Home DokumentyDokumenty Kościoła o życiu konsekrowanymSynod Biskupów o życiu konsekrowanym (1994 r.)Wypowiedzi Ojców Synodalnych S. Chiara Cristiana Stoppa, Ludzie kontemplacji

S. Chiara Cristiana Stoppa, Ludzie kontemplacji

Redakcja

S. Chiara Cristiana Stoppa

Ksieni klasztoru klarysek «Mater Ecclesiae» (Watykan)

Ludzie kontemplacji. Wypowiedź w trakcie Synodu

11 października 1994 r. – Rzym, XIV Kongregacja Synodu

 

Życie całkowicie kontemplacyjne, opisane przez Sobór Watykański II w dekrecie Perfectae caritatis (n. 7), różni się w pewnej mierze od czcigodnej instytucji życia mniszego, o którym mówi ten sam Dekret w n. 9.

Znamienną cechą tego rodzaju życia, które rozwija się także w młodych Kościołach, jest całkowite oddanie się Bogu, dzięki czemu zakonnik «zajmuje się tylko Bogiem». W tajemniczy sposób życie to jest owocne apostolsko.

Jego fundamentem chrystologicznym jest powołanie do ukazywania w szczególny sposób Chrystusa pogrążonego w «kontemplacji na górze» i do wszystkiego, co się z tym wiąże, a więc powołanie do przeżywania tajemniczego zjednoczenia Jezusa z Ojcem. W osobach, które kontemplują, cały Kościół spotyka się w sanktuarium Serca Chrystusa, by przyjąć miłość — objawienie się Ojca — i odpowiedzieć na nią słowami «dziękuję» i fiat.

Klasztory życia kontemplacyjnego są także odpowiedzią na pierwsze i największe przykazanie miłości Boga: są świadectwem prymatu Boga. Siła świadectwa każdego klasztoru zależy od tego, jak radykalne, głębokie i wyraziste jest jego życie «samym Bogiem».

Wartości takie, jak wielbienie Boga i bezinteresowność, którymi żyją klasztory kontemplacyjne, stanowią wystarczające uzasadnienie ich obecności w Kościele.

Kościół trzeciego tysiąclecia nie może być pozbawiony tego «serca», zawsze otwartego na kontakt z Bogiem, istniejącego po to, by oddać swoje istnienie Stwórcy.

Klasztory życia kontemplacyjnego mają być zatem jak latorośle wszczepione w krzew winny, aby cały Kościół mógł dzięki nim owocować.

Klauzura papieska ma szczególną wymowę symboliczną, wyraża bowiem tajemnicę Kościoła-Oblubienicy odpowiadającego na miłość Chrystusa-Oblubieńca, który oddał swoje ciało na krzyżu. Zakonnica klauzurowa poświęca bowiem Bogu dobro życia cielesnego — przestrzeń, kontakty z innymi, używanie rzeczy stworzonych — i w Bogu odnajduje całe dobro. Takie życie wymaga solidnej i mądrej formacji. Samo środowisko klasztoru oddziałuje formacyjnie, ponieważ oczyszcza serce i otwiera je na przyjęcie słowa.

Biskup, który przez swoje nauczanie, przez pomoc właściwie przygotowanych kapłanów i przez duszpasterstwo powołaniowe wspomaga swoje klasztory, tym samym umacnia żywotne centrum swojej diecezji.

Utworzenie klasztoru całkowicie kontemplacyjnego w Watykanie wyraża szacunek Kościoła dla tej formy życia.

L’Osservatore Romano, wydanie polskie, 1995, nr 1 (169) s. 36-37

SERWIS INFORMACYJNY KONFERENCJI WYŻSZYCH PRZEŁOŻONYCH ZAKONÓW MĘSKICH W POLSCE

Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie. Zgoda