjalnym. Sobór wspiera was w tym zobowiązaniu, podkreślając z wielką siłą relację współpracy, która powinna istnieć między zakonnikami a biskupem (por. Christus Dominus, 34), dla skutecznego apostolatu w ramach Kościoła lokalnego (tamże, 35).
Jak powinna się urzeczywistniać taka współpraca w praktyce? Na to pytanie staraliście się odpowiedzieć w tych dniach w sposób szczegółowy podczas dyskusji. My ograniczymy się do zwrócenia uwagi na dwa szczególnie ważne momenty tej współpracy.
Pierwszym z nich jest moment rekrutacji i formacji powołań. Problem niedoboru powołań kapłańskich i zakonnych jest dziś jednym z najbardziej niepokojących w Kościele, choć można zauważyć pocieszające oznaki ożywienia. Konieczne jest podjęcie działań w głąb, które najpierw skłonią lud chrześcijański do lepszego docenienia daru Bożego powołania, a następnie będą wspierać tych, którzy otworzyli swoje serca na głos Chrystusa, na trudnej drodze, którą podejmują.
Drugi moment współpracy dotyczy działalności apostolskiej w służbie dusz. Brak powołań wpływa znacząco na różne sektory działalności duszpasterskiej. Wymaga to mądrego zarządzania siłami w ramach Kościoła lokalnego. Zakonnicy i zakonnice powinni w tym celu przygotować swoje serca na gotowość do przyjęcia linii działania duszpasterskiego Kościoła lokalnego, a nawet zaakceptować te posługi kościelne, które są bardziej potrzebne ludowi Bożemu.
Najdrożsi synowie i córki, niech Duch Chrystusa, w którym wszyscy zostaliśmy ochrzczeni, wspiera wasze zaangażowanie na chwałę Bożą i większe dobro Kościoła. Nasze Apostolskie Błogosławieństwo jest tego wyrazem.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
